Archief | schrijfoefeningen RSS feed for this section

vondst van de 2e Pinksterdag

21 Mei

Je kasten opruimen en bedenken dat je eigenlijk graag een stuk of wat kleine bordjes zou willen die matchen met de vintage dinerborden waarop ooit je oog viel tijdens het boodschappen doen bij An-Dijvie, en die je jezelf toen alleen gunde omdat de appeltje-eitje-prijs het je gemakkelijk genoeg maakte. Om kort daarna nietsvermoedend een stukje over een ouderwets gezellige rommelmarkt terug-van-lang-weggeweest op het Heemraadsplein kuierend, oog in oog te staan met wat je herkent als je eigenlijk al lang weer vergeten wens. Op een mooie Tweede Pinksterdag. Samen in de zon.

 

Advertenties

Dude Day déjà vu

14 Mei

Gisteren zag ik tussen de spelende kinderen op de stoep een buurman in badjas lopen. Dat zag er, wellicht mede door de quasi-klassieke badstof ruit in combinatie met zijn lome tred en slaperige haardracht, erg grappig uit. Vond ik. En toen wist ik nog niet eens dat het vandaag The Dude Day is! – las ik vanmorgen vroeg in mijn ochtendjas in het ochtendnieuws. Gewoon, om te vieren dat filmklassieker en cultkomedie The Big Lebowski (van de Coen-brothers, ja) 20 jaar bestaat. En ook al zag ik de dvd die afgelopen twee decennia minstens al een keer of tig, de kans is groot dat ik vanavond tussen diehard fans in robe in de bios zit.

vaarwel van de dag

27 Mrt

De tante die vandaag is gecremeerd vroeg ik ooit advies over een hardnekkig dilemma: doe ik mijn volwassen zoon niet tekort door hem de één op één zorg die ik hem zo gun te blijven geven in plaats van het hem te gunnen zich zonder mij te leren redden? Ontneem ik hem met andere woorden onbedoeld niet iets wezenlijks, iets waar ik als bezorgde moeder blind voor ben? Het was een tijdje stil gebleven, maar aan haar ogen kon je zien dat ze ergens heel ver hier vandaan zocht naar dat ene passende puzzelstukje.

Dat ik vandaag door een slecht opknappende zieke die zich nog geen half uur alleen kan redden thuis moest blijven frustreerde me. Tot ik begreep dat het me juist hielp herinneren wat de overledene me destijds voor antwoord gaf. Wat me troostte, en de onlangs in mijn moederziele alleentje gemaakte moeilijke keus beaamde. ‘Nee, het is goed zo’. Hoeveel mooier kan een afscheid zijn?

zonsondergang van een andere dag

Delete me not

28 Feb

Wat doe je, wanneer iemand jouw per ongeluk verzonden verzoek om zakelijk te connecten accepteert maar je die persoon niet herkent, niet van naam en niet van gezicht? Iemand met wie je kennelijk ooit hebt gemaild, oké, maar daar houdt het spoor wel zo’n beetje op. Zelf liet ik neveninformatie als werkveld en woonplaats de doorslag dan maar geven: verwijderen of tot nader order laten staan?

Twee streepjes bij beroepsaanduiding komt op mij bijvoorbeeld niet betrouwbaar over. Hoe leuk iemand op de profielfoto erboven misschien ook kijkt. Noch een louche klinkende bijnaam, zoals De Neus, of De Lange (ik noem maar wat).

Dat een toevoeging tussen haakjes evengoed een behulpzame aanwijzing kan zijn, bijvoorbeeld omdat iemand inmiddels trouwde en sindsdien een andere naam voert, die niet iedereen van vroeger meteen wat zegt, besefte ik net iets te laat: oh ja, dié is het, leuk mens! Zeer kundig ook. Zo tref je ze niet vaak. Wel even een dagje ouder – maar willen we dat niet allemaal?

Not so smart

13 Feb

Wie zoals ik steeds op- en afstapt in plaats van aan boord te overnachten doet er goed aan voor een ov-kortingsabonnementje te kiezen. Check. Dan schrik je toch minder wanneer het resterende saldo zich aan je bekend maakt. Je aanmelden voor een dienst die automatisch mailtjes verstuurt wanneer je ergens in the middle of nowhere een uitcheck miste is in mijn geval ook geen overbodige luxe. Check. En voor wie de neiging heeft steeds toeristische routes te nemen bestaan er gratis digitale navigatiesystemen die de kortste weg van A naar B voor je uitspellen. Daarvoor is de beschikking over een smartphone wel zo handig – not so check.

De mevrouw in mijn oude vertrouwde niet zo smarte mobieltje kan me precies vertellen hoe laat het is en heeft een geheugen dat aardig snel vol zit. Op de een of andere manier stelt me dat gerust. Door haar ben ik bereikbaar en kan ik zo nodig altijd nog een taxi bellen. Wat wil een mantelzorgende aspirant schipper nou nog meer? Vaardagen maken natuurlijk! Zoveel mogelijk vaarervaring opdoen en -routine opbouwen! Die laatste 2 navigatie-examens mogen aanvragen! Simpel. Check.

Bij de eerste kennismaking met mijn nieuwe aanwinst gisteravond heb ik blijkbaar iets te lang naar een Linkedin-knop gekeken, of gewezen, waarmee in no time alle mailadressen waarmee je ooit contact had kunnen worden verwittigd dat je (wie?) hen als zakenrelatie wilt toevoegen. Zodat ik vanmorgen even twee keer heel goed moest knipperen. De meneer die ik daarna bij wijze van stil protest uit eigen beweging connectte reageerde overigens ook positief. Nee heb je, ja kun je best krijgen. En wie niet waagt, et cetera. Check.

Als je haar maar goed zit

12 Jan

Dat specialisten niet altijd alles binnen hun vakgebied kunnen verklaren is wat mij betreft echt geen blamage. En een beetje droge humor heeft vaak meer genezend vermogen dan de een of andere dure kuur gericht op symptomen.

Zo kreeg ik onlangs van de dermatoloog te horen dat ik afgelopen zomer waarschijnlijk ongemerkt door een insect ben gebeten. En dat ik er daarom nu nog steeds nieuwe jeukbultjes met een permanent karakter bij krijg. Of ik een antihistamine pilletje wilde – nee dank u, ik ben van mezelf al duf en moe.

En verklaarde de kno-arts dat mijn neusslijmvliezen waarschijnlijk door stress dermate opzwellen dat ze op mijn evenwichtsorganen drukken en die dan uit balans brengen, waardoor het voor mij ineens lijkt of de wereld ronddraait – in plaats van door. Ik diende rust te nemen (Rust), mijn slaapkamer goed te luchten (Reinheid) en alle vormen van stress te vermijden (Regelmaat). Vandaag vroeg de pre-pensionado me hoopvol: ‘Zal ik anders nog even een Pfeiffer test laten uitvoeren, ik denk wel niet dat dat het is, maar dan kunnen we het daarna afsluiten’ – ja graag, afsluiten lijkt me wel wat.

Het gebeurt me regelmatig dat ik pas buiten bedenk dat ik mijn haar nog niet heb gekamd. En gelukkig maar zelden dat ik mijn foute huislegging nog gewoon aan heb – of dat het gekrompen huisjurkje erboven onder mijn jas vast niet zichtbaar is. Mijn tiptop verzorgde zoon kan er vanuit zijn rolstoel altijd de lol wel van inzien dat ik veel en vaak van alles vergeet: wat is ze toch weer grappig, met haar verwarde hoofd, kun je hem met een beetje fantasie dan vanuit zijn tenen horen lachen. Voor vergeetachtigheid bestaan geloof ik geen pilletjes. Noch voor je sleutels kwijtraken, je portemonnee thuis laten liggen, je boodschappenbriefje zoek maken, iemands naam niet onthouden, iemand niet herkennen op straat – maar ik houd me aanbevolen.

Het maagmiddel dat ik kreeg voorgeschreven voor chronische keelklachten deed gek genoeg niets. Wel had ik sindsdien op de vreemdste plaatsen krampen, die me ’s nachts nog wakker hielden ook. Sinds ik er op eigen houtje maar weer mee stopte – maagpillen voor de keel, hoe verzinnen ze het – stopten de krampen synchroon mee. Maar dat was natuurlijk puur toeval. (cartoon: Gerrie Hondius op Lotje&co.nl)

pro Deo

6 Jan

Er wordt me wel eens gevraagd waarom ik eigenlijk betaald krijg om voor mijn kind te zorgen. Het is toch zeker normaal dat een moeder dat doet? Dan leg ik zo geduldig mogelijk uit dat mijn werk met een moeilijk woord ‘buitengebruikelijke zorg’ heet. Dat het zwaar en verantwoordelijk is, behoorlijk uitputtend zelfs, maar dat ik desondanks, inderdaad vanwege die 1stegraadsfamileband, niet door een CAO of strakke taakomschrijving word beschermd en bij onheil of ziekte ook niet ‘gewoon’ krijg doorbetaald.

Dat ik in de 30 jaar dat ik dit al dan niet bezoldigd doe nul pensioen opbouwde en soms even helemaal geen inkomen heb omdat ik alles al verkoos uit te geven aan – veel duurdere – zorg van buitenaf. Dat ik in dat geval nog steeds de nodige mantelzorg zal moeten blijven verlenen, want toereikend voor álle zorg is een PGB meestal niet. Je kunt er ook niet van op vakantie – voor zover dat begrip, net als ‘weekend’ en ‘avond’ nog in je verzorgende vocabulaire voorkomt dan. Maar wel heel fijn dat het bestaat. Dat mag u aan wie u maar wilt doorvertellen.

Want zonder die eigen regie van het PGB zat ik er als non-stop zorgverlener nu allang en breed doorheen en lagen mijn zoon en ik vermoedelijk allebei ergens in een instellingsbed – naar een mix van urine en Dettol te meuren – of inmiddels onder de groene zoden. Leven en laten leven, wil ik maar zeggen. Geld maakt niet fit en niet gezond van lijf en leden. En ook niet vrij van geest, noch gelukkig van gesternte: dat moet je zijn gegeven.

%d bloggers liken dit: