Archief | schrijfoefeningen RSS feed for this section

rolstoelbestuurdersblues

25 jun

Eenmaal boven wil mijn zoon computeren. In zijn geval komt dat er op neer dat hij met een éénknopsmuis op de mediaplayer naar steeds een nieuw nummer uit zijn muziekbestand zapt: het enige waarmee hij stante pede invloed kan uitoefenen op zijn omgeving, een incidentele paniekaanval daargelaten.

Het heeft heel veel tijd, geduld en doorzettingsvermogen gekost om hem deze onmiskenbare meerwaarde aan te leren, of beter gezegd: hem te helpen zijn eigen onmacht te durven doorbreken, maar dan heb je ook wat: een voorzichtig begin van zelfvertrouwen.

Het eerste liedje dat vandaag door de huiskamer klinkt is eigenlijk spoken word. Of rap, al vind ik het zelf eerder poëzie. Waarschijnlijk is het dat allemaal en toepasselijk sowieso.

Verkeershufters zijn een maatschappelijk probleem. Niet weg te denken en niet uniek. Stuk voor stuk inwisselbaar voor om het even welke andere verkeershufter die roekeloos iemands (rol)pad meent te mogen kruisen. Een vast gegeven waarmee je als rolstoelbestuurder lijdzaam doch alert, dag in dag uit serieus rekening houdt. Wanneer het desondanks een keertje toch niet met een sisser afloopt zal de betreffende pechvogel gewoon zijn eigen wonden moeten likken, en zichzelf moeten zien te vergeven. Daar helpt geen moedertjelief aan.

Moment voor jezelf

17 jun

Terwijl wij in Utrecht de Jaarbeurs afspeurden naar leuke nieuwe tijdsbestedingsmogelijkheden voor een jongwolwassen rolstoeler met prepensioen, werden in Rotterdam last minute toch nog ‘een aantal’ extra tijdslots beschikbaar gesteld voor die Rooftop Roll, ontdekte ik daarnet. Of nee, wacht: ze waren ‘beschikbaar gekomen’. Afijn, hoe dan ook: wanneer ik probeer te boeken gebeurt er helemaal niets.

Dat lag niet aan mijn ‘oude Nokia’ en ook niet aan mijn slechte bereik. Die kennelijk in der haast uit de hoge hoed getoverde ‘extra’ tickets bleken doodleuk alleen maar voor vandaag bedoeld; alleen maar tussen 10:00 en 14:00 uur. En het was zestien, nee achttien over twee in de middag.

Rond die tijd neem ik meestal een moment voor mezelf. Lig ik even lekker lui, languit op de bank. Hoeveel extra rolstoelers er nou precies in ‘een aantal’ pasten? Ik heb werkelijk géén idee.

Binnenkort is-just-a-10-letter-word

15 jun

Over relatief gesproken: het ziet er naar uit dat er toch géén extra tijdslots voor rolstoelers worden gerealiseerd. Op de site van Rotterdam Rooftop Walk heerst althans al twee weken radiostilte na de veelbelovend snelle bekendmaking: ‘we zijn ons ervan bewust’, en de belofte: ‘binnenkort volgt meer info’.

Maar wat niet is, kan natuurlijk altijd nog komen! Het once in a lifetime maandlange event duurt tenslotte nog bijna tien dagen – tijd is net zo relatief als het je lief is.

Niet de sjaak

10 jun

Of ik mee ging een stukje rijden. Eigenlijk had ik heel andere plannen. Eigenlijk had ik een succesvol samenzijn allang opgegeven. Toch gaf ik toe: het was de allereerste keer in, wat zal het zijn geweest: 2?, 3? maanden huwelijk dat hij ook eens een keertje initiatief toonde tenslotte. Dat verdiende wel een beetje toegeeflijke meegaandheid. En zo veel te verliezen had ik nou ook weer niet, hooguit die sporadische vrije middag zonder zorgen.

De hakjes die me die dag redden gaan vandaag naar de kledingbank. Zolang je er niet mee over drassig gras ter grote van zo’n anderhalf unheimisch voetbalveld loopt, blijven ze mooi en comfortabel. Weet ik uit ervaring. En met een beetje mazzel red je het dan ook om de dichtsbijzijnde uitspanning, op de uitbater na uitgestorven, op blote voeten levend te bereiken. Blijft het bij een spreekwoordelijk schot voor de boeg.

Wat er achter de bomen aan het einde van die groene vlakte was, informeerde ik toen mijn tweede cappuccino en zijn tweede biertje werd gebracht. ‘Niets’, klonk het bijna geïrriteerd verbaasd. Wat was dat nou voor een vraag, leek de goede man te denken. Wie zou dáár nou ooit, wat dan ook willen doen?

Op de terugweg was ik de Bob, logisch. Of ik hem misschien ergens moest afzetten?

Beter een goede buur

4 jun

‘Zeg alsjeblieft dat het niet iets lulligs is dat ik gemakkelijk zelf kon oplossen’, roep ik met mijn armen nog juichend van blijdschap in de lucht. De stekker er even uithalen, zoals bij een modem nogal eens wil helpen kan bij onze nog net niet antieke rolstoelauto die ineens niet meer wil starten dan wel niet, maar heel veel meer bleek er niet nodig om het vrachtje circulair tuinhout na twee uur wachten op de wegenwacht alsnog thuis te krijgen: ‘Aha, ik zie het al’, klonk het vriendelijk.

Bleek ons brikkie zijn eigen sleutel niet meer te herkennen. Het koppig te vertikken om op ‘vreemd’ commando aan te slaan. Gewoon een ouderdomskwaaltje, meer niet. Of ik thuis misschien een reservesleutel had.

Daar was de ingehuurde hovenier al vrolijk aan de slag. Door een bereidwillige buur alvast onze tuin ingeloodst. Die ligt er inmiddels weer helemaal bamboestressvrij bij. Project Tuintraphut kan van start!

Benodigheden: (zoveel mogelijk) circulair hout; RVS schroeven; bakstenen tuintrap; daadkracht; improvisatietalent; inlevingsvermogen; engelengeduld.

wordt vervolgd

Feedback For Free, uh… You

1 jun

De maand lange Rotterdam Rooftop Roll, uh… Walk, wordt binnenkort toch ‘gewoon’ toegankelijk voor rolstoelers én lopers in alle richtingen, meldt een afgelopen zondagse mail in mijn berichtenbox. Dat klinkt natuurlijk als muziek in mijn oren!

De organisatie is aan het onderzoeken hoe we meer mensen op aangepaste wijze toegang kunnen bieden. Binnenkort volgt meer informatie’, lees ik op de inmiddels bijgewerkte site.

Op een bedankje voor mijn vrijwillige bijdrage als ervaringsdeskundige – hoeveel rolstoelers passen er dan precies in die 2 dagdelen van 4 uur? – ga ik ondertussen alleen ech niet zitten wachten. Voor niets doen heb ik het 24/7 veels te druk met niet lullen maar poetsen.

Denkpatroon

30 mei

Inclusiviteit kun je niet afdwingen met wetten en regels. Die werken in de praktijk zelfs bijna averechts! Dat moet dus anders. Liever gisteren al dan vandaag.

Een inclusieve samenleving heeft in het ideale geval schijt aan sleetse gewoontes en maling aan de eigen ‘macht der gewoonte’.

Wanneer een organisatie zich focust op voldoen aan de minimale norm, in plaats van op de realistische vraag naar toegankelijkheid, houdt die het uitzonderlijkheidsbeginsel van exclusiviteit – rolstoelers; blinden; slechthorenden; andersdenkenden welkom op/in een speciale dag; speciale tijd; speciale rolrichting; speciale outfit – helaas, pindakaas, alleen maar in stand.

Die zet het van de norm afwijkende – niet, of niet zonder hulpmiddel, kunnen horen; zien; communiceren; bewegen; overleven – onbedoeld nog in de verblindende spotlights ook: kijk ons eens sympathiek bezig zijn voor de minder bedeelde medemens! Dat kan nooit de bedoeling zijn.

Ik las ergens dat het gebruik van metaforen kan helpen bij het doorbreken van vastgeroeste, beperkende denkpatronen. Dat gangbare gewoonten loslaten, ruimte schept voor nieuwe, ruimere opvattingen. Voor een realtime insteek – wat precies onder metafoor valt moest ik opzoeken, maar een kniesoor die daar op let.

Gisteren kreeg ik niet één, maar wel twee reacties op mijn vraag aan het Team Rotterdamse Dakendagen. Tussen de – overdadig vele – regels door – het oerrotterdamse ‘geen woorden maar daden’ was ech wel ver te zoeken – las ik onder meer menselijke irritatie – besef je wel hoe druk we het hier hebben – en vaag schuldbesef – kan het zijn dat je met je vraag ons iets anders probeert te zeggen? – ja, duh!

Eerlijke communicatie – hier heb je de benodigde data, reken je het zelf even uit? – kreeg ik – chapeau! – gelukkig ook: in 2 dagdelen x 4 uur x 12 tijdslots van 5 minuten, passen dus precies 96 rolstoelers in de bij hoge uitzondering beschikbaar gestelde lift.

Geen idee of dat volgens marktonderzoek aansluit op de werkelijke vraag, maar altijd nog meer dan waarop ik – even uitgaand van de tijdslots van 15 minuten voor lopers in de tegenovergestelde richting op alle andere dagen en tijden – aanvankelijk uitkwam.

Buiten kijf staat dat vraag en aanbod in de praktijk aantoonbaar niet goed op elkaar zijn afgestemd. En dat de verhouding beschikbare tickets voor rolstoelgebruikers en lopers bij het spectaculaire once in a lifetime evenement blijkbaar volledig mank gaat en/of scheef loopt.

Wat dan wel geen metafoor is, maar wel degelijk tot nadenken zou moeten stemmen. Ja toch? Niet dan.

Tuintraphut

29 mei

Zelf heb ik er wel al een steeds duidelijker beeld van, maar momenteel bestaan er nog geen realtime foto’s van de vermoedelijk allereerste  multifunctionele tuintraphut aller tijden. Denk aan: dakbenutting, buitenberging, loopbrug. Wordt vervolgd.

realtime situatie anno nu

Vorderingen volgen? Aan de kade post regelmatig de meest actuele ontwikkelingen!

inclusief Rotterdam

28 mei

De Rotterdam Rooftop Walk maakt het mensen mogelijk zelf te beleven dat onze stadsdaken benutten bijdraagt aan een betere wereld. Een maand lang: van 26 mei tot 24 juni. Rolstoelers zijn welkom op 16 en 17 juni. Alleen, of in gezelschap van maximaal 2 lopers.

Online kan iedereen die dat wil een tijdslot boeken. Alle tickets voor de in totaal 8 uur toegankelijkheid waren in no time uitverkocht.

Misschien omdat er die 2 dagdelen maar één rolstoel tegelijk in de lift omhoog kan, misschien omdat er maar 32 tijdslots in die 8 uur toegankelijkheid passen. Of wellicht omdat het aanbod gewoon niet goed aansluit op de vraag? Hmmm.

Ook nieuwsgierig geworden hoeveel mensen de Rooftop Walk bij Hoge uitzondering in omgekeerde volgorde rollend mochten afleggen? Binnenkort meer! – nu is het weekend, voor organisaties valt dat vaak een beetje buiten de boot, uh… werktijden.

Geen woorden maar daden

26 mei

Voor voetbal hoef je mij niet wakker te maken. Op mijn leeftijd kom ik alleen mijn bed nog uit om nachtmerries te verzachten of een poepluier te verschonen. De spreekwoordelijk uitzonderingen – chillen voor onze deur, ghettoblaster-huisfeestjes en andere nachtelijke geluidshinder – even daargelaten. Die zijn noodzakelijk om de regel te bevestigen.

Vannacht echter géén feestgedruis: Feyenoord verloor, in Tirana bleef het rustig, en in het centrum van Rotterdam weliswaar niet, maar vanuit Delfshaven is dat zowat even ver van je bed.

Mooie praatjes verkopen en vervolgens niets waarmaken kun je Feyenoord niet verwijten. Ze deden hun stinkende best, het was alleen niet genoeg om als helden te worden gehuldigd. Hoe graag iedereen ook weer als vanouds – lees: voor corona – helemaal uit zijn dak had willen gaan. Die teleurstelling dan maar fanatiek afreageren met rellen, geweld en vernielingen was bijna voorspelbaar.

En een beschamend staaltje egocentrische verwendheid van de bovenste plank. Even onnozel als verantwoordelijkheid wegtoveren met loze praatjes, dreigende taal of andere intimidatiepogingen.

%d bloggers liken dit: