Archief | schrijfoefeningen RSS feed for this section

Zeezwemmen

12 jul

Eigenlijk had ik vandaag naar de Maasvlakte willen gaan om langs de vloedlijn lopend mijn hoofd vol uitzichtloze regeldingen leeg te laten waaien en ergens op een rustig punt een duik in zee te nemen. Maar in plaats van in een strandtentje lunchte ik thuis en nu is het te laat om nog zonder haasten op tijd terug te kunnen zijn. Niets zo funest als een deadline die boven de horizon steeds naar je loert! Dus kijk ik nu het filmpje nog maar eens terug dat me gisteravond inspireerde. En doe ik net alsof met een gedateerde selfie.

Advertenties

Rotterdam first, Delfshaven second

11 jul

De grandeur van Maastricht sluit werkelijk prachtig aan bij het imago van het Eurovision Songfestival. Maar Rotterdam zal uiteindelijk dé place to be blijken voor muzikale afgevaardigden van deelnemende landen all over the world. Wedden om een setje ansichtkaarten groetjes uit Delfshaven?

Als havenstad is Rotterdam van oudsher een melting pot van culturen en talen. En onze grandeur zit hem weliswaar niet in pracht en praal uit vervlogen tijden, maar wie maalt daarom, als je ook kunt kiezen voor jong, fris en innoverend? *)

Ik zou het wel weten in ieder geval. Als ouwe rot heb ik sowieso weinig andere keus dan vertrouwen op het vernuft van de huidige generatie jonge honden. Dus laat ze maar komen. Delfshaven is in!

*) De rolstoel die ik aan het begin van deze promo meende te spotten bleek bij nadere beschouwing een trompe l’oeil en behalve ergens in het middendeel een Tina Turner lookalike en aan het eind een sportief ogende oudere heer, wordt Rotterdam kennelijk uitsluitend bewoond door – valide – hippe jongeren? Get. Real.

 

Blinde homo

7 jul

Ineens viel het kwartje. In een wachtkamer naast ‘de eeuwige verloofde van de nachtburgemeester van Rotterdam’. De gedachte achter die sociaal correcte regel dat je iemand natuurlijk nooit als ‘je weet wel, die homo’ mag aanduiden berust op een misverstand. Het is een dwaling.

Want als kaal sexy is. En roodharige meisjes goed kunnen kussen. Rond en stevig mooi en wulps is. En loensen kennelijk niet sneu oogt maar juist geil – althans: dat beweerde ooit mijn levenspartner over een ander zijn vrouw. Hoezo is een homo dan ineens een poppetje wiens kwetsbare ego moet worden ontzien?

En waarom valt niemand er over als je een kerel met een flinke gok aanduidt als ‘die met die Neus’? Of een chaoot met ‘die ADHD-er, kom, hoe heet ze ook al weer?’ – terwijl het een nogal verstrooide professor betreft, want laten we wel zijn: diagnosticeren is ook een vak.

Het lijkt misschien logisch en wenselijk om iemand die tot een sociale minderheidsgroep behoort, welke dan ook (rolstoelers, blinden, ex-gedetineerden, dyslecten, vrouwen met drie borsten), te ontzien maar het tegendeel is waar. Alsof een ander beter weet wat goed voor iemand is dan die ‘minderbedeelde’ zelf. Hoe badinerend en betuttelend is dat?

Zoals die potige dame, die laatst in al haar zelfvoldaanheid luid ‘kijk hem daar nou zitten genieten’ declamerend, met een hand vol in mijn rug, me kennelijk wel even zou helpen om die rolstoel voort te duwen. Of wellicht ons gewoon quasi tactisch uit haar levensruimte dirigeerde? Ik was te perplex om het haar te vragen. Nee, dan word ik toch veel liever op straat staande gehouden door iemand die graag voor ons wil bidden. Daar en dan. In volle glorie. Hallelujah, prijs de Heer!

Als ik niet op iemands naam kan komen geef ik meestal zo sterk mogelijke hints. Zo van: ‘Je weet toch, die kale kerel met die enorme bril van Studio Sport, of ‘die strak-in-het-pakke homo van Nieuwsuur’. Of die Barbie met die opgespoten lippen ja, want daar trekt mijn oog ook altijd naar. Soms valt zoiets dan verkeerd. Maar zolang volwassen vrouwen, groter dan 1 meter 50, anno 2019 (100 jaar na invoering vrouwenkiesrecht in Nederland, weet je nog?) nog steeds met het grootste gemak van de wereld worden aangeduid met ‘dat vrouwtje’, zie ik het probleem dus niet.

Op bezoek bij Kettie en Loek

4 jul

Met je kersverse aspirant schipper diploma voor het eerst op een binnenvaartschip met twee volstrekt onbekende gepokt en gemazelde bemanningsleden meevaren en de hele reis naar de Maasvlakte en weer terug naar Delfshaven lang volledig van de rest van de wereld zijn afgesneden, geeft een dame van zekere leeftijd toch onzekerheden die vooraf niet helemaal konden worden bevroed. Maar het ging eenmaal aan boord eigenlijk meteen goed: de stuurhut stond niet blauw van de rook, er was in de wijde omgeving geen krat bier te bekennen en de heren Lodder en De Bruin bleken gezegend met een quasi vilein gevoel voor humor dat je scherp en alert houdt. Eenmaal in de buurt van het Quarantaine terrein ten westen van Heyplaat viel alle onnodige spanning dan definitief van me af. Want zeg nou zelf, als je dezelfde vrienden hebt zit je toch per definitie goed?

havenmond Heysehaven vanaf Quarantaine strandje – acryl op doek – 30 x 50 cm (2002)

In aanloop naar het Quarantaine Kunst Feest 1 september ging ik vandaag – terug van lang weggeweest – op bezoek bij Kettie en Loek. Alsof het gisteren was, maar dan met hier en daar meer lijntjes.

Droste-effecten

10 jun

Bizarre toevalligheden gebeuren doorgaans sporadisch, maar ze gebeuren. En lijken dan zo ongeloofwaardig, zo vergezocht, dat je je bijna gaat afvragen of er niet gewoon opzet in het spel is. Bijvoorbeeld wanneer je met je vriendinnen voor het Prado staat te beraadslagen wie er naar binnen wil en wie er meer voelt voor een grote kan sangria, en dat dan prompt je kersverse ex-vriend pal voor je verbouwereerde neusje de museumdeuren uit komt gelopen. Mét die nieuwe rondborstige liefde waarvoor jij zo harteloos werd gedumpt aan zijn vet gespierde arm. ‘Zeg alsjeblieft dat ik nu de ster ben in Candid Camera’, moet ze innerlijk hebben gekreund. Want nee: ze nam het niet bepaald sportief op. En ja: dit waargebeurde ervaringsverhaal is een tweedehandsje. Zelf hou ik niet van sangria en macho’s.

‘Wie heeft me dit kunstje geflikt? Waar staat die fucking camera?’ Ik denk dat ze haar leven lang niet meer vergeten zal dat ze elkaar toen en daar nog net met goed fatsoen doch onverstaanbaar mompelend wisten te groeten – er voor het vertelgemak nu even vanuit gaand dat ze inmiddels meer levenswijsheid heeft vergaard en vandaag de dag tot iets meer in staat is dan alleen die ondankbare, naar de grond gerichte boze blik. Een ‘Oh! my! God! This Is So Amazing!!’ is wellicht wat over the top, maar iets waar waardering en ontzag uit spreekt is toch best bedenkbaar? (Eerst nog aan de grond genageld, dan in slow motion naderend) ‘Wauw, niet te filmen, waaraan hebben we dit in godesnaam te danken!?’ – ik zie het zo voor me.

Proefondervindelijk leerde ik zelf namelijk dat dankbaarheid veel effectiever is dan bijvoorbeeld verongelijkt pruilen (‘Wat geméén om met haar wél naar Spanje te gaan!’). En dat niet te bevatten toevalligheden daar juist erg goed op gedijen. Ik raak zelfs zo vaak in bizarre samenlopen verzeild dat je er van in de war zou kunnen raken – als je niet heel stevig in je schoenen staat en onder alle omstandigheden nuchter en praktisch kunt blijven dan. Want anders heb je dus helemaal niets aan die gratis vitamineshotjes van moeder natuur.

Maar zou je bizar veel bizarre toevalligheden nou eigenlijk ook een Droste-effect kunnen noemen? Of iemand van schreeuwen betichten die zich pal naast een schreeuwend kind verstaanbaar poogt te maken? Of een foto van een tableau vivant waarop een personage dat tableau live staat te streamen?

Voor al uw biologische knolraap en lof, schorseneren en prei, moet u bij An-Dijvie zijn! (liedtekst: Drs. P – uitvoerenden: Muziek en Lol) foto: Aan de kade

opgedragen aan Wendy L.

Applausje voor jezelf

5 jun

Neerbuigend bejegen, kleineren en vernederen, opzettelijk misverstaan en monddood maken: het zou niet mogen kunnen in Zorgland. Niet in Nederland, toch? Maar het gebeurt. Wel. ‘Zorg’ zonder grenzen: schoffering is het nieuwe rood-wit-blauw. ‘Ze proberen het gewoon en komen er nog mee weg ook.’, aldus advocaat Kevin Wevers in de Groene.

Wat dit voor een kaaskop als ik extra fascinerend maakt is dat het dragen van een exotisch klinkende achternaam – bijvoorbeeld die van je mediterrane verwekker/erkenner – meteen al de hele afhandelingstoonzetting lijkt te kunnen bepalen. Vooral als die achternaam veel gemakkelijker wordt geassocieerd met couscous en kebab dan met pizza en pasta. Dat laatste vermoedde ik al wel, maar verbaasde me toch wat, toen ik het in de praktijk terloops aan een degelijk opgeleide, goed bedoelende gemeenteambtenaar voorlegde. Van prosecco worden mensen natuurlijk ook veel vrolijker dan van kamelemelk, logisch. En ‘ciao ciao’ bekt voor de gemiddelde Hollander toch lekkerder dan ‘allahoe akbar’. Hulpverlenen is ook maar mensenwerk, blijkt maar weer. Net als schoonmaken en patatten snijden.

Wat ik vrijwel dagelijks mis is dat kleine beetje waardering dat juist het verschil kan maken. Wat de dag waaraan je door een zoveelste gebroken nacht al moe begon, nèt ietsje lichter laat lijken. Wie weet hoe de hazen lopen is niet zuinig met op z’n tijd een welgemeende dikke duim – en schroomt evenmin de vinger op de zere plek te leggen. Die vraagt niet wat iemand met een ernstige beperking zoals mijn zoon nou eigenlijk bijdraagt aan de samenleving. Die snapt, net als wijlen rapper Feis, dat hij als geen ander ‘normale’ mensen weet te inspireren om óók domweg zichzelf te accepteren zoals ze diep van binnen zijn – in plaats van eindeloos acceptatie na te jagen. Dat hij het levende bewijs is dat je helemaal vanzelf gelukkig bent en oprecht blij wordt als je in vrede leeft met jezelf.

Feis (Faisal Msyyeh, 25/1/’86 – 1/1/’19) werd op nieuwjaarsnacht vermoord toen hij hier vlakbij op de Binnenweg een domme ruzie probeerde te sussen. Hij was een van de stoere ‘bro’s’ waarnaar Emiel tijdens zijn rollende loopje naar het centrum vol overtuiging roept en lacht: hé, vrienden! Meestal krijgt hij daar dan een teken van waardering en respect voor terug – en soms houd ik mijn hart een beetje vast.

Typisch Delfshaven

2 jun

Bij een retro Cadillac hoort eigenlijk een retegezellige karaoke party, ja toch, niet dan? Alleen: hoe spel je precies dat oer-Rotterdamse equivalent voor dat nèt wat kakkerigere ‘beregezellig’? Surfend op internet krijg ik op taaladvies.nl wel een hit voor retegeil. Wat dan vergelijkbaar zou zijn met beregeil. En beregezellig schrijf je volgens hen gewoon zonder verbindingsstreepje. Maar behalve dat het kennelijk vaak #retegezellig is op Twitter en er op Facebook wel 3 verschillende schrijfwijzen worden gehanteerd, vind ik maar niet wat ik zoek. Of, wacht: in 2016 heeft HP/ De Tijd een artikel gepubliceerd over de populariteit van plastic flamingo’s. Die zouden – BINGO! – ‘rete-gezellig’ zijn, althans volgens Jan en Janneke uit de hofstad. En HP / De Tijd moet haast wel weten hoe je een woord juist spelt, niet dan?*)

Wij in Delfshaven hebben elke donderdag-, vrijdag-, én zaterdagavond – BINGO! – karaoke bij café Aan Zet. Vanuit de slaapvertrekken hier Aan de kade is goed te merken dat het er dan steevast retuh guzellug is – denk ik dan tenminste te horen.

foto: Aan de kade – als ansichtkaart te koop bij Lil’Delfshaven en kunstenmakerij / atelier Aan de kade

*) Misschien toch niet! Spellingsite.nu (onderdeel van OnzeTaal.nl) schrijft het juist wél weer als een ononderbroken woord. Op de ansichtkaart die vanaf vandaag bij Lil’Delfshaven te koop ligt heb ik dat – al zeg ik het zelf – in ieder geval best handig opgelost.

%d bloggers liken dit: