Archief | februari, 2016

Toen waren er nog maar twee

29 Feb

We werkten ooit allebei mee aan Weerstand van fotojournalist Carel van Hees: een integere – ook al had zij er achteraf geen goed gevoel meer bij – en behoorlijk indringende portrettencompilatie van 10 mensen met hiv. We maakten van het leven regelmatig samen een feestje. Als we in het najaar stilstonden bij de sterfdag van haar vriend vroegen we ons wel eens af wie van ons het volgende kleine negertje zou zijn. Mijn zoon werd het niet, die luistert nu naar een boek, terwijl ik schrijf – en blijf, ja.

Natuurlijk denk je veel aan iemand die net is overleden. Maar toen Lay Down op de autoradio werd aangekondigd wist ik heel zeker: dit komt van haar. Dat ik Melanie even later dingen hoorde zingen als ‘we blead into eachothers wounds’ (gedver, wat is dit voor goors – aanvankelijk verstond ik namelijk ‘wombs’) en ‘we all had got the same disease’ (ja, daar kon je natuurlijk op wachten met al dat bloed) maakte me breed –  hoewel ook een beetje als een boerinneke met kiespijn – aan het lachen. Gekke meid. We hadden afgesproken dat ze na haar dood grapjes met me zou komen uithalen. Maar dit was natuurlijk puur toeval.

vaartuig van een andere dag

27 Feb

IMG_0613 Dit blauwe bord is toch heus rood – of anders kleurenblind

 

kegel van de dag

26 Feb

IMG_0636Een binnenvaarschip hoeft op BPR-wateren niet verplicht een blauw bord bij zich te hebben – zodat ik veronderstel dat een rood blauw bord (zie https://marilousmiles.wordpress.com/2016/02/27/vaartuig-van-een-andere-dag-65/) aan boord eveneens niet verboden is – maar wel de nodige driedimensionale dagmerken, zoals daar zijn: kegels, ruiten, cilinders en bollen. Mij leken die een flinke sta in de weg, en bovendien onhandelbaar zwaar, want vanwege de zichtbaarheid toch al gauw een half metertje of zo groot. Medecursisten hielpen me graag uit de droom. Kegels en bollen (de meeste baggerschepen hangen er vol mee) zijn helemaal niet massief, zoals ik – meetkunde lessen uit de 70-erjaren nog kersvers indachtig – automatisch aangenomen had. Tegenwoordig zijn ze van doek en kun je ze platgevouwen naast de stapel opgerolde vlaggen en wimpels wegbergen. Maar deze kegel komt denk ik eerder uit mijn oude meetkundelokaal dan uit de scheepslinnenkast.

vaartuig van de spits

24 Feb

IMG_0631Hoewel er geen spits tussen zat was het toch best druk op de Delfhavense Schie

Verduisterde Lantaren

23 Feb

Ben nogal een dvd-kijker, bij voorkeur via een beamertje op een fris gestuukt muurtje tegenover de bank. Maar ik had nu al een paar keer iets gelezen over die nieuwe strategie om mensen de bioscoop weer in te lokken, en nieuwsgierig geworden naar al dat breedbeeldspektakel bedacht ik zo mijn eigen projectje. De tweedehands dvd van Cinema Paradiso (een exemplaar van Splendor, die ik veel beter vind, kan ik purtroppo steeds maar niet te pakken krijgen) keek ik nog gewoon thuis. Maar de eerste van drie bios magnets op het grote doek zag ik, geheel in filmfestivalstijl, in Cinerama. Eveneens in filmfestvalstijl verliet daar al na een halfuur iemand demonstratief stommelend en binnensmonds brommend de zaal. Dat vond ik eigenlijk wel een goede move. Maar ja, ik zat aan mijn zelfbedachte opdracht vast en heb de werkelijk tergend langdradige film die ik hier niet eens meer bij naam wil noemen voor de volle 167 minuten een kans gegeven. Daarvan moest ik zo’n 2 weken bijkomen. De film van gisteren wist het project echter in één overdonderende klap voortijdig te voltooien. The Revenant is een film die je in een ademteug van 156 minuten kunt uitzitten. Het standpunt van de camera zuigt je eigenlijk meteen al het ijskoude water in, wat zeg ik: je wordt op den duur zelf die, dan weer speels kabbelende, dan weer woest kolkende stroming die leven heet. Een filmervaring waarvoor ik zeker nog eens de bioscoop induik – maar dan wel een zonder verplichte plaspauze alsjeblieft.

Toch had ik vanavond zin om ook Beyond Sleep nog te gaan zien, al was het maar voor de volledigheid. Onderweg er naartoe liep ik langs waterwegen en klom ik over bruggen en andere kunstwerken. Het was prachtig helder en winters koud.  De volle maan maakte me wellicht wat overmoedig want stille, onverlichte plekken vermijd ik doorgaans liever maar mijn god, wat mis je dan ongemerkt veel moois. Dat LantarenVenster er onvermoed volledig verlaten en verduisterd bijlag deed daar niets aan af.

– opgedragen aan Justine Bloem

 

vaartuig van de dag

23 Feb

IMG_0605IMG_0610

 

vaartuig van de dag

19 Feb

IMG_0588stoomboot van de dag

%d bloggers liken dit: