Archief | schietoefeningen RSS feed for this section

De grote zorgloterij

14 Aug

Na het lezen van een aangrijpend artikel in de Groene lijkt je meest recente eigen Kafkaëske ervaring met zorgland ineens peanuts. Want vergeleken bij die tenhemelschreiende misstanden in de ouderenzorg zijn gehandicapten en hun belangenbehartigers in Nederland anno nu eigenlijk nog best goed af. Twee vriendinnen die inmiddels ook intensief mantelzorgen, maar dan voor hun oude vaders in plaats van semi-volwassen kind, weten door schade en schande wijs geworden gelukkig precies waarover ik het heb als ze me op een doorsnee dag vragen: ‘Alles goed?’ – terwijl je het hun zo zou gunnen dat ze, net zo optimistisch als die overigens best sympathieke buurvrouw vanmorgen, nog op mijn antwoord konden reageren met: ‘Nou ja, maar je hebt toch tijd zat?’

Regelmatig brainstormen we erover wat nou de beste manier is om met tenenkrommende aanvaringen variërend van machtsmisbruik tot onomwonden desinteresse bij zorgprofessionals om te gaan. Je eigen waardigheid én die van je zorgafhankelijke familielid bewaren blijkt dan toch steeds net een ander accentje te krijgen. Maar hoe verschillend en weloverwogen ons weerwoord op dergelijke kwalijke praktijken ook moge zijn, de uitkomst ervan heeft steevast veel weg van een grote loterij. Soms tref je het, en soms tref je tirannieke dovemansoren. Geen peil op te trekken.

De enige logica lijkt wel te liggen in de tegenstrijdigheid dat het nu eenmaal veel gemakkelijker kwaad bloed zet wanneer een doorsnee medemens tot veel méér zorgzaamheid in staat blijkt dan de deskundige in kwestie zichzelf ooit ziet opbrengen, dan dat het automatisch waardering en respect wekt. Wat dat betreft moet een vitale, veerkrachtig mantelzorger het gek genoeg eerder hebben van die wildvreemde voorbijganger op straat, of in een winkel, die gratis en voor niets een oprecht gemeend compliment weggeeft of er niet omheen draait je moedig en sterk te vinden, of die je anderszins een hart onder de riem weet te steken waardoor het ook lukt om jaar in  jaar uit vitaal en veerkrachtig te blijven.

Advertenties

Bevriende nazi

14 Mrt
(Ter informatie)
bron/gepikt van: Het Nieuwblad

Nederlandse VN-blauwhelm stond machteloos bij Servisch bloedbad in Srebrenica

Nederlandse VN-blauwhelm stond machteloos bij Servisch bloedbad in Srebrenica

Als Nederlandse VN-blauwhelm stond André Dekker (31) machteloos toen de Serviërs in Srebrenica bijna 8.000 moslims vermoordden. Nog altijd voelt hij de woede en de machteloosheid om het bloedbad, vandaag tien jaar geleden.

,,Het was mijn eerste missie. Ik wilde iets gaan doen, ergens op de wereld waar mensen het slecht hebben. Dat kun je met je blauwe pet op, als VN-soldaat.”

,,Omstreeks 20 januari kwamen we aan in Bosnië, een kapot land.

Lees verder

WINACTIE!

3 Feb

De film waarmee ik vandaag had willen beginnen moest ik laten schieten om eerst even een niet-alcoholgerelateerde, lamleggende kater weg te werken. De kieshulp die ik voor de gelegenheid het denkwerk voor me liet doen leek ook al wat brak. Aanbevolen titels knipperden althans duizeligmakend vaak van ‘nog beschikbaar’ naar ‘uitverkocht’ en vice versa. Zo miste ik uiteindelijk behalve Arábia ook Park, Le Ciel Flamand, A Quiet Dream (oké, die zag ik al) en Wulu. Het moet een hectische dag zijn geweest voor iedereen die op het laatste moment nog op het IFFR wil worden gezien, of gewoon voor geen goud een potentiële last-minute festivalhit wil mislopen. En o, ja: die in het weekend vrij is. Wat ik niet kan zeggen. Wel dat ik een van de winnaars ben ven de ‘Unleashed’ WINACTIE! Zodat ik nu thuis op de bank gratis en voor niks naar Prevenge kan kijken. Zo zie je maar: niet geschoten, altijd mis – op de een of de andere manier vind ik dat wel toepasselijk.

Or would you rather be a fish?

30 Jan

De titel van de IFFR-film die ik donderdagmiddag zag – Mimosas – dekte de lading in de verste verte niet. Waarom dat was legde de producer in de Q&A ongegeneerd geamuseerd aan de achterblijvers in de zaal uit. Zijn simpele verklaring – dit was aanvankelijk de werktitel en we zagen de noodzaak niet in om er alsnog een betekenisvollere aan te geven –  sloot goed aan bij de essentie van de film die me afgelopen vrijdag was gegund. Want in Jim Jarmusch’s Paterson gaat het vooral om dat ene fragment dat je van die bijna twee uur doorkabbelen bijblijft wanneer je weer buiten staat. Zo zag ik vandaag op het filmfestival mijn onlangs in de uitverkoop aangeschafte nieuwe fluitketeltje staan. Op de set van Family Life. In de woning van de vrouwelijke helft van het gelegenheidsregisseursduo waar deze film uit praktische overwegingen – ze was net bevallen – geschoten is. Naar mate het verhaal  vorderde oogde het er steeds voller en rommeliger. Toch werd ergens tegen het eind mijn aandacht naar een karakteristiek keteltje in die exotische keuken getrokken. Het leek op dat van mij, maar dan net even anders – leuker. Tot in de details nam ik het kortstondige beeld in me op. Zoiets zou je hier nou nooit in de winkel aantreffen. Pas terug thuis kon ik met eigen ogen vaststellen dat het gras er net zo groen is als in Chili.

stille nacht, heilige-handen-omhoog-of-ik-schiet nacht

25 Dec

Zit ik vannacht om 3 uur een beetje bij te komen op de pot waar ik net een poos boven had gehangen, hoor ik ineens een megafoonstem twee keer ‘hé, meneer!’ roepen. Dacht door het hysterische hoongelach dat daarop volgde eerst nog dat het een ‘verwarde’ man betrof die de eenzaamheid rond kerst niet goed had aangekund en nu tegen zichzelf beschermd diende te worden, maar al snel bleek het toch menens te zijn: meneer werd gesommeerd ‘iets’ neer te leggen (megafoon was inmiddels uit, maar stemmen buiten nog steeds redelijk goed verstaanbaar vanaf wc). ‘Denken jullie dat ik een vrachtwagen heb gekaapt, of zo, hoorde ik iemand woest sneren. Gevolgd door de steeds weer herhaalde uitdaging hem dan neer te schieten – als je durft, maar dat laatste bedenk ik er natuurlijk bij. Zelf durfde ik aanvankelijk in ieder geval niet eens goed te gaan kijken – je zal uitgerekend op kerstnacht toch maar door een verdwaalde kogel worden geraakt, joh – maar nadat er na drie maal luid en streng ‘handen omhoog of ik schiet’ nog steeds geen vuurgevecht uitbrak waagde ik me toch voor het woonkamerraam met riant uitzicht op de Schie. Aan de overkant, echt knal tegenover onze woning, stonden 2 politiebusjes, 1 dienstauto, en een verlaten personenwagen die kennelijk met een zaklamp op verdachte zaken werd geïnspecteerd.

Ondanks die laag overvliegende helikopter betrof het waarschijnlijk toch een loos alarm. Er was vandaag althans nergens op het net ook maar iets over terug te vinden.

%d bloggers liken dit: