Archief | schrijfoefeningen RSS feed for this section

De grote zorgloterij

14 Aug

Na het lezen van een aangrijpend artikel in de Groene lijkt je meest recente eigen Kafkaëske ervaring met zorgland ineens peanuts. Want vergeleken bij die tenhemelschreiende misstanden in de ouderenzorg zijn gehandicapten en hun belangenbehartigers in Nederland anno nu eigenlijk nog best goed af. Twee vriendinnen die inmiddels ook intensief mantelzorgen, maar dan voor hun oude vaders in plaats van semi-volwassen kind, weten door schade en schande wijs geworden gelukkig precies waarover ik het heb als ze me op een doorsnee dag vragen: ‘Alles goed?’ – terwijl je het hun zo zou gunnen dat ze, net zo optimistisch als die overigens best sympathieke buurvrouw vanmorgen, nog op mijn antwoord konden reageren met: ‘Nou ja, maar je hebt toch tijd zat?’

Regelmatig brainstormen we erover wat nou de beste manier is om met tenenkrommende aanvaringen variërend van machtsmisbruik tot onomwonden desinteresse bij zorgprofessionals om te gaan. Je eigen waardigheid én die van je zorgafhankelijke familielid bewaren blijkt dan toch steeds net een ander accentje te krijgen. Maar hoe verschillend en weloverwogen ons weerwoord op dergelijke kwalijke praktijken ook moge zijn, de uitkomst ervan heeft steevast veel weg van een grote loterij. Soms tref je het, en soms tref je tirannieke dovemansoren. Geen peil op te trekken.

De enige logica lijkt wel te liggen in de tegenstrijdigheid dat het nu eenmaal veel gemakkelijker kwaad bloed zet wanneer een doorsnee medemens tot veel méér zorgzaamheid in staat blijkt dan de deskundige in kwestie zichzelf ooit ziet opbrengen, dan dat het automatisch waardering en respect wekt. Wat dat betreft moet een vitale, veerkrachtig mantelzorger het gek genoeg eerder hebben van die wildvreemde voorbijganger op straat, of in een winkel, die gratis en voor niets een oprecht gemeend compliment weggeeft of er niet omheen draait je moedig en sterk te vinden, of die je anderszins een hart onder de riem weet te steken waardoor het ook lukt om jaar in  jaar uit vitaal en veerkrachtig te blijven.

Advertenties

Voor netheid geen 8

7 Jul

Een SBB-erkend leerbedrijf worden blijkt nog best even een dingetje. Want naast handigheidjes als dek wassen, roest bikken, kleine reparaties uitvoeren, op de uitkijk staan, vlot en bekwaam (ont)meren en het schip besturen moet een matroos dan wel de schipper in opleiding kennelijk ook worden onderricht in huishoudelijke zaken als het hygiënisch bereiden van gevarieerde en gezonde maaltijden voor de gehele bemanning, keukenapparatuur veilig bedienen,  en de boodschappenlijst bijhouden. Die karnemelkbanaan-smoothie heb ik vandaag alleen maar heel snel weer van het menu geschrapt. Want zonder het juiste hulpstuk wordt het er natuurlijk meteen een onzindelijk witte bende – iemand ergens een calamiteitenformulier gezien?

 

 

Te huur aangeboden

30 Jun

Met je Aspirant Schipper diploma krijg je vrijstelling voor vrijwel alle onderdelen van het examen Klein Vaarbewijs I. In plaats van de resterende 8 manoeuvreervragen worden je dan (maar liefst) 20 situaties voorgelegd met al dan niet onhandige aanlegsteigers, windkracht 5 Bft dwars op de stroming, of linksdraaiende schroeven met een afwijking naar stuurboord bij achteruitslaan. Je kunt dus eigenlijk beter gewoon afwachten tot je 150 vaardagen in je dienstboekje hebt. Dat geeft je er namelijk automatisch recht op. Net zoals je Groot Vaarbewijs AB automatisch recht geeft op Klein Vaarbewijs II. Zolang  heb ik alleen toch maar niet gewacht.

Zodat ik sinds vandaag ben in te huren als ‘enthousiaste aspirant schipper alle binnenwateren voor al uw supersnelle particuliere scheepspartijen en -partyboten kleiner dan 25 meter’.

Of als ‘gedreven schipper alle binnenwateren voor een bedrijfsmatig varende duw- dan wel sleepboot kleiner dan 20 meter met maximaal 20 meter duwbak ervoor dan wel gesleept vaartuigje erachter of iets vergelijkbaars langszij‘, natuurlijk. Of een commerciële partyboot van maximaal 20 meter met maximaal 12 betalende passagiers. Of een kleine kabelpont. Of een peilscheepje. Of een baggerbootje. Het hiervoor vereiste marifooncertificaat had ik tenslotte al.

 

Jutter van de dag

22 Jun

Wat is dat toch, dat wanneer je lekker langs de vloedlijn met je geleende Jutter strandrolstoel (met dank aan Strandzaken Gemeente Rotterdam) loopt te wandelen mensen je per se willen ‘helpen’ duwen – en in het uiterste geval zelfs alvast hun slippers op de voetensteun neerplanten (‘oh, je wilt het niet?’), terwijl niemand nog maar een pink uitsteekt als je door het mulle, hete zand weer heuveltje-op naar de verharde weg moet zien te komen. Je daarbij hooguit belangstellend gadeslaan. Zichzelf sussend met een quasi solidaire groet wanneer je behoedzaam om ze heen stuurt.  Was het de lamleggende warmte? Een gebrek aan opvoeding? De jongedame in bikini die aanbood ons samen te fotograferen scoorde bij deze strandpiraat van de Midzomerstranddag in ieder geval uhm … 10 zeesterren!IMG_0103

Fortune favours the brave/bold

20 Mei

Tijdens een studiereisje naar de zuidkust van Kreta leerde ik behalve de theorie van varen en manoeuvreren (en de bij bijzondere omstandigheden te nemen maatregelen) ook de praktijk van het standvastig koers houden. Preciezer gezegd: oefende ik ongemerkt de vaardigheid om (zonder uitgekiende berekeningen vanwege bijvoorbeeld variatie en deviatie) mijn aandacht oprecht gefocust te houden: dit is wat ik wil, en daar wil ik fluitend naar toe.

Het lot was me overduidelijk zeer gunstig gezind geweest, laat dat helder zijn. Maar daarvan kun je eigenlijk alleen voluit profiteren als je ook rotsvast blijft vertrouwen én jezelf alles gunt. Niet afbuigt voor onvermijdelijk opkomende twijfel, dus. Want eigenwijs gaan nadenken over wat je al heel zeker wist, staat gelijk aan terugkrabbelen. Aan een bange weigering van je eigen voorspoed – waarna je dan fijn kunt oefenen in onnodig oppoppende problemen oplossen.

vakantievaartuig van vroeger

vaartuig van de dag

11 Mei

Als je dan toch al in IJmuiden bent kun je net zo goed even naar de Amsterdamse mini-versie van Futureland rijden, ja toch? Kun je meteen digitaal oefenen in de grootste zeesluis ter wereld invaren met een olietanker (moeilijkheidsgraad 3). En o, ja: in je daarbij niet van de wijs laten brengen door een arrogante docent (of zoiets) die doodleuk zonder enige aankondiging, letterlijk over jouw hoofd heen een voordracht gaat staan houden voor zijn groep volgelingen. Noch door het geklik-klik-klik van een professionele camera pal voor je neus – maar dat was volgens mij nog vóór ik met nul schade mijn megaschip had geschut (uit beleefdheid juichte ik in stilte).

Fortune favours the bold – and the beautiful

2 Mei

Een van de laatste keren dat ik naar mijn favoriete mediterrane eiland vloog leerde ik van de vader van mijn lift naar het centrum (eenmaal geland was de laatste bus al vertrokken en aangezien ik absoluut niet goed ben in onderhandelen stapte ik niet op een van de klaarstaande taxi’s af, maar raapte al mijn moed bijeen en sprak out of the blue een local van ongeveer mijn eigen leeftijd bij een eind verderop geparkeerde old school stationwagen aan), dat ‘brutaal’ zijn niet per definitie verwerpelijk hoeft te zijn. ‘Fortune favours the bold‘, citeerde hij Aristoteles met een serieus gezicht. Want hoewel het deze professor (die aan de universiteit van San Francisco bijbeunde) nogal verraste (zo niet: rauw op zijn dak viel) na een etmaal vliegen te worden opgewacht door onder meer iemand die hij nog nooit van zijn leven had gezien en die zich min of meer aan zijn favoriete bloedverwante bleek te hebben opgedrongen, stond hij er Grieks-galant op me desondanks comfortabel tot pal voor mijn guesthouse te vergezellen. Bold (brutaal) zijn, was in zijn opinie juist veelal een gunstige eigenschap. Het risico durven nemen om te worden afgewezen en niet bang zijn eventueel te worden weggehoond eerder benijdenswaardig, dan banaal afkeurenswaardig.

Of deze chevalier beroepsmatig aanvoelde dat dit iets was waarmee ik destijds nogal worstelde, weet ik niet. Maar tot op de dag van vandaag ben ik hem dankbaar voor zijn pro deo consult op die versleten achterbank. Dat ik me helemaal niet bezwaard hoef te voelen wanneer ik voor mezelf op kom in plaats van (lijdzaam, passief) braaf af te wachten, nam ik onmiddellijk (en zonder greintje valse bescheidenheid) van deze vreemde (A stranger is just a friend you haven’t met jet – Yeats) aan. De levensles die ik tijdens die autorit door een met ontelbare sterren bestrooid nachtzwart landschap kreeg aangereikt was even simpel als effectief. Want (even afgezien van het onvermijdelijke gunstig gesternte natuurlijk) eureka! (quote Archimedes): ‘De sleutel tot voorspoed en geluk is jezelf iets durven gunnen’ – anonymous.

%d bloggers liken dit: