Archief | yoga oefeningen RSS feed for this section

Not so smart

13 Feb

Wie zoals ik steeds op- en afstapt in plaats van aan boord te overnachten doet er goed aan voor een ov-kortingsabonnementje te kiezen. Check. Dan schrik je toch minder wanneer het resterende saldo zich aan je bekend maakt. Je aanmelden voor een dienst die automatisch mailtjes verstuurt wanneer je ergens in the middle of nowhere een uitcheck miste is in mijn geval ook geen overbodige luxe. Check. En voor wie de neiging heeft steeds toeristische routes te nemen bestaan er gratis digitale navigatiesystemen die de kortste weg van A naar B voor je uitspellen. Daarvoor is de beschikking over een smartphone wel zo handig – not so check.

De mevrouw in mijn oude vertrouwde niet zo smarte mobieltje kan me precies vertellen hoe laat het is en heeft een geheugen dat aardig snel vol zit. Op de een of andere manier stelt me dat gerust. Door haar ben ik bereikbaar en kan ik zo nodig altijd nog een taxi bellen. Wat wil een mantelzorgende aspirant schipper nou nog meer? Vaardagen maken natuurlijk! Zoveel mogelijk vaarervaring opdoen en -routine opbouwen! Die laatste 2 navigatie-examens mogen aanvragen! Simpel. Check.

Bij de eerste kennismaking met mijn nieuwe aanwinst gisteravond heb ik blijkbaar iets te lang naar een Linkedin-knop gekeken, of gewezen, waarmee in no time alle mailadressen waarmee je ooit contact had kunnen worden verwittigd dat je (wie?) hen als zakenrelatie wilt toevoegen. Zodat ik vanmorgen even twee keer heel goed moest knipperen. De meneer die ik daarna bij wijze van stil protest uit eigen beweging connectte reageerde overigens ook positief. Nee heb je, ja kun je best krijgen. En wie niet waagt, et cetera. Check.

Advertenties

ontmoeten van een andere dag

18 Jan

stilleven aan de Schie

17 Jan

Koukleumend wat plaatjes schietend om mezelf af te leiden van de door merg en been waaiende wind moest ik hier aan een stripsoapaflevering van Ansje Tweedehansje (van Gerrie Hondius in oldschool Opzij) denken dat in mijn vorige huis jaren op de wc-deur zat geplakt: Ansje loopt met een knorrende maag in een supermarkt (‘Ik zou best iets lusten’) waar haar prompt op een presenteerblaadje een keur aan heerlijke hapjes wordt aangeboden. Dit mazzeltje slaat bij Ansje in als een bom: je hoeft alleen maar aan iets te denken en het gebeurt gewoon! Dat heuglijke nieuws wil de getekende wereldvredeambassadrice natuurlijk niet voor zichzelf houden. Waarna ze door twee medewerkers in blauw bedrijfstenue vriendelijk doch dringend de winkel uit wordt gewerkt: ‘Ja hoor mevrouwtje, en als de hemel naar beneden valt hebben we allemaal een blauw hoedje op’. Zelf hebben ze dat al, dat maakt het juist zo leuk – of wacht: nou verklap ik geloof ik de clou.

(Betreffende strip helaas niet te opgenomen in album Ingenaaid – maar wat niet is… et cetera.)

Als je haar maar goed zit

12 Jan

Dat specialisten niet altijd alles binnen hun vakgebied kunnen verklaren is wat mij betreft echt geen blamage. En een beetje droge humor heeft vaak meer genezend vermogen dan de een of andere dure kuur gericht op symptomen.

Zo kreeg ik onlangs van de dermatoloog te horen dat ik afgelopen zomer waarschijnlijk ongemerkt door een insect ben gebeten. En dat ik er daarom nu nog steeds nieuwe jeukbultjes met een permanent karakter bij krijg. Of ik een antihistamine pilletje wilde – nee dank u, ik ben van mezelf al duf en moe.

En verklaarde de kno-arts dat mijn neusslijmvliezen waarschijnlijk door stress dermate opzwellen dat ze op mijn evenwichtsorganen drukken en die dan uit balans brengen, waardoor het voor mij ineens lijkt of de wereld ronddraait – in plaats van door. Ik diende rust te nemen (Rust), mijn slaapkamer goed te luchten (Reinheid) en alle vormen van stress te vermijden (Regelmaat). Vandaag vroeg de pre-pensionado me hoopvol: ‘Zal ik anders nog even een Pfeiffer test laten uitvoeren, ik denk wel niet dat dat het is, maar dan kunnen we het daarna afsluiten’ – ja graag, afsluiten lijkt me wel wat.

Het gebeurt me regelmatig dat ik pas buiten bedenk dat ik mijn haar nog niet heb gekamd. En gelukkig maar zelden dat ik mijn foute huislegging nog gewoon aan heb – of dat het gekrompen huisjurkje erboven onder mijn jas vast niet zichtbaar is. Mijn tiptop verzorgde zoon kan er vanuit zijn rolstoel altijd de lol wel van inzien dat ik veel en vaak van alles vergeet: wat is ze toch weer grappig, met haar verwarde hoofd, kun je hem met een beetje fantasie dan vanuit zijn tenen horen lachen. Voor vergeetachtigheid bestaan geloof ik geen pilletjes. Noch voor je sleutels kwijtraken, je portemonnee thuis laten liggen, je boodschappenbriefje zoek maken, iemands naam niet onthouden, iemand niet herkennen op straat – maar ik houd me aanbevolen.

Het maagmiddel dat ik kreeg voorgeschreven voor chronische keelklachten deed gek genoeg niets. Wel had ik sindsdien op de vreemdste plaatsen krampen, die me ’s nachts nog wakker hielden ook. Sinds ik er op eigen houtje maar weer mee stopte – maagpillen voor de keel, hoe verzinnen ze het – stopten de krampen synchroon mee. Maar dat was natuurlijk puur toeval. (cartoon: Gerrie Hondius op Lotje&co.nl)

Schaamteloos vals

8 Jan

Soms sluit een nationaal nieuwsbericht naadloos aan op je eigen leefwereld. (Ik zou zeggen: wie de schoen past, et cetera.) Jung benoemde dit acausale verschijnsel in 1930 als ‘synchroniciteit’ – wat hem overigens duur kwam te staan.

Zelf zei hij daar ooit over: “Synchroniciteit is niet raadselachtiger of geheimzinniger dan de discontinuïteiten in de fysica. Het is slechts de vastgeroeste overtuiging van de almacht van de causaliteit die het verstand moeilijkheden bereidt en die het ondenkbaar doet schijnen dat er oorzaakloze gebeurtenissen zouden kunnen voorkomen of bestaan”.

Nieuwsberichten kunnen soms ook een inspiratiebron zijn. Dan is er bij een reeks mediagenieke autobranden – om maar een willekeurig voorbeeld te noemen – juist wel sprake van causaal verband. Hoewel je dan toch eerder spreekt van imitatie, waar weer geen kunst aan is.

bronnen: Wikipedia, NOS / beeld: ANP

pro Deo

6 Jan

Er wordt me wel eens gevraagd waarom ik eigenlijk betaald krijg om voor mijn kind te zorgen. Het is toch zeker normaal dat een moeder dat doet? Dan leg ik zo geduldig mogelijk uit dat mijn werk met een moeilijk woord ‘buitengebruikelijke zorg’ heet. Dat het zwaar en verantwoordelijk is, behoorlijk uitputtend zelfs, maar dat ik desondanks, inderdaad vanwege die 1stegraadsfamileband, niet door een CAO of strakke taakomschrijving word beschermd en bij onheil of ziekte ook niet ‘gewoon’ krijg doorbetaald.

Dat ik in de 30 jaar dat ik dit al dan niet bezoldigd doe nul pensioen opbouwde en soms even helemaal geen inkomen heb omdat ik alles al verkoos uit te geven aan – veel duurdere – zorg van buitenaf. Dat ik in dat geval nog steeds de nodige mantelzorg zal moeten blijven verlenen, want toereikend voor álle zorg is een PGB meestal niet. Je kunt er ook niet van op vakantie – voor zover dat begrip, net als ‘weekend’ en ‘avond’ nog in je verzorgende vocabulaire voorkomt dan. Maar wel heel fijn dat het bestaat. Dat mag u aan wie u maar wilt doorvertellen.

Want zonder die eigen regie van het PGB zat ik er als non-stop zorgverlener nu allang en breed doorheen en lagen mijn zoon en ik vermoedelijk allebei ergens in een instellingsbed – naar een mix van urine en Dettol te meuren – of inmiddels onder de groene zoden. Leven en laten leven, wil ik maar zeggen. Geld maakt niet fit en niet gezond van lijf en leden. En ook niet vrij van geest, noch gelukkig van gesternte: dat moet je zijn gegeven.

Zwart-witbubbels

31 Dec

Het gaat goed met Nederland. We geven met zijn allen weer meer uit in plaats van te sparen-voor-later, ‘dus’ we hebben weer vertrouwen in de toekomst. Mooi toch? Deze met cijfers onderbouwde conclusie is alleen niet de mijne. Want net zo min als ik me informeer door voornamelijke vette krantenkoppen te lezen neem ik de meest voor de hand liggende hapklare verklaringen voetstoots aan: als de aarde rond was zouden ze er down under wel zijn afgevallen.

Ook mij is het heus opgevallen dat het deze maand ongebruikelijk druk was in de winkels waar ik blijmoedig beduidend duurdere kerstkaarten kocht dan andere jaren. Terwijl ik tijdelijke even geen inkomen heb, ‘dus’ eigenlijk zuiniger aan zou moeten doen. En een plezier dat ik had! Alsof je vakantie viert zonder vrij te hebben. Bitcoinbubbels, maar dan zonder winstbejag.

Ik denk eerder dat we – ongemerkt – collectief bewuster zijn geworden van onze eigen sterfelijkheid. Niet zozeer als logische conclusie (natuurgeweld, politiek wangedrag, terroristische willekeur) of door doemdenken (atoomwereldoorlog), maar oer-Hollands praktisch. Noem het desnoods emo-polderen: onze zuinige volksaard die onderhandelt met ons nuchtere verstand – het kan krek zomaar afgelopen zijn, zeg Ingrid, misschien moeten we toch eens de bloemetjes buitenzetten.

Deze foto maakte ik in Parijs, voorjaar 2004. Waar ik nogal overdonderend werd onthaald door overal posters met mijn naam erop. Het betrof een benefietconcert ten bate van een naar mijn verongelukte franse naamgenootje vernoemde stichting – pour les routes de la vie. Een paar maanden later werd ik zelf aangereden en het scheelde maar een haartje. Die winter kreeg iedereen een handgedrukte foto op passepartoutkarton bij wijze van kerstgroet. Dat ik er voor mezelf geen had achtergehouden deed me op een bepaald moment ineens diep verdriet. Gewoon, omdat er van al die gelegenheidsafdrukjes waarschijnlijk niet één nog bestond. Terwijl het item voor mij juist zoveel betekende. Waarom kon ik niet een beetje meer aan mezelf denken?

Pas na stevig aandringen en manipulatieve drogredennaties pareren – ‘Ik kom het wel een keer langs brengen want opsturen is veelste duur’ – had dan eindelijk de haar in bewaring gegeven envelop met mijn correspondentie aan een overleden familielid hier op de mat gelegen. Of het toen ook juni was durf ik niet met zekerheid te zeggen, maar een Buon Natale a tutti-momentje was het in ieder geval (zie afbeelding boven).

 

%d bloggers liken dit: