Archief | eat this! RSS feed for this section

vondst van de dag

6 okt

Gisteren waren we er al langsgefietst. Of het toen nog droog was of inmiddels regende weet ik niet meer. Wel dat ik me voornam de eerstvolgende keer toch even te stoppen. Me alsnog door de inhoud van het ‘Biebhuisje’ te laten verrassen. Doorweekt kwamen we thuis. Uitgelaten van ons onverwachte avontuur.

Goed ingepakt in de miezer langs de Rotte wandelend werd mijn aandacht zowaar vanmorgen al, weeral naar dat leuke boomkastje vol gratis boeken getrokken – o ja, da’s waar ook! Het was net gestopt met zachtjes regenen.

Heel veel soeps bleek er niet in te staan: wat kasteelromannetjes, een stapeltje tijdschriften. En iets dat ik herkende, alleen nooit echt in handen had. Het voelde een beetje vies. Mogelijk door geknoeide etenswaar. Dat heb je met een kookboek.

Tussen de pasta en het gehakt staat hij. Zwart op wit. Straalverliefd. Twaalf jaar geleden. Op een onmiskenbaar mooie foto. Onderweg naar huis bleef het nagenoeg droog.

De Kerstgedachte

14 dec

Hoewel ik me voornam toch echt, echt, echt ruim optijd te beginnen met kerstkaartjes sturen dit jaar – alles ligt al een hele poos klaar voor de start maar er was steeds zoveel te doen met grotere prioriteit – was iemand me vandaag met zijn/haar (hun?) kerstgedachte toch voor. In de vorm van een kerstpakket vol lekkers ‘voor een geweldige moeder en zoon’. Hoe leuk! Vanwege de privacywet konden geen mededelingen worden gedaan over de afzender. Zodat ik er sindsdien alsmaar aan loop te denken wie de gulle gever (hoe krijgen we zoveel ooit op?) zou kunnen wezen. Het moet haast wel iemand zijn die uit eigen ervaring weet wat mantelzorgen écht van je vraagt – het gros ziet alleen de voor de hand liggende zorg, sommigen menen dat je permanent vakantie hebt. Maar het kan ook best uit een goed hart komen dat amper zorgervaring heeft natuurlijk. Iemand die er ook van geniet dat mijn zorgenkind sinds coronakort eindelijk lekker in zijn vel zit. Terwijl er net zo goed (nou ja, ‘goed’) iemand met een contactverbod achter kan steken die er op kickt dat op slinkse wijze te omzeilen. Of iemand die wel over een ontwikkeld geweten beschikt en wel iets probeert goed te maken – maar die weet dan ook dat ik niet omkoopbaar ben. Zei die bezorger nou dat ze dit jaar kerstpakketten aanbieden voor mensen die hun vrienden of familie door corona niet kunnen bezoeken, en was dat wellicht een diplomatieke hint? Familie. Hmm. Vrienden? Dat er glutenvrije crackers inzitten kán erop duiden dat ‘De Kerstgedachte’ weet heeft van mijn zoons overgevoeligheid. Dat er hertjesthee in zit wijst weer in de richting van een algemeen kerstthema van de winkelier in kwestie. Dat dit An-Dijvie is betekent niet per se dat onze Anonimus-Vrijgevicus daar ook kind aan huis is maar ligt wel een beetje in de verwachting. En het kan heel best een volstrekt onbekende zijn, ook al lijkt me dat in dit geval minder waarschijnlijk dan die keer met dat fleurige boeketje, afgelopen maand. Van kaartjes schrijven is het vandaag niet meer gekomen. 

Golden girl powerrr!

20 jan

Als aanloop naar mijn 60ste verjaardag tracteerde ik mezelf vorige week alvast op gouden klapcreolen. Van de lommerd, dus duurzaam en vintage in één klap. In het kader van ontspullen leverde ik meteen maar die ergens diep in een lade braaf bewaarde overtollige ringen in, en dat luchtte verbazend lekker op. Weg valse beloftes! Nooit gedacht dat jezelf je eigen miskleunen vergeven zo simpel zou zijn.

Of ik nog plannen had voor de grote dag, wilden de dames van me weten terwijl ze vrolijk speculeerden over een gênante surpriseparty met een van de olie glimmende – daar zou ik dan voor verantwoordelijk zijn – vleselijke geneugten-dansact. Maar ik wenste mezelf vooral een lekker rustig dagje toe. Nou, dat heb ik geweten.

Er staat nu ergens een Zweeds taartje voor me klaar en ik mag ook gratis een smeuïge tompouce ophalen. En eigenlijk had ik vandaag willen zwieren en zwaaien op de schaatsbaan, nu het nog kan. Maar de naweeën van een recente voedselvergiftiging –  zo eentje die je met liefde je ergste vijand toewenst – maken dat ik allang blij ben met mijn slappe dwijlbenen niet steeds uit mijn slome sloffen te schieten. En aan wat voor lekkers dan ook moet ik niet eens dénken. Voor de rest van mijn leven ben ik sowieso stante pede en onverbiddelijk vegetariër geworden. Er komt hier zelfs geen vegaworst meer in!

Wordt dit toch nog een verjaardag om niet snel te vergeten. Zonder eerst in één keer alle kaarsjes uit te blazen.

An apple a day

13 aug


Voor het dramatische effect had ik die krioelende pissebeddenfamilie eigenlijk lekker in hun orgastische vitamineshotje moeten laten. Maar zonder toegevoegde eiwitten oogt dit toch wel als puur natuur appelen uit eigen tuin, toch?  Sowieso voldoende voor een pan verse vegan appelmoes: de tor die niet kon zwemmen ligt lekker buiten op te drogen.

Gebakken appelschijven

Smelt een vette kluit roomboter in een zware braadpan. Bedek de bodem met dikke schijven gewassen, maar ongeschilde goudreinette en bak op matig vuur gaar. Bestrooi met zout en wat rietsuiker. Warm opdienen.

Typisch Delfshaven

2 mei

Eten bij Bea en Martin is een belevenis die iedereen zichzelf eigenlijk een keer in z’n leven zou moeten gunnen. In hun bescheiden Eethuisje van Delfshaven krijg je namelijk behalve heerlijk verse Hollandse happen (van Martin) voor ieder budget, ook altijd wel een of meer spontane gesprekken met al dan niet bekende buurtbewoners of vrijwel onverstaanbare exotische globetrotters op je bordje – want met name Bea is door haar onovertroffen gastvrouwschap (én door vermeldingen in onder meer Lonely Planet en Trip Advisor) letterlijk wereldberoemd. Vaste gast Ingrid is behalve dierenvriend in hart en nieren nogal een bedachtzaam trage en kleine eter, maar dat is allemaal geen enkel punt. Wat ze niet op krijgt van de chef’s vegetarische variatie op de daghap gaat gewoon mee naar huis. Afhalen*) kan sowieso, maar dan mis je dus wel de fun of being there. Want zelfs als ik van Ingrid mijn mond moet houden zolang ze haar eten nog niet op heeft – anders kan ze zich niet concentreren – heb ik er als alleengaande nog steeds een geweldige avond. En Ingrid? Die zit met een stille grijns naast me haar hele bordje tot de laatste kruimel leeg te smullen. En dan drinken we samen nog een fluitje om het laatste wereldnieuws en ander damesleed mee weg te spoelen.

foto: Aan de kade

foto: Aan de kade – als ansichtkaart te koop bij An-Dijvie en Lil’Delfshaven

*) telefoon: 010 425 4917

Kim wie?

10 apr

Het is er weer: de enige echte kimchi À la kade! Dit keer met venkel en rettich. Van een vorige batch – met dragon als extra smaakmaker – is het allerlaatste potje na een jaar in de koelkast nog steeds waarlijk verrukkelijk. Ook zo benieuwd hoe straks die Koreaanse kimchi met Hollandse kool en knolselderij uitpakt?

rabarber clafoutis à l’improviste

24 mei

nodig:

2 eieren, snufje zout, 50-75 gram (riet)suiker, 75 gram roomboter, 125 gram amandelmeel, half theelepeltje bakpoeder, pond rabarberstelen, bakpapier en lage bakvorm

bereiding:

Kook de schoongemaakte en in stukken gesneden rabarber in maximaal 5 minuutjes gaar. Laat goed uitlekken. Mix eieren met suiker en zout schuimig, voeg gesmolten boter beetje bij beetje toe. Amandelmeel met bakpoeder in één keer erdoor roeren en nog even kort mixen. Verdeel met een grote vork de gare rabarber niet te egaal door het beslag. Lepel alles in met bakpapier beklede lage bakvorm. In voorverwarmde oven op 180 graden 20-25 minuten bakken tot goudbruin. Goed laten afkoelen als je er mooie plakken van wilt kunnen snijden!

vega spek en bonen van de dag

9 nov

Of ik dan in ieder geval voor spek en bonen mee mocht. Dat was, net als mijn opmerking daarvoor ‘dat ik nu wel een oud wijfie leek’, nogal een open doeletje voor de vaste Haaibaaibemanning natuurlijk. Desondanks bleef ik vandaag thuis. Nog net niet achter de geraniums – wel achter het fornuis: voor een voedzaam doch licht matrozenmaaltje.

(Week een zak zwarte ogen bonen 1,5 uur in ruim water. Kook dat in 3 kwartier gaar en voeg de laatste 5 minuten verse groenten, -knoflook, en zout en pepers naar smaak toe.)

keukenmatroos*) van de wintertijddag

29 okt

van links naar rechts:

gepekelde groenten, kombucha, zuurkool, en 3 variaties kimchi

Na 2 achtereenvolgende onaangenaam papperige eindresultaten (smaak en geur steeds top, maar nul komma nul bite) belde ik ten einde raad Sanne van Ferme Kolen hier vlakbij aan (hoe toepasselijk) de Coolhaven. Ze bleek juist bezig met een grote bestelling glutenvrije veganistische ‘Kraut-chi’ (haar variant op traditionele Koreaanse kimchi) en beloofde me te sms’en zodra duidelijk was of er wat voor me overschoot. Behalve een emmertje heerlijk knapperige gefermenteerde chinese kool had Sanne afgelopen vrijdag ook nog wat deskundige tips voor een optimaal resultaat – die godzijdank lijken te werken, want in het tempo dat ik haar probiotica snack verorber zal een nieuwe voorraad al snel hard nodig zijn.

Wie ook wil leren fermenteren kan op internet verschillende recepten en werkwijzen vinden en daar zelf naar hartenlust mee experimenteren. Of bij Keukenboeren een praktische workshop volgen natuurlijk – succes verzekerd!

*) Tijdens een ongeplande wachtdienst aan boord van mts Haaibaai aan het begin van mijn carrière als matroos kwam ik de tijd noodgedwongen door met een beetje voor de buis hangen. Te snaaien was er – behalve over de datum scheepsbeschuiten en idem pindakaas – niets. En als je thuis nooit tv kijkt (ik heb er zelfs niet een) is een programma als ‘Top 10 langst levende inwoners ter wereld’ best een belevenis. Dat ik daarna net als die olijke Koreanen uit het filmpje ook kimchi op mijn menu wilde – met olijfolie (Italië), vette vis (Japan), peulvruchten (veganistische volkeren all over the world) was ik al vertrouwd: goed bezig! – komt daar dus vandaan. (Denk ik. Want misschien keek ik wel gewoon naar heel sneaky verpakte reclame. Dat kan ook.)

Dear Diskos friends, Liebe Gabi

7 aug

It’s been long since we last met. I miss you too – the way things once were.  Thanks for your lovely surprise!  I have to admit:  πήρα τα δάκρυα στα μάτια μου. Some things will never change.

I’m learning to be a skipper now. Life is good along the Delfshavense Schie.

Lots of love and best wishes, yours truly, Μαριλού

(koolsla met tomaat, schapenkaas, acieto di Modena, Griekse olijfolie, zeezout en wilde tijm uit … Diskos!)

 

%d bloggers liken dit: