Archief | projecten RSS feed for this section

Golden girl powerrr!

20 jan

Als aanloop naar mijn 60ste verjaardag tracteerde ik mezelf vorige week alvast op gouden klapcreolen. Van de lommerd, dus duurzaam en vintage in één klap. In het kader van ontspullen leverde ik meteen maar die ergens diep in een lade braaf bewaarde overtollige ringen in, en dat luchtte verbazend lekker op. Weg valse beloftes! Nooit gedacht dat jezelf je eigen miskleunen vergeven zo simpel zou zijn.

Of ik nog plannen had voor de grote dag, wilden de dames van me weten terwijl ze vrolijk speculeerden over een gênante surpriseparty met een van de olie glimmende – daar zou ik dan voor verantwoordelijk zijn – vleselijke geneugten-dansact. Maar ik wenste mezelf vooral een lekker rustig dagje toe. Nou, dat heb ik geweten.

Er staat nu ergens een Zweeds taartje voor me klaar en ik mag ook gratis een smeuïge tompouce ophalen. En eigenlijk had ik vandaag willen zwieren en zwaaien op de schaatsbaan, nu het nog kan. Maar de naweeën van een recente voedselvergiftiging –  zo eentje die je met liefde je ergste vijand toewenst – maken dat ik allang blij ben met mijn slappe dwijlbenen niet steeds uit mijn slome sloffen te schieten. En aan wat voor zoetigheid dan ook moet ik niet eens dénken. Voor de rest van mijn leven ben ik sowieso stante pede en onverbiddelijk vegetariër geworden. Er komt hier zelfs geen vegaworstje meer in!

Wordt dit toch nog een verjaardag om niet snel te vergeten. Zonder eerst in één keer alle kaarsjes uit te blazen.

Uitzwaaien van het eindejaar

31 dec

Goed uiteinde gewenst allemaal!

(met dank aan binnenvaartschippers/-matrozen Haaibaai, Kortenoord, Cornelis Adriana, Henmar, Madegro sr, Watergeus, Pelsert, alsook brugwachters, buren, belangstellenden en random pleziervaarders)

Let it snow, let it snow, let it snow

26 dec

(Het duurde nèt iets te lang voor ik mijn mobieltje paraat had, maar gelooft u me gerust op mijn hooggeëerde woord: dit was dus een superswingende ska-uitvoering.)

Let it snow, let it snow, let it snow

16 dec

Soms fantaseer ik dat er een dik pak sneeuw valt. Waar met een rolstoel niet doorheen valt te ploegen, zo veel. Zodat ik door overmacht gedwongen thuis eindelijk eens lekker door kan pakken. Net zolang totdat al die kleine en grotere klusjes één voor één genadeloos zijn weggewerkt. Heerlijk lijkt me dat.

raamexpo kunstenmakerij /atelier Aan de kade

limited edition kerstkaarten €2,95 p.st.

nieuw bij Maak

25 nov

Bij concept store Maak-Rotterdam op de Mathenesserweg 81a lunch je niet alleen relaxed, je kunt er ook gezellig een bakkie doen. Met een groot stuk huisgemaakte taart bijvoorbeeld. Of een hartig hapje – vegan of gewoon heel erg lekker.

Nieuw in het Maak-assortiment: een selectie groetjes uit Delfshaven ansichtkaarten van kunstenmakerij / atelier Aan de kade! Om in te lijsten of op te sturen. Voor jezelf of voor je oom en tante.

Voor een gezellig terras moest je dus echt wel in Delfshaven zijn…

Typisch Nederlands

22 nov

Tijdens de allereerste Koningsdag – die op 27 april 2014 dus – maakte ik als enthousiaste nieuwe Dijkbewoner snapshots van deze extra feestelijke nationale vrije dag in ‘mijn’ Delfshaven.
Twee daarvan zijn als postkaart in het assortiment van ansichtkaarten websites groetjes uit Delfshaven en Delfshaven op de kaart opgenomen.

Alle belanghebbenden hebben inmiddels hun gratis setje kaarten binnen. Op één feestbeest na. Die is blijkbaar geen stamgast van café Aan Zet, want zelfs de eigenaar ervan naast hem herkende zijn toenmalige drinkvriend niet – maar ja, die kon zich ook niets meer herinneren van een feestpruik.

Bij deze dus een oproep:

wie herkent de man met die typisch Nederlandse leus op zijn T-shirt?

Stuur je gouden tip naar atelier@aandekade.info en ontvang – net als de geportretteerden – als dank een gratis setje kaarten. Hoera! Hoera! Hoera!

Weten hoe het hoort – NOT

12 nov

Het eerste wat ik deed was die drie geurstokjes weggooien. Toen de ramen open en de verwarming uit: het rook niet alleen fake fris in mijn tijdelijke slaapvertrek aan zee, het was er ook om te stikken zo warm. Die nacht had ik het desondanks druk met steeds het dekbed van me afgooien en in prikkende, tranende ogen wrijven – maar dan niet van de emotie er eindelijk eens een dagje tussenuit te zijn.

Op het weidse strand pal voor de hoteldeur moet je goed opletten niet in een verse drol te trappen. En word je om de halve kilometer wel besprongen door een natgeregende hysterische hond. Niet van die kleintjes ook. Eentje stompte zelfs steeds snoeihard met zijn muilkorf tegen m’n benen. Ik heb er blauwe plekken van.

In het restaurant rook het naast me ineens doordringend naar oude asbak. Discreet vertrok ik maar richting wc. Vanaf mijn nieuwe zitplaats kon ik sommige gasten zien loeren en smoezen. En vroeg ik me af of het eten hun nog wel smaakte. Of dat het went.

De kruidenmix over de patat frites is kennelijk net als die geurstokjes (en de gasgestookte open haard tegenover de toiletten) onlosmakelijk verbonden met de populariteit van deze keten. Na een paar happen gaf ik het op.

De zilte zeelucht striemde daarnet nog in mijn neus en mond. In de verte hadden  bliksemschichten uit een dreigend donkere wolk de van hagel en stortregens zwangere lucht verlicht. Mijn zwarte Spido zwempak onder meerdere niet meer zo droge kledinglaagjes had ik niet meer nodig om me een verzopen zeehond te wanen. De twee keurig gekapte, witte wijn verslindende dames achter het panoramaraam zwaaiden niet enthousiast naar me terug.

Verder is hier niet zoveel te doen. Zo’n beetje alle strandtenten zijn al dicht zo laat in het seizoen. En De Viskeet die ik open trof bleek een zeevisserscafé. Zodat ik me nu maar met zakken vol vet-vegetarisch lekkers van de afhaalchinees, in mijn enige nog droge T-shirt op het voeteneinde van het luxe lits-jumeaux heb geïnstalleerd. Buiten loeit de wind onverminderd voort. De tonen van leer en bittere chocola in mijn plastic bekertje wijn maken het plaatje helemaal af. Wat een rust. Wat een weldadige rust.

%d bloggers liken dit: