Archief | schrijfoefeningen RSS feed for this section

A quiet dream

9 Dec

IFFR 2017. Ergens in het gesprek tijdens onze aanvankelijk nog gezellige gezamenlijke lunch was er iets misgegaan. Vermoedelijk beantwoordde ik onverhoopt toch niet aan eerder aangenomen verwachtingen en werden er als tegenreactie vrij drastische en kort-door-de-bocht conclusies getrokken. Die domweg kant nog wal raakten. Een beetje à la ‘een kat in het nauw’.

We hadden naast elkaar gezeten bij A Quiet Dream – regie Zhang Lu – en wilden er allebei nog even met een gelijkgestemde over kunnen napraten. De sfeer van het verhaal had wellicht net iets teveel rationele barrières bij me opgeheven. Of wellicht was het voor mij nog te vroeg geweest voor een glas wijn? Hoe dan ook: mijn ideologische toekomstvisie werd door mijn gelegenheidstafelheer kennelijk drastisch misverstaan. Niets nieuws onder de zon, dat (vanuit een eigen referentiekader interpreteren wat ik zou bedoelen) tref ik wel vaker. En er is ook absoluut niets mis met niet verder dan je eigen neus durven kijken, begrijp me goed. Dat ik het bijvoorbeeld niet met 1, maar zelfs 2 Wildersstemmers – buiten dat – eigenlijk heel goed blijk te kunnen vinden was voor mezelf in eerste instantie ook best een schok, want raar onverklaarbaar. Dus, hé, waar hebben we het over?

In dat gesprek met die zaalwacht ging het op een zeker moment over dat ik hoopte ooit nog te mogen meemaken dat zoiets twijfelachtigs als ‘objectief’ wetenschappelijk bewijs overbodig zal zijn. Dat het simpele, maar universele ‘helder weten’ met andere woorden algemeen aanvaard gemeengoed geworden is – maar die laatste zin heb ik nooit kunnen uitspreken, laat staan toelichten. Zodra ik mijn afkeuring over de onlogische verafgoding van wetenschappelijk ‘bewijs ‘ – iets kan pas waar zijn als het door de scharminkelige mens is aangetoond? kom op zeg! – uit had gesproken was de lol er kennelijk meteen vanaf: met de een of andere dooddoener werd onze gedachtewisseling bijna verbitterd kordaat door hem afgekapt. The end.

Pas later, thuis op de bank, drong tot me door dat ik waarschijnlijk stante pede als een enge Trump-aanhanger was weggezet. Een fake news believer. Een foute klimaatontkenner. Stiekem moet ik daar nu nog best een beetje om grinniken.

De eerste mails met nieuws over IFFR 2018 druppelen inmiddels mijn mailbox binnen. En het is ’s avonds eerder donker, dus mijn zoons beamertje weer volop in gebruik. De animatiefilm Rango (cadeautje van de Sint) uit 2011 deed hem weinig – mij des te meer. De goede verstaander die maar een half woord nodig heeft (want die bestaan heus) snapt al snel – Rango is in het begin kort onderdeel van een (geanimeerde) scene uit Fear and Loathing in Las Vegas (1998) – dat dit geen doorsnee familiefilm kan zijn. De subtiele details en veelvuldige verwijzingen maken meermaals bekijken bepaald geen loos tijdverdrijf. Eerder een absolute must – toch deed ik het graag.

Die cultfilm met Johnny Depp zelf heb ik tot nu toe nog niet opnieuw bekeken. Wel Cherry Blossoms – Hanami. Ook zo’n onsterfelijke klassieker, is althans mijn subjectieve mening. Werkelijk alle belangrijke levensthema’s (onvoorwaardelijke liefde, ouderschap, loslaten, nog meer onvoorwaardelijke liefde, rouwverwerking, eenzaamheid én de nodige familie-onverkwikkelingen) komen in deze 2 uur durende film uit 2008 voorbij zonder ook maar een moment te vervelen.  Na het zien van dit veellagige drama kreeg Mount Fuji ook voor mij, relatief rationeel ingestelde westerling, de bijna mysterieuze aantrekkingskracht die het voor Japanners van geboorte heeft. Voor hen is er kennelijk niets mooiers dan de heilige berg zien alvorens te sterven – waarmee de film meteen bitterzoet ontroerend, ‘happy’ eindigt.

In Nederland is A Quiet Dream (2016) nog steeds niet op dvd verkrijgbaar, helaas. En The Butcher’s Wife (1991), ook zo’n subjectieve klassieker, alleen voor een ridicuul hoog bedrag. Maar goed. Die laatste heb ik, net als Ettore Scola’s Splendor (1989) in ieder geval ooit op video opgenomen. Toen had ik ook al een antenne voor uitzonderlijke films – en nog ‘gewoon’ tv.

Advertenties

Ik ook

5 Dec

In de jaren 60 was een lange broek ‘niets voor een meisje’. Maar ik was een slim meisje en vroeg er een aan oma-Sinterklaas. Uit het pak met mijn naam erop kwam iets in pasteltint dat ik met geen mogelijkheid kon plaatsen. Moeder: (dwingend) ‘Nou, dit wilde je toch zo graag?’ De elastieken bandjes bleken voor onder je voeten en waren maar een paar minuten lollig. Het was echter geen surprise. Dat ik het er die winter ‘maar mee had te doen’ heeft mijn inventiviteit en vastberadenheid in ieder geval goed gedaan – twee eigenschappen waarvan ik nog steeds veel plezier heb.

‘Mijn jas. Mijn nieuwe jas!’, kon ik alleen maar in stilte jammeren. Bovenop me lag een hijgende klasgenoot, onder me krioelden torren en wormen in rottend gebladerte. Het was pikkedonker en ik wist de weg niet in de polder. Onderhandelen (kijk eens wat een mooie sterrenhemel) werkte niet. Er zat niets anders op dan wachten tot hij me – alsnog – naar huis begeleidde. Nu denk ik: waarom had je het lef niet om terug te fietsen naar dat feest? Dan had je naar huis kunnen bellen dat je moest worden opgehaald en misschien zelfs voor het eerst gezoend met die jongen waar je toen zo verliefd op was.

Of het leuk was geweest. Mijn openheid mocht niet baten. Ik werd niet gehoord, denk ik nu. Of ik het nu leuk vond of niet: seks hoorde er nu eenmaal bij, dat hadden meisjes maar te accepteren. Dat was zo voorbestemd. En het was een goede partij. Het werd tijd dat ik voor mijn uitzet ging sparen. – Zo ging dat toen. Meisjes hadden niets in te brengen. Daar werd niet naar geluisterd. Pas 4 jaar later maakte ik het uit. Vlak voor het eindexamen. Iedereen sprak er schande van. Hoe kon ik.

Ineens kon ik het! Op mijn strepen staan: tot hier en niet verder. Ik ga in Rotterdam studeren en je waagt het niet ook die stad te kiezen. Mijn leven zou eindelijk beginnen en niemand pakte me dat meer af. Het was nu of nooit.

Nu woon ik er alweer 40 jaar en nog steeds heb ik geen pannenset met matching eierwarmers. ‘Hoe het hoort’ past niet bij mij en niet bij het huis dat ik inmiddels aan de haak heb geslagen – over voorbestemd gesproken.

mal de mer van de maand

11 Nov

Indien je als lichtmatroos alle dagen dat je althans sterk het gevoel hebt te varen óók in je dienstboekje zou mogen schrijven, schoot het met mijn vaartijd nu best lekker op! Want wat dinsdagmorgen begon als een plots opkomende zware storm bij heldere hemel (tip 1: ga zo diep mogelijk in het schip met gesloten ogen liggen en verroer je niet) was na een dag geluwd tot ‘slechts’ een stevige zeedeining (tip 2: houd je bij verplaatsing steeds goed vast aan reling of mast en vermijd windkracht 5 en hoger) – maar dan aan wal.

Inmiddels is de pseudostorm zowat helemaal gaan liggen en kabbelt de vloer bijna lieflijk kalm langs beide benen waarop ik weer vrij stevig sta. Het geheim schuilt in een simpele spray: aanmoedigingscadeautje van de old school kno-arts die degelijk onderzoek voorstaat (tip 3: luister goed naar je schipper/kapitein en stel beter geen onnodige vragen). Een reddingsvest is voorlopig overigens nog wel geboden – maar ach: een kniesoor die daar op let!

keukenmatroos*) van de wintertijddag

29 Okt

van links naar rechts:

gepekelde groenten, kombucha, zuurkool, en 3 variaties kimchi

Na 2 achtereenvolgende onaangenaam papperige eindresultaten (smaak en geur steeds top, maar nul komma nul bite) belde ik ten einde raad Sanne van Ferme Kolen hier vlakbij aan (hoe toepasselijk) de Coolhaven. Ze bleek juist bezig met een grote bestelling glutenvrije veganistische ‘Kraut-chi’ (haar variant op traditionele Koreaanse kimchi) en beloofde me te sms’en zodra duidelijk was of er wat voor me overschoot. Behalve een emmertje heerlijk knapperige gefermenteerde chinese kool had Sanne afgelopen vrijdag ook nog wat deskundige tips voor een optimaal resultaat – die godzijdank lijken te werken, want in het tempo dat ik haar probiotica snack verorber zal een nieuwe voorraad al snel hard nodig zijn.

Wie ook wil leren fermenteren kan op internet verschillende recepten en werkwijzen vinden en daar zelf naar hartenlust mee experimenteren. Of bij Keukenboeren een praktische workshop volgen natuurlijk – succes verzekerd!

*) Tijdens een ongeplande wachtdienst aan boord van mts Haaibaai aan het begin van mijn carrière als matroos kwam ik de tijd noodgedwongen door met een beetje voor de buis hangen. Te snaaien was er – behalve over de datum scheepsbeschuiten en idem pindakaas – niets. En als je thuis nooit tv kijkt (ik heb er zelfs niet een) is een programma als ‘Top 10 langst levende inwoners ter wereld’ best een belevenis. Dat ik daarna net als die olijke Koreanen uit het filmpje ook kimchi op mijn menu wilde – met olijfolie (Italië), vette vis (Japan), peulvruchten (veganistische volkeren all over the world) was ik al vertrouwd: goed bezig! – komt daar dus vandaan. (Denk ik. Want misschien keek ik wel gewoon naar heel sneaky verpakte reclame. Dat kan ook.)

De grote zorgloterij

14 Aug

Na het lezen van een aangrijpend artikel in de Groene lijkt je meest recente eigen Kafkaëske ervaring met zorgland ineens peanuts. Want vergeleken bij die tenhemelschreiende misstanden in de ouderenzorg zijn gehandicapten en hun belangenbehartigers in Nederland anno nu eigenlijk nog best goed af. Twee vriendinnen die inmiddels ook intensief mantelzorgen, maar dan voor hun oude vaders in plaats van semi-volwassen kind, weten door schade en schande wijs geworden gelukkig precies waarover ik het heb als ze me op een doorsnee dag vragen: ‘Alles goed?’ – terwijl je het hun zo zou gunnen dat ze, net zo optimistisch als die overigens best sympathieke buurvrouw vanmorgen, nog op mijn antwoord konden reageren met: ‘Nou ja, maar je hebt toch tijd zat?’

Regelmatig brainstormen we erover wat nou de beste manier is om met tenenkrommende aanvaringen variërend van machtsmisbruik tot onomwonden desinteresse bij zorgprofessionals om te gaan. Je eigen waardigheid én die van je zorgafhankelijke familielid bewaren blijkt dan toch steeds net een ander accentje te krijgen. Maar hoe verschillend en weloverwogen ons weerwoord op dergelijke kwalijke praktijken ook moge zijn, de uitkomst ervan heeft steevast veel weg van een grote loterij. Soms tref je het, en soms tref je tirannieke dovemansoren. Geen peil op te trekken.

De enige logica lijkt wel te liggen in de tegenstrijdigheid dat het nu eenmaal veel gemakkelijker kwaad bloed zet wanneer een doorsnee medemens tot veel méér zorgzaamheid in staat blijkt dan de deskundige in kwestie zichzelf ooit ziet opbrengen, dan dat het automatisch waardering en respect wekt. Wat dat betreft moet een vitale, veerkrachtig mantelzorger het gek genoeg eerder hebben van die wildvreemde voorbijganger op straat, of in een winkel, die gratis en voor niets een oprecht gemeend compliment weggeeft of er niet omheen draait je moedig en sterk te vinden, of die je anderszins een hart onder de riem weet te steken waardoor het ook lukt om jaar in  jaar uit vitaal en veerkrachtig te blijven.

Voor netheid geen 8

7 Jul

Een SBB-erkend leerbedrijf worden blijkt nog best even een dingetje. Want naast handigheidjes als dek wassen, roest bikken, kleine reparaties uitvoeren, op de uitkijk staan, vlot en bekwaam (ont)meren en het schip besturen moet een matroos dan wel de schipper in opleiding kennelijk ook worden onderricht in huishoudelijke zaken als het hygiënisch bereiden van gevarieerde en gezonde maaltijden voor de gehele bemanning, keukenapparatuur veilig bedienen,  en de boodschappenlijst bijhouden. Die karnemelkbanaan-smoothie heb ik vandaag alleen maar heel snel weer van het menu geschrapt. Want zonder het juiste hulpstuk wordt het er natuurlijk meteen een onzindelijk witte bende – iemand ergens een calamiteitenformulier gezien?

 

 

Te huur aangeboden

30 Jun

Met je Aspirant Schipper diploma krijg je vrijstelling voor vrijwel alle onderdelen van het examen Klein Vaarbewijs I. In plaats van de resterende 8 manoeuvreervragen worden je dan (maar liefst) 20 situaties voorgelegd met al dan niet onhandige aanlegsteigers, windkracht 5 Bft dwars op de stroming, of linksdraaiende schroeven met een afwijking naar stuurboord bij achteruitslaan. Je kunt dus eigenlijk beter gewoon afwachten tot je 150 vaardagen in je dienstboekje hebt. Dat geeft je er namelijk automatisch recht op. Net zoals je Groot Vaarbewijs AB automatisch recht geeft op Klein Vaarbewijs II. Zolang  heb ik alleen toch maar niet gewacht.

Zodat ik sinds vandaag ben in te huren als ‘enthousiaste aspirant schipper alle binnenwateren voor al uw supersnelle particuliere scheepspartijen en -partyboten kleiner dan 25 meter’.

Of als ‘gedreven schipper alle binnenwateren voor een bedrijfsmatig varende duw- dan wel sleepboot kleiner dan 20 meter met maximaal 20 meter duwbak ervoor dan wel gesleept vaartuigje erachter of iets vergelijkbaars langszij‘, natuurlijk. Of een commerciële partyboot van maximaal 20 meter met maximaal 12 betalende passagiers. Of een kleine kabelpont. Of een peilscheepje. Of een baggerbootje. Het hiervoor vereiste marifooncertificaat had ik tenslotte al.

 

%d bloggers liken dit: