Archief | projecten RSS feed for this section

Rotterdamse randjes

2 mrt

De retorische vraag ‘dat we er zeker niet zo vaak op uit gingen’ moest ik toch ontkennend beantwoorden. We gaan er juist heel vaak op uit. Alleen bijna nooit met de auto. En dan neem ik meestal toeristische routes. Dus zo kort zijn die spaarzame ritjes nou ook weer niet.

Helemaal naar de kust is echt niet aan te fietsen en de rafelranden van Rotterdam halen we met de benenwagen natuurlijk never nooit niet. Nee, we hebben het maar goed hier, met al die keuzemogelijkheden binnen handbereik. Voor een frisse dosis verwondering hoef je nooit erg ver te zoeken.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Complot van de dag

26 feb

Dont grow up, it’s a trap!

Deze diashow vereist JavaScript.

(met dank aan diverse random voorbijgangers en o.a. mijn favoriete graffiti artiest)

Rondje Rotterdam

17 feb

Deze diashow vereist JavaScript.

mobiele snapshots van R’dam Delfshaven

Schaatsen in corona-style

12 feb

foto Kamilia™ – bewerking MarilouSmiles™

Op mijn leeftijd is het wijs om alleen de straat nog op te gaan in style. Dan vallen de kreukels en wallen toch nét even minder snel op. Denk ik dan.

Over onontkoombaar verval gesproken: het ijs op dit stukje Heemraadssingel is niet meer zo glad en heeft wat scheuren en wakken. Maar een rondje van 50 à 60 meter was na de nodige aansporing van een vriendelijke vreemde eigenlijk best goed te doen.

Poepsneeuw

9 feb

Natuurlijk heeft niet iedereen er lol in dat het hier in Delfshaven sinds kort als een wintersportoord oogt. Dat je niet pas na een eindeloos lange slapeloze nachtrit gebroken uit een gare stinkbus de kraakheldere sneeuw en frisse vrieskou in rolt, maar vrolijk fluitend gewoon via je eigen voordeur. Smaken verschillen. Net als mogelijkheden. Logisch.

Maar helemaal voor nop op wannabewintersport; hoeveel leuker wil je het middenin een mega-ongemakkelijke, alles ontwrichtende pandemie hebben dan?

Wie gaat er vandaag mee windowshoppen?!

28 jan

Deze diashow vereist JavaScript.

Ik heb wat met motoriek. Daar kan ik uren naar kijken. Hoe iemand zich beweegt verraadt van alles. Van veel jongemannen die zich ’s avonds na negenen nog op straat laten streamen vermoed ik dat ze als ukkies bij kassa’s steevast krijsend en stuiptrekkend op de grond gingen liggen om hun goddelijke zin maar te krijgen. Meestal betrof dat dan een chocolade-ei.

Toeters en zwaaien

20 jan

Vanmorgen herinnerden twee vrolijk toeterende binnenschepen me eraan dat ik vandaag precies een jaar ouder geworden ben – wat zij vast niet wisten, althans niet dat ik weet, en ook vast niet op het Botlekblokkanaal onderling afstemden maar leuk blijft het, zeker als je er even bij stil staat dat je ze hier nou niet bepaald vaak, laat staan op één en dezelfde dag voorbij ziet gaan.

‘Wat je toekomt, komt naar je toe’, staat er in het engels op een koelkastmagneet bij een foto van wijlen mijn biologische vader. Lachend zijn glas buiten beeld naar me heffend: ‘Santé!’ – En nog vele gezonde jaren, voeg ik daar voor deze gelegenheid vrijmoedig zelf aan toe.

Of, zoals een nautisch kunstwerk boven de kademuur van een verre buur al jarenlang belangeloos uitdraagt: ‘Wat voorbijgaat, ontmoet’.

Coronaproof sneeuwballen gooien

16 jan

De Wheelblades stonden sinds gisteravond al klaar voor de start, maar veel om het lijf heeft die hele sneeuwvalvoorspelling hier helaas niet. Nochtans lag er vanmiddag wel voldoende voor een coronaproof sneeuwballengevecht met wat buurtjes.

We’ve only just begun

8 jan

Een ogenschijnlijk kalme, vreedzame quasi mea culpa. Zonder gêne het eigen aandeel verdraaiend en de meest fanatieke trouwe fans verradend. Afgerond met een romantische metafoor die van alles suggereert behalve een al dan niet waardige aftocht.

In mijn wereld heet zoiets manipulatie; de donkere kant van iemands spreektalent. Aan de andere zijde van dezelfde medaille bevindt zich inspiratie; belangeloos hoop en licht verspreiden. Maar ja, wat koop je d’r voor? 

Ik heb wel eens ergens gelezen dat influencers verslaafd kunnen raken aan de kick van steeds weer meer likes en shares. Dat alle aandacht die populariteit met zich meebrengt zo zijn keerzijde heeft. Dat er steeds gekkere stunts moeten worden uitgehaald om in de spotlights te blijven. Supersterren zichzelf zo meer en meer verliezen. En die eindeloze schare fans maar doorjuichen. Vreselijk lijkt me dat. Vreselijk eenzaam.

coronapicknick

 

Peppie in coronakerstsfeer

25 dec

We stonden nog niet buiten of het begon te snotregenen. Met onze coronastressvrije kerstkaarten en warmrode kerstmanmutsen – het laatste hadden we afgekeken van een echte postbezorger. Pas onderweg terug naar huis ging de zon weer schijnen. Dat scheelde meteen een jas. Op een etalageruit vol felle kunstbloemen had iemand een kerstgedicht gekalkt. Over liefde en vrijheid. De waarheid en het licht. Snackbar Peppie had ook al een metamorfose ondergaan. Wij gaan voor Vrolijk Vanalles en Gelukkig Altijd.

%d bloggers liken dit: