Archief | kijkoefeningen RSS feed for this section

Drie is een verzameling

5 jan

Op internet kon ik het nergens terugvinden, maar ik heb dus ooit gehoord of gelezen dat de een of de andere kunstenaar vond dat een verzameling al begint zodra je drie items hebt met één en hetzelfde thema.

Één is niets, twee is een paar, drie is een verzameling

In die geest zou mijn muizenverzameling vandaag zijn geboren. Dat het mijn intentie is het hier bij te laten doet daar verder niets aan af.

ieniemienie muis

– ultrasonische knaagdierenverjagers sluiten ‘wordt vervolgd’ niet gegarandeerd uit –

Dijkdingen

5 jan

‘Nou, ik kom zo wel eventjes kijken’, had ik de buurjongens die een hut gingen bouwen van onder meer ingezamelde kerstbomen en kartonnen dozen – ‘We hebben zelfs al een tafel gevonden!’ – nog  bemoedigend nageroepen, maar het is er die dag helemaal niet meer van gekomen. En gisteren was alles alweer verregend en verlaten. Zelfs de inzamelzak was op een bodempje water na leeg.

Molenrompmysterie van de dag

1 dec

Rijksmonument gekraakt? ‘Rustiek’ pakjespakhuis verhuurd aan Sinterklaas? Cultureel erfgoed-‘onderhoud’? Hmmmmm.

Peppie die weg is

1 nov

(vrij naar Sesamstraat)

Bert en Ernie staan op de Binnenweg bij de Claes de Vrieselaan te chillen.

Ernie: – Zie je die boterham met pindakaas?

(Bert kijkt zoekend om zich heen.)

Bert: – Waar? Ik zie geen boterham met pindakaas.

Ernie: – Nee, dat klopt, want die is weg.

(Bert zucht hartgrondig. Ernie bekijkt zwijgend nieuwe graffiti.)

– The End –

Peppie die weg is – foutje, bedankt

Vorkst van de dag

18 sep

Vier verschillende vorken uit de tijd dat die nog waren bedoeld om dagelijks mee te prakken.

Gevonden op de Binnenrotterommelmarkt.

anusfixatie

16 sep

Gisteren liepen we over het strand van Hoek van Holland even lekker uit te waaien. In de hoop dat een hardnekkige hoofdpijn, waar zelfs een cocktail van twee paracetamols tegelijk nog geen vat op kreeg, alsnog als sneeuw voor de zon zou verdwijnen: NOT!

Wel zit er sindsdien een onpasselijk beeld aan mijn geestesoog gekleefd: een van de weinige zonaanbidders op het stukje naaktstrand waar de bestrating van die voor mindervaliden anders volkomen onbegaanbare zandvlakte ophield, lag zo te zien ongegeneerd aan zijn aars te krabben – meende ik althans aanvankelijk nog in mijn onverbeterlijke onschuld. Onderweg naar een heilzaam bedoelde duik in zee – waar het alleen niet meer van kwam aangezien alle lust daartoe me inmiddels was vergaan – kon ik echter niet anders dan constateren dat de anusjeuk blijkbaar van een héél andere orde was.

Hoe eenzaam moet je zijn? Hoe wanhopig op zoek naar aandacht, naar bevestiging van je bestaan?, schoot er, in een reflex van mededogen, als mogelijk verzachtende omstandigheden onmiddellijk door me heen. Desondanks bleef walging de boventoon voeren. En sindsdien poppen die onnatuurlijk bruine billen met dat wriemelende knuistje ertussen dus steeds bij me op. Onaangekondigd.

Net als die uit de lucht gevallen, zogezegd precies passende ‘toch anders hele dure’ – maar ontegenzeggelijk wansmakelijke – spiksplinternieuwe gratis gordijnen voor het hele huis. Kennelijk ‘slim’ geregeld en geritseld buiten de belanghebbende zelf om – over respectloos gesproken. Die mochten ze van mij dan ook linea recta in hun reet schuiven.

stilleven met dragon, opgegeten kaastosti en afgekloven kimchikontje

vondst van de dag

15 sep

Knalgele draagbare schrijfmachine. Nabij café Vanouds de Molen. Compleet met tweekleurenlint en bel: ping!

vondst van de dag

14 sep

Twee doosjes retro deurknoppen. Uit de tijd dat sleufschroeven nog gangbaar waren. Afgedankt door lokale multimiljonair. Wordt vervolgd.

vondst van de dag

vondst van de dag

9 sep

Het is groen en het drijft:

An-Drijvie

Het is hout en het drijft niet:

(gedeeltelijk) versteend hout

Strandstilleven

9 sep

stilleven met schaduw en scheermessen

We kregen vandaag weer eens zo’n stichtelijke folder vol goede bedoelingen aangereikt. Door iemand die ons kennelijk op de heenweg al had gezien en ‘speciaal was teruggelopen’. Normaal loop ik dan vrolijk verder – we zijn al gered hoor! – maar dit keer was anders. Misschien omdat ik even daarvoor naar een ingeving luisterend, stukken aangespoeld wrakhout was gaan onderzoeken op hardheid en zodoende een voor mij bijzonder fossiel vond waarmee ik enorm in m’n sas was?

Na een gebed – wat maakt toch dat iemand automatisch aanneemt dat een gehandicapte wil ‘genezen’?; dat iemand die anders is (of gewoon bijzonder?) vanzelfsprekend ongelukkig zou zijn? – volgde een lied dat ik niet kende, maar wel heel mooi klonk, daar midden op het net drooggevallen zandstrand, met de branding op de achtergrond en bij vlagen wegwaaierend in de wind.

Het nazomerse midweekweer was waarlijk een geschenk uit de hemel. Nee, nooit zal er mij iets ontbreken.

%d bloggers liken dit: