Archief | schrijfoefeningen RSS feed for this section

Toeters en zwaaien

20 jan

Vanmorgen herinnerden buiten twee vrolijk toeterende binnenschepen me eraan dat ik vandaag precies een jaar ouder geworden ben – wat zij vast niet wisten, althans niet dat ik weet, en ook vast niet op het Botlekblokkanaal onderling afstemden maar leuk blijft het, zeker als je er even bij stil staat dat je ze hier nou niet bepaald vaak, laat staan op één en dezelfde dag voorbij ziet gaan.

‘Wat je toekomt, komt naar je toe’, staat er in het engels op een koelkastmagneet bij een foto van wijlen mijn biologische vader. Lachend zijn glas buiten beeld naar me heffend: ‘Santé!’ – En nog vele gezonde jaren, voeg ik daar voor deze gelegenheid vrijmoedig zelf aan toe.

Of, zoals een nautisch kunstwerk boven de kademuur van een verre buur al jarenlang belangeloos uitdraagt: ‘Wat voorbijgaat, ontmoet’.

We’ve only just begun

8 jan

Een ogenschijnlijk kalme, vreedzame quasi mea culpa. Zonder gêne het eigen aandeel verdraaiend en de meest fanatieke trouwe fans verradend. Afgerond met een romantische metafoor die van alles suggereert behalve een al dan niet waardige aftocht.

In mijn wereld heet zoiets manipulatie; de donkere kant van iemands spreektalent. Aan de andere zijde van dezelfde medaille bevindt zich inspiratie; belangeloos hoop en licht verspreiden. Maar ja, wat koop je d’r voor? 

Ik heb wel eens ergens gelezen dat influencers verslaafd kunnen raken aan de kick van steeds weer meer likes en shares. Dat alle aandacht die populariteit met zich meebrengt zo zijn keerzijde heeft. Dat er steeds gekkere stunts moeten worden uitgehaald om in de spotlights te blijven. Supersterren zichzelf zo meer en meer verliezen. En die eindeloze schare fans maar doorjuichen. Vreselijk lijkt me dat. Vreselijk eenzaam.

coronapicknick

 

Peppie in coronakerstsfeer

25 dec

We stonden nog niet buiten of het begon te snotregenen. Met onze coronastressvrije kerstkaarten en warmrode kerstmanmutsen – het laatste hadden we afgekeken van een echte postbezorger. Pas onderweg terug naar huis ging de zon weer schijnen. Dat scheelde meteen een jas. Op een etalageruit vol felle kunstbloemen had iemand een kerstgedicht gekalkt. Over liefde en vrijheid. De waarheid en het licht. Snackbar Peppie had ook al een metamorfose ondergaan. Wij gaan voor Vrolijk Vanalles en Gelukkig Altijd.

Kerstgedachte van de dag

20 dec

Sinds my-lips-are-sealed-Fred hier een mega kerstmand bezorgde gaat er geen dag voorbij dat ik niet vrijwel zeker denk te weten wie de anonieme afzender moet zijn. Dan weer vanwege een steelse blik, dan weer omdat ik onderin speciale biertjes ontdek. Maar vandaag spotte ik een externe clou, ergens onderweg terug naar huis van het coronaproof boodschappenuurtje in de buurtsuper. Hint: dat was niet hieronder.

Kerstgedachte van de avond

19 dec

Ja hoor. Was het met die vermaledijde vergaderapp eindelijke gelukt, wordt er irritant indringend aangebeld! Een bezorger met een grote glimlach en een nog véél grotere doos heeft een verrassing voor mijn onafscheidelijke huisgenoot. Iets met lachgas en batterijen. Wat een pret! Zie je het voor je?

Wie is de mol…

17 dec

Dat de jaarlijkse tuinvogelteldag al lang voorbij is weerhoud mij er niet van om onze gevederde buurtbewoners goed te observeren. Zo zag ik vanmorgen bij het ontbijt een roodborst, een pimpelmees, meerdere koolmezen, een koppel hondsbrutale halsbandparkieten en een schuwe jonge merel. Tamme rat Carel, vernoemd naar zeemeeuw Karel-met-de-houten-poot (en een halfzijdig verlamde buurman die met de Noorderzon is vertrokken) heeft zich vandaag nog niet laten zien. Net zo min als de Vlaamse gaaien die, samen met een dikke duif, ruim voor corona ons land bereikte de pindaslinger voor de kleintjes in ons vijgenboompje al confisceerden. Een rat zag ik er toen nooit in klimmen. Noch een loebas van een kater die wel met het knaagdier wilde spelen.

En God schiep de mondkapjes en de vaccins, en zag dat het goed was

15 dec

Dat we allebei vannacht geen oog dicht deden kwam niet door het grote mysterie van ons anonieme kerstpakket – en al helemaal niet door übersmoes corona – maar door een onverklaarbaar geluid. Een bromtoon van, tja, ‘ergens’ binnenin ons jaren 30-pand, met inmiddels een dusdanig volume dat het met geen mogelijkheid meer valt te negeren. We deden hiernaar in het tijdperk voor corona al uitgebreid onderzoek. En even leek onze kwelling zelfs voorgoed te zijn verdwenen: die eerste onrustige weken na de covidpandemie-aftrap gaf het me nog weldadige hoop dat we in ieder geval ziek konden worden in alle nachtelijke rust. En afgelopen snikhete zomer was ik dolblij geweest dat het ’s nachts tenminste wel heerlijk stil was in huis. Dat we niet ook nog hoefden te dealen met onontkoombaar omgevingsgeluid was werkelijk een zegen. Zo niet een wonder!

Maar ergens in het najaar werd het mechanisch zeurende gebrom zonder enige moeite toch weer waarneembaar. Om in de daaropvolgende weken en maanden, zoals al was te verwachten, geleidelijk in volume toe te nemen en onze aandacht steeds meer op te eisen. Mij leek het heel wel mogelijk dat het gebouw hier pal tegenover in het voorjaar voor de zekerheid de mechanische afzuiging tijdelijk had stilgezet, maar het risico op verspreiding door de lucht nu wel weer aandurfde – of dat door coronamoeheid voor lief nam. Wat het geluidmysterie dan misschien niet zou oplossen, maar toch zou kunnen verklaren. En dat is ook goud waard. Een buurtbewoner die er als vrijwilliger een vinger aan de pols houdt kon deze these alleen niet beamen. En tot voor kort was de ‘zeer aanwezige’ toontrilling weliswaar nachtrust verstorend, maar viel er met wat wilskracht eigenlijk best mee te leven.

Tot nu toe alles dus best koek en ei. Vandaag lijk ik echter wel een zombie en mijn geweldige zoon een tikkende tijdbom, mét kort lontje. Liet ik mijn sleutels in de voordeur zitten en kon ik mijn naam niet meer leesbaar schrijven. Mede daardoor bleef het bij één handgeschreven kerstkaartje. Dat hier aan de deur werd afgehaald – en niet eens vanwege dat vermaledijde virus maar door een mooi staaltje toeval, een speling van het lot of anders gewoon de voorzienigheid.

Dat we, door ervaring wijs (en grijs), momenteel zeker weten dat dit volume zo’n beetje het maximaal bereikbare aan decibels is én dat ongrijpbaar geluid nog (weken en) wekenlang onze nachtrust zal verknallen voordat het op miraculeuze wijze in het niets opgelost, is wat me nu toch de nodige houvast geeft en hoop. Ooit houdt het op. Samen zullen we dit doorstaan! Maar als ik mocht kiezen, had ik liever de duidelijkheid die een harde lockdown biedt.

Deze diashow vereist JavaScript.

De Kerstgedachte

14 dec

Hoewel ik me voornam toch echt, echt, echt ruim optijd te beginnen met kerstkaartjes sturen dit jaar – alles ligt al een hele poos klaar voor de start maar er was steeds zoveel te doen met grotere prioriteit – was iemand me vandaag met zijn/haar (hun?) kerstgedachte toch voor. In de vorm van een kerstpakket vol lekkers ‘voor een geweldige moeder en zoon’. Hoe leuk! Vanwege de privacywet konden geen mededelingen worden gedaan over de afzender. Zodat ik er sindsdien alsmaar aan loop te denken wie de gulle gever (hoe krijgen we zoveel ooit op?) zou kunnen wezen. Het moet haast wel iemand zijn die uit eigen ervaring weet wat mantelzorgen écht van je vraagt – het gros ziet alleen de voor de hand liggende zorg, sommigen menen dat je permanent vakantie hebt. Maar het kan ook best uit een goed hart komen dat amper zorgervaring heeft natuurlijk. Iemand die er ook van geniet dat mijn zorgenkind sinds coronakort eindelijk lekker in zijn vel zit. Terwijl er net zo goed (nou ja, ‘goed’) iemand met een contactverbod achter kan steken die er op kickt dat op slinkse wijze te omzeilen. Of iemand die wel over een ontwikkeld geweten beschikt en wel iets probeert goed te maken – maar die weet dan ook dat ik niet omkoopbaar ben. Zei die bezorger nou dat ze dit jaar kerstpakketten aanbieden voor mensen die hun vrienden of familie door corona niet kunnen bezoeken, en was dat wellicht een diplomatieke hint? Familie. Hmm. Vrienden? Dat er glutenvrije crackers inzitten kán erop duiden dat ‘De Kerstgedachte’ weet heeft van mijn zoons overgevoeligheid. Dat er hertjesthee in zit wijst weer in de richting van een algemeen kerstthema van de winkelier in kwestie. Dat dit An-Dijvie is betekent niet per se dat onze Anonimus-Vrijgevicus daar ook kind aan huis is maar ligt wel een beetje in de verwachting. En het kan heel best een volstrekt onbekende zijn, ook al lijkt me dat in dit geval minder waarschijnlijk dan die keer met dat fleurige boeketje, afgelopen maand. Van kaartjes schrijven is het vandaag niet meer gekomen. 

Anderen doen het ook niet

13 dec

Het was sowieso voor corona en ik was in een drogisterij. Op zoek naar spinnendrop voor Halloween. Om buurkinderen te kunnen trakteren op iets dat ik zelf ook lust. Althans: in een ander leven had ik op het jaarlijkse Boekenbal in de bieb er uit nieuwsgierigheid eentje in mijn mond gestoken en had toen tot mijn eigen verrassing de smaak meteen te pakken. Daarna ben ik ze nog wel eens in een zakje gemengde dropjes tegengekomen, als ik geluk had een stuk of 6, 7. Soms ook maar 3 – en de rest was dus écht niet te nassen. 

Op internet stonden weliswaar kilozakken te koop, van diverse aanbieders en merken, maar om een onverhoopte kat in de zak te ontlopen ging ik toch liever live winkelen – dat kon toen nog zonder gewetensbezwaren – en zo kon het gebeuren dat ik in gedachten verzonken bij de snoepschepunit door een vriendelijke dame werd aangesproken. Zij wist zo te zien precies wat haar kinderen graag lusten maar dropspinnen kende ze niet. Wel adviseerde ze me ongevraagd om het snoep dat ik er enigszins vergelijkbaar uit vond zien ‘toch gewoon even te proeven’. Dat ze vervolgens haar hand in de betreffende pot stak en mij er eentje presenteerde verzin ik er geloof ik nu ter plekke bij, maar veel scheelde het niet. Tegensputteren deed ik in ieder geval 100% zeker geweten wel.

‘Anderen doen het ook’, was haar nonchalante redenatie. Tja. Anderen. Daar had ik niet van terug. Als het anonieme meervoud van ik het ook doet, zal het wel in orde zijn, of niet? Ineens had ik helemaal geen trek meer in welke drop dan ook en liep naar de winkel waar ik eerder grappige chocolade oogballen en afgehakte vingerlollies had zien liggen. Voorverpakt. En inmiddels leuk afgeprijsd.

 

Typisch kerst in Delfshaven

30 nov

limited edition coronakerstcomplotkaartje €1,95 p.st. – kunstenmakerij / atelier Aan de kade (2020)

Binnenvaart en Delfshaven horen bij elkaar als een dienstboekje bij een lichtmatroos en ansichtkaartgroeten bij een toeristische hotspot. Zonder aangemeerde zandschepen en andere grote gevaartes zou van de Coolhaven maar een blote badkuip overblijven en de Schie niet meer zijn dan een kaal kanaal. Saai!

Toch worden binnenschepen hier in de bewoonde binnenstad slechts gedoogd. Vraag me niet waarom een gemeentelijke verordening bepaalt dat het overal in Rotterdam verboden is om met je sfeerverhogende schuit aan te leggen voor de nacht, behalve daar waar met officiële borden is aangegeven dat het wel mag – en door wie precies, en tot hoe lang.

In mijn leertijd zal ik ze vast wel eens voorbij zijn gevaren, die strakke maritieme picto’s. En ongetwijfeld kruiste ik de juiste antwoorden aan bij examens – of anders toch van genoeg andere vragen over het BPR en andere relevante regelementen. Die gebodsborden vol tot de verbeelding sprekende symbolen en cijfers – tip voor woke complotdenkers: na lezing van deze integrale tekst wordt u vanzelf duidelijk wat mijn werkelijke bedoelingen zijn – stonden in ieder geval nooit op erg fotogenieke locaties. Dat is zeker. 

Godlof hebben we hier in Delfshaven de pittoreske Coolhaven tenminste nog! Breed en diep genoeg om zonder hinder voor overige scheepvaart je schip vast te maken. Zo lag tot voorjaar vorig jaar op vrijdagmiddag steevast mbs Cornelis Adriana bij de Lage Erfbrug aangemeerd. De bemanning hield wel van een beetje chillen en een feestje bouwen in het weekend, en waar kan dat nou beter dan bij ons in Delfshaven? Rond kerst had zandschip ‘de C&A’ altijd wel al een sfeervolle dennenboom op het voordek staan, maar om romantische redenen werden de feestdagen van 2018 extra speciaal afgesloten (hoera! een jongen!).

Wie had toen ooit ook maar kunnen vermoeden, dat het pre-corona pre-party zandtafereel in de Coolhaven anno nu zowaar een covidstressvrije coronakerstscène zou blijken te verbeelden? En de (voorlopige) hekkensluiter van het ansichkaartassortiment van Groeten uit Delfshaven™ opleverde? Wie het weet mag… ho ho hoax er eentje met een spacy twist gratis afhalen! – @LangeFrans, @ThierryBaudet, @WillemEngel: spaar ze allemaal! 6 authentieke plaatjes voor maar €10!*)

(De schipper die het roer van de C&A overnam heeft zijn lief juist helemaal in het oosten van het land. Nog slechts een enkele keer deed het 70 meter lange beunschip deze regio aan en kon ik nog eens opstappen voor een extra vaardag. Om precies te zijn: op de officiële openingsdag van Lil’ Delfshaven, hét infopunt van de wijk, in het historische brugwachtershuisje van de Lage Erfbrug. Tijdens een onvoorziene brugopeningde slagboombellen rinkelden doodleuk door een sowieso onverstaanbare speechzag ik de afgevaardigde van het Havenbedrijf meer oog hebben voor het gebeuren op het vaarwater, dan voor de officiële ceremonie met alle feestelijke toeters – en bellen – aan wal. Waarschijnlijk was van alle genodigden hij zo’n beetje de enige die de grap van die dubbele ‘opening’ ook best kon waarderen?)

coronaproof raamexpostie Groeten uit Delfshaven

Voor meer onwaarschijnlijke verhalen achter originele ansichtkaarten van Groeten uit Delfshaven™ vraag ik de lezer om  – ja hoor, nog effe – geduld. Wordt vervolgd!

*) aanbieding alleen geldig bij afhalen Aan de kade

<span>%d</span> bloggers liken dit: