Archief | kijkoefeningen RSS feed for this section

stilleven aan de Schie

17 Jan

Koukleumend wat plaatjes schietend om mezelf af te leiden van de door merg en been waaiende wind moest ik hier aan een stripsoapaflevering van Ansje Tweedehansje (van Gerrie Hondius in oldschool Opzij) denken dat in mijn vorige huis jaren op de wc-deur zat geplakt: Ansje loopt met een knorrende maag in een supermarkt (‘Ik zou best iets lusten’) waar haar prompt op een presenteerblaadje een keur aan heerlijke hapjes wordt aangeboden. Dit mazzeltje slaat bij Ansje in als een bom: je hoeft alleen maar aan iets te denken en het gebeurt gewoon! Dat heuglijke nieuws wil de getekende wereldvredeambassadrice natuurlijk niet voor zichzelf houden. Waarna ze door twee medewerkers in blauw bedrijfstenue vriendelijk doch dringend de winkel uit wordt gewerkt: ‘Ja hoor mevrouwtje, en als de hemel naar beneden valt hebben we allemaal een blauw hoedje op’. Zelf hebben ze dat al, dat maakt het juist zo leuk – of wacht: nou verklap ik geloof ik de clou.

(Betreffende strip helaas niet te opgenomen in album Ingenaaid – maar wat niet is… et cetera.)

Advertenties

Buon Natale a tutti!

25 Dec

‘Hallo, het is juni hoor’, ‘Mwah, dit soort dingen gebeuren nou eenmaal alleen met Kerst’. – Jordan (Marcello Mastroianni) en Luigi (Massimo Troisi) in Splendor, een Filmfestival van Cannes genomineerde die het destijds helaas moest afleggen tegen het enigszins vergelijkbare Cinema Paradiso (1989).

No News From God

24 Dec

Die 2dehands dvd met muziek van Baz Luhrmann bleek gewoon een cd te zijn. Met soundtracks van films die ik never nooit zag, want ‘episch romantisch’ en daar heb ik dus echt niets mee. Maar voor iemand die stress moet mijden best een goede keus want bomvol heerlijk rustgevende klanken. Een mengeling van luxe lift-, new age-, en 50+loungemuziek.  Precies mijn ding – for the time being.

Alta Fidelidade (2000), een van de overige vier ‘5 voor 5′ dvd’s was me, ondanks de gave rol van Jack Black, echt veel te zoet. Wie hem wil, mag hem hebben. En The Other Side Of The Bed (2002) koos ik vanwege de aanbeveling dat het ‘The most fun foreign film since Y Tu Mamá También’ zou zijn – NOT. Eerder een prematuur La La Land (2016): ‘laten we een poosje uit elkaar gaan’ doorspekt met lullige liedjes en dansjes, maar dan met een happy end. Terwijl ik laatstgenoemde alleen zag omdat uitgerekend die film draaide op de enige avond dat ik in de gelegenheid was naar de Pleinbioscoop te gaan. The other side of the bed/El Otro Lado De La Carna verhuist vermoedelijk binnenkort naar een vriendin die graag Spaans wil leren. (Y Tu Mamá También uit 2001 mooi niet, die staat zelfs vrij hoog in mijn top 1001 aller tijden!)

Bella Maffia met Nastassja Kinski is nog een twijfelgeval. Het thema ‘erotiek tussen moeder/vader en ooit zoek geraakt, niet herkend kind/nageslacht’ is me eigenlijk te gruwelijk, en bovendien in Incendies (2010) veel kundiger gedramatiseerd. Maar de samenwerking die  zich tussen de overgebleven vrouwen – met totaal verschillende karakters – na een giga familiedrama ontpopt vond ik daarnaast zo bemoedigend dat ik deze dvd alleen doorgeef aan iemand met een heel goed verhaal. (Wat niet gelijk staat aan een heel goede reden, want daar gaat het me niet om.)

Blijft over No News From God, mét Penélope Cruz. Deze mag zeker weten blijven. De openingsscène lijkt – afgezien van de maskers – geïnspireerd door Pulp Fiction met John Travolta als Vince Vega. Zo ook haar lullige Kung Fu dansje, wat daardoor juist wél op m’n lachspieren werkte. (Het bigbrotheriaanse camerastandpunt helpt natuurlijk ook.)

A quiet dream

9 Dec

IFFR 2017. Ergens in het gesprek tijdens onze aanvankelijk nog gezellige gezamenlijke lunch was er iets misgegaan. Vermoedelijk beantwoordde ik onverhoopt toch niet aan eerder aangenomen verwachtingen en werden er als tegenreactie vrij drastische en kort-door-de-bocht conclusies getrokken. Die domweg kant nog wal raakten. Een beetje à la ‘een kat in het nauw’.

We hadden naast elkaar gezeten bij A Quiet Dream – regie Zhang Lu – en wilden er allebei nog even met een gelijkgestemde over kunnen napraten. De sfeer van het verhaal had wellicht net iets teveel rationele barrières bij me opgeheven. Of wellicht was het voor mij nog te vroeg geweest voor een glas wijn? Hoe dan ook: mijn ideologische toekomstvisie werd door mijn gelegenheidstafelheer kennelijk drastisch misverstaan. Niets nieuws onder de zon, dat (vanuit een eigen referentiekader interpreteren wat ik zou bedoelen) tref ik wel vaker. En er is ook absoluut niets mis met niet verder dan je eigen neus durven kijken, begrijp me goed. Dat ik het bijvoorbeeld niet met 1, maar zelfs 2 Wildersstemmers – buiten dat – eigenlijk heel goed blijk te kunnen vinden was voor mezelf in eerste instantie ook best een schok, want raar onverklaarbaar. Dus, hé, waar hebben we het over?

In dat gesprek met die zaalwacht ging het op een zeker moment over dat ik hoopte ooit nog te mogen meemaken dat zoiets twijfelachtigs als ‘objectief’ wetenschappelijk bewijs overbodig zal zijn. Dat het simpele, maar universele ‘helder weten’ met andere woorden algemeen aanvaard gemeengoed geworden is – maar die laatste zin heb ik nooit kunnen uitspreken, laat staan toelichten. Zodra ik mijn afkeuring over de onlogische verafgoding van wetenschappelijk ‘bewijs ‘ – iets kan pas waar zijn als het door de scharminkelige mens is aangetoond? kom op zeg! – uit had gesproken was de lol er kennelijk meteen vanaf: met de een of andere dooddoener werd onze gedachtewisseling bijna verbitterd kordaat door hem afgekapt. The end.

Pas later, thuis op de bank, drong tot me door dat ik waarschijnlijk stante pede als een enge Trump-aanhanger was weggezet. Een fake news believer. Een foute klimaatontkenner. Stiekem moet ik daar nu nog best een beetje om grinniken.

De eerste mails met nieuws over IFFR 2018 druppelen inmiddels mijn mailbox binnen. En het is ’s avonds eerder donker, dus mijn zoons beamertje weer volop in gebruik. De animatiefilm Rango (cadeautje van de Sint) uit 2011 deed hem weinig – mij des te meer. De goede verstaander die maar een half woord nodig heeft (want die bestaan heus) snapt al snel – Rango is in het begin kort onderdeel van een (geanimeerde) scene uit Fear and Loathing in Las Vegas (1998) – dat dit geen doorsnee familiefilm kan zijn. De subtiele details en veelvuldige verwijzingen maken meermaals bekijken bepaald geen loos tijdverdrijf. Eerder een absolute must – toch deed ik het graag.

Die cultfilm met Johnny Depp zelf heb ik tot nu toe nog niet opnieuw bekeken. Wel Cherry Blossoms – Hanami. Ook zo’n onsterfelijke klassieker, is althans mijn subjectieve mening. Werkelijk alle belangrijke levensthema’s (onvoorwaardelijke liefde, ouderschap, loslaten, nog meer onvoorwaardelijke liefde, rouwverwerking, eenzaamheid én de nodige familie-onverkwikkelingen) komen in deze 2 uur durende film uit 2008 voorbij zonder ook maar een moment te vervelen.  Na het zien van dit veellagige drama kreeg Mount Fuji ook voor mij, relatief rationeel ingestelde westerling, de bijna mysterieuze aantrekkingskracht die het voor Japanners van geboorte heeft. Voor hen is er kennelijk niets mooiers dan de heilige berg zien alvorens te sterven – waarmee de film meteen bitterzoet ontroerend, ‘happy’ eindigt.

In Nederland is A Quiet Dream (2016) nog steeds niet op dvd verkrijgbaar, helaas. En The Butcher’s Wife (1991), ook zo’n subjectieve klassieker, alleen voor een ridicuul hoog bedrag. Maar goed. Die laatste heb ik, net als Ettore Scola’s Splendor (1989) in ieder geval ooit op video opgenomen. Toen had ik ook al een antenne voor uitzonderlijke films – en nog ‘gewoon’ tv.

keukenmatroos*) van de wintertijddag

29 Okt

van links naar rechts:

gepekelde groenten, kombucha, zuurkool, en 3 variaties kimchi

Na 2 achtereenvolgende onaangenaam papperige eindresultaten (smaak en geur steeds top, maar nul komma nul bite) belde ik ten einde raad Sanne van Ferme Kolen hier vlakbij aan (hoe toepasselijk) de Coolhaven. Ze bleek juist bezig met een grote bestelling glutenvrije veganistische ‘Kraut-chi’ (haar variant op traditionele Koreaanse kimchi) en beloofde me te sms’en zodra duidelijk was of er wat voor me overschoot. Behalve een emmertje heerlijk knapperige gefermenteerde chinese kool had Sanne afgelopen vrijdag ook nog wat deskundige tips voor een optimaal resultaat – die godzijdank lijken te werken, want in het tempo dat ik haar probiotica snack verorber zal een nieuwe voorraad al snel hard nodig zijn.

Wie ook wil leren fermenteren kan op internet verschillende recepten en werkwijzen vinden en daar zelf naar hartenlust mee experimenteren. Of bij Keukenboeren een praktische workshop volgen natuurlijk – succes verzekerd!

*) Tijdens een ongeplande wachtdienst aan boord van mts Haaibaai aan het begin van mijn carrière als matroos kwam ik de tijd noodgedwongen door met een beetje voor de buis hangen. Te snaaien was er – behalve over de datum scheepsbeschuiten en idem pindakaas – niets. En als je thuis nooit tv kijkt (ik heb er zelfs niet een) is een programma als ‘Top 10 langst levende inwoners ter wereld’ best een belevenis. Dat ik daarna net als die olijke Koreanen uit het filmpje ook kimchi op mijn menu wilde – met olijfolie (Italië), vette vis (Japan), peulvruchten (veganistische volkeren all over the world) was ik al vertrouwd: goed bezig! – komt daar dus vandaan. (Denk ik. Want misschien keek ik wel gewoon naar heel sneaky verpakte reclame. Dat kan ook.)

Wereldhavendagen demodag

2 Sep

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

dag 2

WINACTIE!

3 Feb

De film waarmee ik vandaag had willen beginnen moest ik laten schieten om eerst even een niet-alcoholgerelateerde, lamleggende kater weg te werken. De kieshulp die ik voor de gelegenheid het denkwerk voor me liet doen leek ook al wat brak. Aanbevolen titels knipperden althans duizeligmakend vaak van ‘nog beschikbaar’ naar ‘uitverkocht’ en vice versa. Zo miste ik uiteindelijk behalve Arábia ook Park, Le Ciel Flamand, A Quiet Dream (oké, die zag ik al) en Wulu. Het moet een hectische dag zijn geweest voor iedereen die op het laatste moment nog op het IFFR wil worden gezien, of gewoon voor geen goud een potentiële last-minute festivalhit wil mislopen. En o, ja: die in het weekend vrij is. Wat ik niet kan zeggen. Wel dat ik een van de winnaars ben ven de ‘Unleashed’ WINACTIE! Zodat ik nu thuis op de bank gratis en voor niks naar Prevenge kan kijken. Zo zie je maar: niet geschoten, altijd mis – op de een of de andere manier vind ik dat wel toepasselijk.

%d bloggers liken dit: