Archief | januari, 2018

zwaard van de dag

11 jan

An Dijvie moet blijvie!

11 jan

Dijvie is natuurlijk niet echt Ans achternaam. Maar voor een natuurvoedingswinkel is het wel zo leuk toepasselijk. An-Dijvie aan de Jan Kruijffstraat in Delfshaven bestaat al sinds mensenheugenis. Nou, ja: in het jaar dat ik hier kwam wonen vierden zij juist hun 6de lustrum, dus reken maar uit. – Of spiek anders hier even (en vergeet niet te liken!)

Maike (want zo heet An in het echt) is naast ondernemer ook allround buurvrouw. Altijd in voor een praatje, bemoedigend advies of luisterend oor. Leeg is haar toko dan ook zelden. Toch heeft Maike sinds een poosje haar oude omgekeerd-kredietsysteem weer moeten invoeren: in plaats van te poffen, betaal je je boodschappen alvast vooruit. Zo kan An-Dijvie haar voorraad goed op peil houden en hoeven klanten niet mis te grijpen. Zeer sympathiek.

Ergens sinds the return of ‘het boekje’ ging het opvallen dat er best aparte getallencombinaties ontstonden. Het eerste voorbeeld was 1492, dat zich kort na elkaar twee keer presenteerde. Het jaar waarin Columbus Amerika (‘The New World’) ontdekte staat in Maikes geheugen gegrift – net als de namen van appelrassen en aardappelsoorten overigens. Daarna volgden mooie verdubbelingen en grappige getallenreeksen in overvloed. Zo stond er gisteren na het boodschappen afboeken nog €33,88 bij mijn naam. Daar werden we allebei vrolijk van. Hoe simpel kan het soms toch zijn.

Zodra je eenmaal ergens oog voor hebt zie je doorgaans ook meer, zou je in het algemeen kunnen zeggen. Of meer in het bijzonder: aandacht werkt als een magneet. Desondanks hier toch een vriendelijk doch dringende oproep:

koopt allen bij An! daar wordt je blij van!

schroefwater van de dag

11 jan

scheepskennis van de praktijkdag

9 jan

De dennenboom of kortweg den, is de opstaande kant van het ruim, vanaf het dek van een binnenschip.

bron: Binnenvaart in Beeld

beeld: Aan de kade

zwaard van de dag

8 jan

In bochten gaat een schip altijd wat zeilen, hoewel een spits met z’n hoekige kim daar minder last van heeft – dat werkt een beetje als een zwaard.

Schaamteloos vals

8 jan

Soms sluit een nationaal nieuwsbericht naadloos aan op je eigen leefwereld. (Ik zou zeggen: wie de schoen past, et cetera.) Jung benoemde dit acausale verschijnsel in 1930 als ‘synchroniciteit’ – wat hem overigens duur kwam te staan.

Zelf zei hij daar ooit over: “Synchroniciteit is niet raadselachtiger of geheimzinniger dan de discontinuïteiten in de fysica. Het is slechts de vastgeroeste overtuiging van de almacht van de causaliteit die het verstand moeilijkheden bereidt en die het ondenkbaar doet schijnen dat er oorzaakloze gebeurtenissen zouden kunnen voorkomen of bestaan”.

Nieuwsberichten kunnen soms ook een inspiratiebron zijn. Dan is er bij een reeks mediagenieke autobranden – om maar een willekeurig voorbeeld te noemen – juist wel sprake van causaal verband. Hoewel je dan toch eerder spreekt van imitatie, waar weer geen kunst aan is.

bronnen: Wikipedia, NOS / beeld: ANP

pro Deo

6 jan

Er wordt me wel eens gevraagd waarom ik eigenlijk betaald krijg om voor mijn kind te zorgen. Het is toch zeker normaal dat een moeder dat doet? Dan leg ik zo geduldig mogelijk uit dat mijn werk met een moeilijk woord ‘bovengebruikelijke zorg’ heet. Dat het zwaar en verantwoordelijk is, behoorlijk uitputtend zelfs, maar dat ik desondanks, inderdaad vanwege die 1stegraadsfamileband, niet door een CAO of strakke taakomschrijving word beschermd en bij onheil of ziekte ook niet ‘gewoon’ krijg doorbetaald.

Dat ik in de 30 jaar dat ik dit al dan niet bezoldigd doe nul pensioen opbouwde en soms even helemaal geen inkomen heb omdat ik alles al verkoos uit te geven aan – veel duurdere – zorg van buitenaf. Dat ik in dat geval nog steeds de nodige mantelzorg zal moeten blijven verlenen, want toereikend voor álle zorg is een PGB meestal niet. Je kunt er ook niet van op vakantie – voor zover dat begrip, net als ‘weekend’ en ‘nachtrust’ nog in je verzorgende vocabulaire voorkomt dan. Maar wel heel fijn dat het bestaat. Dat mag u aan wie u maar wilt doorvertellen.

Want zonder die eigen regie van het PGB zat ik er als non-stop zorgverlener nu allang en breed doorheen en lagen mijn zoon en ik vermoedelijk allebei ergens in een instellingsbed – naar een mix van urine en Dettol te meuren – of inmiddels onder de groene zoden. Leven en laten leven, wil ik maar zeggen. Geld maakt niet fit en niet gezond van lijf en leden. En ook niet vrij van geest, noch gelukkig van gesternte: dat moet je zijn gegeven.

<span>%d</span> bloggers liken dit: