Archief | schietoefeningen RSS feed for this section

anusfixatie

16 sep

Gisteren liepen we over het strand van Hoek van Holland even lekker uit te waaien. In de hoop dat een hardnekkige hoofdpijn, waar zelfs een cocktail van twee paracetamols tegelijk nog geen vat op kreeg, alsnog als sneeuw voor de zon zou verdwijnen: NOT!

Wel zit er sindsdien een onpasselijk beeld aan mijn geestesoog gekleefd: een van de weinige zonaanbidders op het stukje naaktstrand waar de bestrating van die voor mindervaliden anders volkomen onbegaanbare zandvlakte ophield, lag zo te zien ongegeneerd aan zijn aars te krabben – meende ik althans aanvankelijk nog in mijn onverbeterlijke onschuld. Onderweg naar een heilzaam bedoelde duik in zee – waar het alleen niet meer van kwam aangezien alle lust daartoe me inmiddels was vergaan – kon ik echter niet anders dan constateren dat de anusjeuk blijkbaar van een héél andere orde was.

Hoe eenzaam moet je zijn? Hoe wanhopig op zoek naar aandacht, naar bevestiging van je bestaan?, schoot er, in een reflex van mededogen, als mogelijk verzachtende omstandigheden onmiddellijk door me heen. Desondanks bleef walging de boventoon voeren. En sindsdien poppen die onnatuurlijk bruine billen met dat wriemelende knuistje ertussen dus steeds bij me op. Onaangekondigd.

Net als die uit de lucht gevallen, zogezegd precies passende ‘toch anders hele dure’ – maar ontegenzeggelijk wansmakelijke – spiksplinternieuwe gratis gordijnen voor het hele huis. Kennelijk ‘slim’ geregeld en geritseld buiten de belanghebbende zelf om – over respectloos gesproken. Die mochten ze van mij dan ook linea recta in hun reet schuiven.

stilleven met opgegeten kaastosti en afgekloven kimchikontje

Stoelendans

21 mrt

Wat wilde hij graag bij het hogere echelon horen. Bij de intellectuele club, niet bij mij. In kostuum gebakjes eten en daarna naar het toilet. Maar het was en bleef een slechte verliezer en dat botst nou eenmaal genadeloos met jezelf groter voordoen dan je bent. Om hem te plezieren wilde ik het Mens erger je niet!-bord best omruilen voor dat van het schaakspel waarin hij ambieerde te excelleren. In enkele speelse zetten had ik hem schaakmat.

Daarna ging hij vreemd. Daar bleek een hele theorie achter te zitten die aan mij niet was besteed, aangezien je die al van verre kon horen rammelen. Jaren later confronteerde ik hem nogmaals onbedoeld met zijn angst om door de mand te vallen.

Pas in het vliegtuig had ik die aan zijn stoel genagelde grijsaard op het terras bij de bushalte waar ik opstond om van plek te wisselen en alvast lekker in de zon te zitten kunnen plaatsen. De schrik in de ogen die me vanachter het busraam vol ongeloof aanstaarden. Het ‘hoe red ik me hier uit’; de stevige blondine als een stille getuige op de klapstoel ernaast.

Deze diashow vereist JavaScript.

Rotterdamse randjes

2 mrt

De retorische vraag ‘dat we er zeker niet zo vaak op uit gingen’ moest ik toch ontkennend beantwoorden. We gaan er juist heel vaak op uit. Alleen bijna nooit met de auto. En dan neem ik meestal toeristische routes dus zo kort zijn die spaarzame ritjes nou ook weer niet.

Helemaal naar de kust is echt niet aan te fietsen en de rafelranden van Rotterdam halen we met de benenwagen never nooit niet. Nee, met al die keuzemogelijkheden binnen handbereik hebben we het maar goed hier. Voor een frisse dosis verwondering hoef je nooit erg ver te zoeken.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Complot van de dag

26 feb

Dont grow up, it’s a trap!

Deze diashow vereist JavaScript.

(met dank aan diverse random voorbijgangers en o.a. mijn favoriete graffiti artiest)

Wie gaat er vandaag mee windowshoppen?!

28 jan

Deze diashow vereist JavaScript.

Ik heb wat met motoriek. Daar kan ik uren naar kijken. Hoe iemand zich beweegt verraadt van alles. Van veel jongemannen die zich ’s avonds na negenen nog op straat laten streamen vermoed ik dat ze als ukkies bij kassa’s steevast krijsend en stuiptrekkend op de grond gingen liggen om hun goddelijke zin maar te krijgen. Meestal betrof dat dan een chocolade-ei.

Coronaproof sneeuwballen gooien

16 jan

De Wheelblades stonden sinds gisteravond al klaar voor de start, maar veel om het lijf heeft die hele sneeuwvalvoorspelling hier helaas niet. Nochtans lag er vanmiddag wel voldoende voor een coronaproof sneeuwballengevecht met wat buurtjes.

Peppie in coronakerstsfeer

25 dec

We stonden nog niet buiten of het begon te snotregenen. Met onze coronastressvrije kerstkaarten en warmrode kerstmanmutsen – het laatste hadden we afgekeken van een echte postbezorger. Pas onderweg terug naar huis ging de zon weer schijnen. Dat scheelde meteen een jas. Op een etalageruit vol felle kunstbloemen had iemand een kerstgedicht gekalkt. Over liefde en vrijheid. De waarheid en het licht. Snackbar Peppie had ook al een metamorfose ondergaan. Wij gaan voor Vrolijk Vanalles en Gelukkig Altijd.

Vaccin-ja-tie, vaccin-nee-tie

18 dec

Soms neem je de bekende, kortste weg, dat is alleen maar menselijk. Maar op deze mooie decembermiddag liepen we voor de frisse verandering de toeristische route naar overal en nergens.
In een smal straatje onderweg terug naar huis manoeuvreerde ik voor de zekerheid met een zo ruim mogelijke boog om een groepje volwassenen aan de glühwein. Die ‘vaccinjatie’ uit hun stemmige coronaconversatie hebben we allebei nog niet gehad.

Deze diashow vereist JavaScript.

Nog eentje dan

7 nov

zonsondergang bij molenromp De Graankorrel

Coronastilleven met duiven en huismussen: snapshot, licht op lucht, oneindig x oneindig cm (2020)

Rotterdamse humor

30 mei

Damn-wannabe-kaart

Die N is havenlingo voor NL. Naast de thuishaven van een schip moet namelijk ook het land van herkomst van achteren naderend goed leesbaar zijn. Hoewel dit verplichte opschrift toch ietsje meer informatie voor politie te water en andere binnenvaartautoriteiten lijkt te behelzen…

%d bloggers liken dit: