Archief | november, 2015

vaartuig van de morgen

18 nov

IMG_0150nabij het Schie-Schiekanaal

vaartuig van de dag

17 nov

IMG_0142

vaartuig van de dag

Windkracht 8 tot 9

17 nov

Deze week is examenweek. Daarna heb ik nog maar 1 toets te gaan. Om extra goed voorbereid te zijn zou ik vandaag eigenlijk mijn motor- en schipkennis in de praktijk brengen, maar door weersomstandigheden van stormachtige aard is de lading die moet worden opgehaald vertraagd en blijft mijn stageschip dus nog even liggen waar die ligt. In plaats met mijn neus in de boeken zit ik nu voornamelijk op het net: speurend naar de meest actuele positie van de Maersk Penang. Want als die op tijd Maasvlakte 2 weet te bereiken, heb ik morgen alsnog mijn meeloop-doop. Zo niet, zal ik op een herkansing ergens in december moeten wachten. Inmiddels wel als gediplomeerd aspirant schipper – ijs en weder dienende.12243145_10153583791985339_69050780484708171_nfoto: Wiktor Zglejc @ marinetraffic.com

do no harm

16 nov

 – but take no shit

Hard tot stormachtig ongepast

15 nov

IMG_0119Ze hingen er vast al langer hoor, maar vanmorgen wapperden ze me dermate fier in mijn nog slaperige snoetje dat ik in enen klaarwakker was: twee zwarte vlaggen. Of de witte opdruk een reclametekst betrof kon ik niet ontcijferen. Niet dat het veel zou hebben uitgemaakt, denk ik. Dit was hoe dan ook niet het goede moment voor welke zwarte vlag dan ook.

Tegenstanders van Zwarte Piet hadden gisteren wat teleurgesteld gereageerd toen de feestelijke intocht in Meppel ondanks de slachtingen in Parijs de nacht ervoor, gewoon door bleek te gaan. Diezelfde middag had ik zelf hardop gemokt dat er in het illustratieve filmpje van motorkennesles dit keer nog geen druppel bloed vloeide. Een week eerder waren we namelijk – ter lering ende vermaak – getrakteerd op beelden van een tot slagerij omgedoopte machinekamer. Hoe ongepast mijn cynisme hierover was werd me in de koffiepauze pas duidelijk. Geen tv hebben heeft zo zijn consequenties.

vooral blijven oefenen

10 nov

IMG_0106Ook het examen Laden&Lossen bleek naast een kennistoets, toch vooral en test in standvastigheid te zijn: hoe sterk sta jij nou eigenlijk in je aspirant schippersschoenen? Tijdens de examens Reglementen 1 en Kennis vaarwater was ik van sommige vergezochte antwoordmogelijkheden nog wel eens hardop in de lach geschoten – echt, dat was ook vast de bedoeling van de bedenkers van die creatieve compilaties van complicaties bij het bevaren van hoofd-, neven- en Rijksvaarwegen. Maar tijdens deze laatste toets kreeg ik het na een vraag of 10 eerlijk  gezegd best benauwd. Wat wilden die multiplechoicevraag bedenkers nou toch precies van me? Mijn stabiliteitsinzicht tijdens laden en lossen testen, of mijn koelbloedige onverschrokkenheid?

Een van de vragen die ik fout had kon ik grappig genoeg later die dag meteen al in de praktijk oefenen. Op Europort – een, wat zeg ik: dé beurs voor maritieme technologie – stond namelijk een graafkraansimulator waarmee bezoekers virtueel zand in een beunschip mochten laden. Je zat er een beetje te kijk, dus veel gegadigden meldden zich niet voor deze hypermoderne havenattractie. En wie zich dan toch door een bevallige assistente (of door de prijs: een megahorloge, dat is dus ook heel goed mogelijk) liet verleiden was, hoe kan het ook haast anders, van het (vanuit mijn standpunt en dat van de assistente gezien dan) andere geslacht. Mannen waren sowieso in de meerderheid – ook dat laat zich op een dergelijk evenement natuurlijk raden. Pfffff. Had ik nu maar iemand met me meegenomen. Dan had ik me vast niet zo gemakkelijk laten ontmoedigen – dit is niet voor mij weggelegd – en minder snel weer buiten hebben gestaan.IMG_0104foto: vader van een standhouder en echtgenoot dame links, voor mij rechts 🙂

Als 7 vragen fout beantwoorden voldoende is om te slagen, en een 6 doorgaans voor een voldoende staat, had ik voor Laden&Lossen dus mooi een dikke 8.

vaartuig van de dag

6 nov

IMG_0098

duwbootje van de  dag

vaartuig van de dag

5 nov

IMG_0091Dit is een:

a) autokraan

b) beunschip

c) vervrachter

Overeengekomen Lage Waterstand

3 nov

Wat me van de 2Doc uitzending over verplichte tegenprestatie bij financiële bijstand het meest bijbleef was toch wel hoe de uitvoerders en controleurs zich als mens proberen staande te houden. Want natuurlijk is het behoorlijk vervreemdend (are you talking to me?) om als werkzoekend gediplomeerd kapster te horen te krijgen dat je je de komende weken bij de Roteb zal moeten melden – no offence. En het is zelfs ronduit ontmoedigend wanneer je netjes alles hebt gedaan zoals afgesproken, maar vervolgens toch op je uitkering wordt gekort omdat de mondelinge opdrachten kennelijk net even anders in je dossier staan verwoord – of wellicht was hier onderhuids zelfs sprake van het vooroordeel dat mensen met overgewicht, die bovendien niet goed zijn in lezen, wel lui zullen zijn? Nee, de ondergeschikte afhankelijkheidspositie van iemand die bijstand – in welke vorm dan ook – van een ander nodig heeft, is geen benijdenswaardige. Maar de positie van degene die over het lot van een ander beslist trekt mij eerlijk gezegd nog veel minder.

Gediplomeerd sociaal werkers hebben hun dienstverlenende functie bij SoZaWe onlangs zien vervormen tot een onpersoonlijke, hoofdzakelijk regels uitvoerende en controlerende taak. Ik weet natuurlijk niet of ze voor de invoering van het tegenprestatiesysteem wel plezier hadden in hun mensenwerk, maar uit de documentaire meen ik te mogen opmaken dat ze onder de huidige omstandigheden stuk voor stuk inwendig worstelen met die nieuwe, hun van hogerhand toebedeelde onsympathieke doch betaalde bezigheid. Ieder op zijn/haar eigen wijze.

‘Pas als ik besluit dit werk niet meer te doen (…)’. De bevlogenheid van de medewerker die zijn persoonlijke ‘geloof’ in het tegenprestatiesysteem predikt en zich tegelijkertijd een dergelijke uitspraak laat ontvallen benadrukt, althans in mijn beleving, juist knagende twijfel: aan het systeem, aan zijn eigen rationalisering. Evenals de afgemeten zorgvuldigheid van een andere medewerker angst lijkt te weerspiegelen – om tijdens het eerstvolgende functioneringsgesprek zelf ergens op te worden afgerekend.

De laatste jaren vraag ik me steeds vaker af of mensen die mijn pad kruisen onder andere omstandigheden ‘fout’ zouden kunnen zijn. Meer concreet: of ze zichzelf een verhaaltje op de mouw zullen spelden als het water hun tot aan de lippen komt te staan. Hoe je dat in mensen herkent. En of ik zelf sterk genoeg in mijn schoenen sta om, onder iedere omstandigheid, mezelf trouw te durven blijven. Want macht kan van mensen in no time monsters maken. Experimenten toonden dat in de vorige eeuw al aan.

<span>%d</span> bloggers liken dit: