Archief | kunstenmakerij RSS feed for this section

Nieuw in het assortiment

20 apr

De collectie kaarten van Aan de kade over thuishaven Delfshaven en andere werkgerelateerde locaties is uitgebreid met 3 nieuwe plaatjes. Zowel molenromp de Graankorrel als de Lage Erfbrug zijn natuurlijk in één oogopslag herkenbare boegbeelden – hoewel de servicemedewerker van een drukkerij ergens in het zuiden er enthousiast een heel andere gr(r)ote stad in meende te herkennen. Voor Zicht op Waalhaven geldt het tegenovergestelde. Dat is dan ook een artistieke impressie. Door een autonoom werkende kunstenaar met olieverf geschilderd op doek. Dat moet je aanspreken, je beroeren – en verder moet er helemaal niets.

foto: Aan de kade

foto: Aan de kade

Advertenties

An-Dijvie moet blijvie

13 apr

Al dik 20 jaar kopen de muliculti-buurtbewoners van Delfshaven hun kakelverse eitjes en gifvrije groenten bij natuurvoedingswinkel An-Dijvie. Sinds kort kun je er ook coffee-to-go bestellen. Fijn als je geen tijd hebt om neer te strijken in An’s gezellige coffee corner! Annie’s vintage corner is net als het kaartenrek naast de biologisch geteelde kruiden en exotische -specerijen inmiddels ook al lekker ingeburgerd. Sinds vandaag is de collectie uitgebreid met 2 schappelijk geprijsde kaarten van kunstenmakerij / atelier Aan de kade. Komt dat zien!

foto: Aan de kade

Toeristische plaatjes

11 apr

foto: Aan de kade

Molenromp de Graankorrel (1716) Rotterdam Delfshaven, t.o. kunstenmakerij / atelier Aan de kade – kaarten sinds vandaag bij Lil’Delfshaven (en binnenkort ook bij An-Dijvie) verkrijgbaar!

Voorlopig

8 apr

Bij Lil’Delfshaven lagen ze al even te koop, die handgemaakte, genummerde kaarten van Aan de kade. Inmiddels staan ze ook bij An-Dijvie in de winkel; ergens tussen een krat pronkbonen en het unieke glaswerk van Annie’s vintage corner. Voorlopig is mijn voorraadje best weer netjes op orde – wordt vervolgd.

Luikje in de vloer

31 mrt

Als mensen naar mijn nieuwe jarendertigwoning kwamen kijken kreeg ik vaak al snel de vraag of ik nog iets aan de vloer ging doen – of wanneer ik dat ging doen, dat kan ook, het is al zo’n poos geleden. Eenmaal met een kop koffie of een wijntje op de bank kwam dan steevast de vraag naar het hoe en wat en waarschijnlijk ook het waarom van dat gekke luikje zo pontificaal in het midden. Dat het om een gek luikje ging maak ik er nu, achteraf zelf van, hoor. Volgens mij is het door mijn bezoek nooit zo omschreven. Hoe dan ook heb ik nimmer een helder antwoord gegeven op de vraag waarom iemand het kennelijk ooit nodig heeft gevonden een stukje uit de plankenvloer te zagen, zo’n beetje daar waar op een Perzisch vloerkleed de eettafel voor minimaal 6 personen destijds waarschijnlijk geacht werd te staan. Dat vond ik eerlijk gezegd ook niet nodig. Maar dat wil natuurlijk nog niet zeggen dat ik me er niet van alles bij kan voorstellen.

Luizenmoeder

25 mrt

‘Ik kan uw mail niet beantwoorden.
Ik ben afwezig van vrijdag 1 juni 2018  tot maandag 2 juli 2018.’

Oké… dan heb je als gemeenteambtenaar ’s avonds en in het weekend altijd vrij, net als op alle feestdagen, en werk je per jaar van de 12 maanden er maar 11? Terwijl je in een moeite door ook nog eens een goed pensioen opbouwt? Bij zo’n luizenleventje kan ik me niet eens iets vóórstellen. Het lijkt me ook zo vreemd, een maand lang geen poepluiers verschonen, kookwassen draaien, voeding fijnmalen, zoekgeraakte eigendommen opsporen, kapot getrokken kleding repareren, misverstanden rechtzetten, miscommunicatie herstellen, misstanden aankaarten, steeds dezelfde liedjes aanhoren, dvd’tjes wisselen, computeraanpassingen onder de knie krijgen, veiligheid rolstoel checken, rolstoel van nare geurtjes ontdoen en aangekoekte gemorste voeding afkrabben, voorlezen, hardop denken, gesloten vragen bedenken, signalen lezen, conversatie improviseren – en meer van dat soort dagelijkse rituelen. Een maand lang met één hand een rolstoel duwen om met de andere een rolkoffer te kunnen trekken, trekt me nou juist weer totáál niet.  

Hij had zich met een slappe handdruk aan me voorgesteld en eigenlijk weet je dan al dat er weinig daadkracht valt te verwachten. Maar aan vooroordelen heeft niemand wat, dus deed ik mijn uiterste best de man duidelijk te maken waar er wat nou precies misging al die tijd. Een week of wat later werd ik zoals afgesproken gebeld met het resultaat van nader onderzoek. Het duurde even voor ik de stem aan de andere kant van de lijn kon plaatsen. Die had ineens een toontje of 2 lager geklonken, zodat ik aanvankelijk nog dacht door een bekende in de maling te worden genomen. Maar de slecht gespeelde barsheid bleek serieus een tactisch trucje om tegenspraak te ontmoedigen.

Dat een hulpmiddelenleverancier mij kennelijk per se een toontje lager wil laten zingen was nou juist het hele euvel, daarvoor had ik nog zo gewaarschuwd! Alleen zei ik dat natuurlijk niet. Net zo min als ik corrigeerde dat een ruimte met een bed niet automatisch iemands slaapkamer is en de Zwitserse vlag van een low budget veerboot nog geen luxe cruiseschip maakt – laat staan dat vakantie vieren voor sommige mensen gewoon hard werken is.

Je hebt nu eenmaal werkpaarden en luxepaarden. Lousy moeders en lieve moeders. Zonder haat en zonder vrees mag dat best geschreven en gezegd.

portret van E. (keramiek, 2003)

motto van de maand

17 feb

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan

Pippi Langkous

%d bloggers liken dit: