Archief | projecten RSS feed for this section

Dijkdingen van de dag

6 mei

Als de bel rinkelt heb ik net met een behoorlijk zwaar matras de uitgang geblokkeerd: zoonliefs elektrische lattenbodem moet een beetje worden aangepast. Op zich een simpel klusje, als je de Prins op de erwt-stapel matrassen voor het gemak even wegdenkt – en in de tussentijd niet wordt gestoord. Het belletje klonk absoluut niet opdringerig, eerder bescheiden. Toch doe ik geen poging bij de voordeur te komen.

In een moeite door pak ik ook meteen maar het een en ander aan achterstallig onderhoud in de achtertuin aan. Pas als de Pelsertboys me roepen, merk ik het geruisloos langs varende gevaarte op. Ze zijn met z’n drieën en ik kan maar op één naam komen. Het is echt tijd voor koffie, constateer ik. Pauze en koffie.

Als we dan eindelijk boven komen ligt er een kunstig gevouwen A4’tje op de deurmat, en blijk ik een oproep gemist te hebben. Het nummer herken ik niet.

Op de zelfgeknutselde flyer voor een zelfbedacht buurtfeest herken ik wel de namen van twee Dijkkids, die graag gezellig marshmallows roosteren, vandaag, voor hun huis. Tijt: 7 uur safans.

Komt allen!

Ork, ork, ork *)

1 mei

Terwijl de Nederlandse nieuwsconsument de ene na de andere juicy mediarel als een event lijkt te beschouwen, iets waar je bij moet zijn geweest om een beetje mee te tellen, doen jonge Afghaanse vluchtelingen de ‘truck game’, ‘train game’, ‘mountain game’, ‘river game’ of ‘pedestrian game’. En doelen Oekraïense strijdkrachten op Russische soldaten, wanneer ze het over de ‘Orks’ tegenover zich hebben op het apocalyptische slagveld van iemands zelfverzonnen militaire bevrijdingsmissie.

Op de vrijmarkt scoorden we onlangs een bijna-retro Brabantia beschuitbus, zonder vieze gebruikssporen maar inclusief originele lift; plus drie, vermoedelijk voormalige hotel-restaurant hoogglans soeplepels met, bij hier al in gebruik zijnd bestek matchend multi-design. Er was nog een vierde kandidaat om gered te worden van de schroothoop door in onze bestekbak te belanden, maar daarvan stond de steel me niet zo aan, of een beetje tegen: het is maar net hoe je het bekijkt.

*) borsjtsj eet je met een soeplepel

Sneak preview

19 apr

Koningsdag ansichtkaartgroeten-automatiek

Binnenkort in het portiek bij Aan de kade: home-made houten ansichtkaartgroeten-automatiek – bekend van Koningsdag 2021.

Stille zaterdag

16 apr

nieuwe reeks nieuwe wieken voor oude molenrompen – kunstenmakerij / atelier Aan de kade (2022)

Zo af en toe doe ik niks. Staar ik in gedachten ver weg, voor me uit. Maar meestal maak ik iets af of start een nieuw project. Doorgaans met zaken zonder noemenswaardige betekenis. Scrap, restanten, waardeloos materiaal.

‘In het zinloze ligt betekenis’, hoorde ik onlangs in een interview met ik heb geen idee wie, ik had nog nooit van de kunstenaar gehoord maar begreep meteen wat werd bedoeld, al zou ik het zo niet formuleren.

boks van de dag

10 apr

nagellakactie voor Oekraïne bij voorheen snackbar Peppie

Poetinisme

9 apr

Wanneer iemand het me moedwillig moeilijk maakt, probeer ik eigenlijk altijd wel de boel meteen om te draaien.

Wat maakte dat iemand zo, zo giftig werd? Zo haatdragend boos, wraakzuchtig, vernietigend vals?

Wat is er gebeurd dat iemand er een geheel eigen logica op na ging houden en zichzelf tegen heug en meug maar blijft voorhouden daar heilig in te geloven? Welk drama is daaraan voorafgegaan? Welk persoonlijk leed?

Vaak kom je dan uiteindelijk uit bij angst. Schaamte en angst.

Nare mensen zijn eigenlijk gewoon bange mensen, die zich daarvoor schamen. Meestal onterecht, maar ja, zo voelt dat dan blijkbaar niet. Kennelijk voelt het juist als De Waarheid. Een overtuiging die dwars door alle redelijkheid en onverzaakbaar moet worden verdedigd.

Dan krijg je bijvoorbeeld het kromme verwijt van afkeuring: ‘Als ik het niet dacht, het gaat weer over geld’ – als je vriendelijk doch dringend vraagt wanneer het nog openstaande bedrag nou eindelijk eens wordt voldaan. Of de gezochte beschuldiging: ‘Ik zag een condoom in je toilettas, ontken het maar niet jij gaat vreemd!’. Of iemand die tevergeefs haar vuilniszak in een volle container probeerde te proppen reageert alle opgestapelde frustratie op jou af – ‘Ik heb zin om je in je bek te spugen, ik doe het hoor!’. En blijkt de tierende automobilist niet zichzelf wel voor zijn kop te kunnen slaan, maar juist jou – die hem, daar in die lange rij voor het rode verkeerslicht, zo ergerniswekkend in de weg stond dat hij je bumper er wel af moest rijden. Voor iemand die bang is voor alles en zichzelf, eigenlijk best logisch. Die moet anderen wel proberen te intimideren en kleineren. Daar zit niets anders op. Of nou ja, niets dat vanzelf komt aanwaaien in ieder geval.

Zo is hier in de straat van de ene op de andere dag het eenrichtingsverkeer tot nader order omgedraaid. Scheurende spookrijders en valse verkeersruzies zijn sindsdien eerder regel dan uitzondering. Dat ging nog verbazingwekkend lang goed, maar van de week was ik toch bijna de sjaak.

De wegpiraat tegenover me bleef met ronkende motor staan waar ie stond, terwijl ik me in gedachten afvroeg of hij misschien dacht dat ik gek was, in plaats van voor niets en niemand bang. Haast had ik evenmin, wel alle geduld van de wereld. Van mijn part werd me de weg versperd tot de boeman tegenover ons een ons woog. Boeien!

Maar man, wat een ongelooflijk lelijke kop had de bestuurder die, na een bewegingloze, minutenlange patstelling, toch maar een stukje achteruit reed zodat ik mijn weg alsnog kon vervolgen – en hem de verkeerssituatie persoonlijk verhelderen.

‘Dat kan me helemaal niets schelen!’, blafte het heerschap me nog machteloosrood aangelopen toe, voor ik, schouderophalend, mijn raampje weer sloot en sowieso niets meer verstond. Tja, dan houdt het op.

Wellicht werd hij als kind nooit echt gekoesterd, bedacht ik me. Kreeg hij amper warmte of kon hij zijn moeder niet beschermen tegen de vuistslagen van zijn pa. Schaamt hij zich nodeloos voor wat er in zijn jonge jaren met hem is gedaan. Is daar nog steeds nog geen speld tussen te krijgen.

Petemoei

19 mrt

Er lag zo’n saaie bruine notarisenvelop op de mat. In de linkerbovenhoek was met ballpoint voorzichtig ‘a.u.b. niet vouwen foto’s’ gepend alsof het een kroontjespen betrof: dun, vloeiend, en enigszins statig.

De meeste foto’s van mijn Meter kende ik nog van het fotoalbum dat thuis vaak tevoorschijn kwam als er visite was. De ene bezoeker kreeg dan wat meer achtergrondinformatie dan de andere, en niet alles was even geschikt voor kinderoren – ‘De heer des huizes had zijn handen niet thuis kunnen houden ahum, en na negen maanden werd zij daar geboren’ –, maar het meeste heb ik later alsnog kunnen duiden.

Gek dat details je zo lang bij kunnen blijven.

vrouwenopvang, Leiden 1960

Moederskind

13 mrt

De landelijke kledingkast voor zijn kamer in een prachtige monumentale boerderij is daar nooit terechtgekomen. Mijn zorgafgankelijke zoon zelf evenmin. Zo simpel als het er staat was dat anders niet.

Wat weloverwogen en overtuigd begon, transformeerde stukje bij beetje in een gruwelijk gevecht tussen vrijheidsdrang en moederhart. In de onontkoombare ontmanteling van het ideale toekomstplaatje.

De nuchtere optelsom van een scala aan grote en kleine verontrustende signalen deed me, na inmiddels al maanden aan het lijntje te zijn gehouden inzien: dit was een vergissing. Dit moest ik stoppen nu het nog kon! De consequenties zou ik zonder morren aanvaarden. Die zijn, hoe je het ook wendt of keert mijn eigen verantwoordelijkheid.

Terwijl ik zijn bijna affe kamer definitief ontruim, begint in de gemeenschappelijke ruimte een telefoongesprek dat ik tegen wil en dank wel moet meeluisteren. Iets met vergeten medicatie, interne miscommunicatie, en de steeds luider wordende verzekering dat het voor de betreffende cliënt echt volstrekt veilig is naar de woonvoorziening terug te keren. Ik krijg het er anno nu nog koud van.

eindelijk geüpdatete oude boerderijkast: gecoat metaal en marker op papier, op bewerkt en onbewerkt hout; 192 x 138 x 58 cm (2022)

MMXXII

11 mrt

Zou het stop the steal-Trump nou al zijn gaan dagen dat hij al die tijd maar een onbeduidende pion in het politieke schaakspel van Poetin was?, vroeg ik me vanochtend na het lezen van de zoveelste strategische beschuldiging van Ruslands worst nightmare, hoofdschuddend af. Of Trumps partijgenoten in de Senaat, die hem tegen heug en meug zijn blijven steunen? Zijn devote volgers?

Los daarvan: hoe the hell pareert het Westen Poetins onverstaanbare uitlatingen in vredesnaam effectief? Ik vermoed althans dat met name het hoge abracadabra-gehalte ervan het Russische jij-bakken zo onweerstaanbaar lachwekkend maakt voor de partij die tegen wil en dank met zwart speelt. Dat is te zeggen: tot de realiteit van schaak staan indaalt. Het besef dat wie begon per definitie in het voordeel is. Het voor een herdersmatje veel te laat is.

Om mijn hoofd leeg te krijgen krabde ik fanatiek afgebladderde verf af. Schuurde alles weer zacht en glad. Om er even later gemeen in te krassen. Het met verzorgende olie te behandelen. Het ding een naam te geven.

Vanaf MMXXII (behandeld en onbehandeld hout, 99 x 43 x 43 cm, 2022) kan ik bewegingen op de Schie nu veel beter overzien.

geüpdatete retro ansichtkaart (2006) Stoelenparade Centrale Bibliotheek Rotterdam

met zonder jas

9 mrt

Buurtkinderen spelen met autootjes en kreten een heel parcours op de stoep. Ik zie een schoolplein, glijbaan, rijtjeshuizen, een hoge torenklok. En er staat zowaar zo’n gave oude Fisher-Price garage. Wacht, nee: twee!

De zon speelt vrolijk met ze mee, met blote benen in korte broeken. Op kousenvoeten. Wij lopen verder. We hebben trek. Of ik die grote patat ‘met zonder iets’ wil, checkt de nieuwe medewerker nog een beetje onwennig.

%d bloggers liken dit: