Archief | yoga oefeningen RSS feed for this section

Ik ook

5 Dec

In de jaren 60 was een lange broek ‘niets voor een meisje’. Maar ik was een slim meisje en vroeg er een aan oma-Sinterklaas. Uit het pak met mijn naam erop kwam iets in pasteltint dat ik met geen mogelijkheid kon plaatsen. Moeder: (dwingend) ‘Nou, dit wilde je toch zo graag?’ De elastieken bandjes bleken voor onder je voeten en waren maar een paar minuten lollig. Het was echter geen surprise. Dat ik het er die winter ‘maar mee had te doen’ heeft mijn inventiviteit en vastberadenheid in ieder geval goed gedaan – twee eigenschappen waarvan ik nog steeds veel plezier heb.

‘Mijn jas. Mijn nieuwe jas!’, kon ik alleen maar in stilte jammeren. Bovenop me lag een hijgende klasgenoot, onder me krioelden torren en wormen in rottend gebladerte. Het was pikkedonker en ik wist de weg niet in de polder. Onderhandelen (kijk eens wat een mooie sterrenhemel) werkte niet. Er zat niets anders op dan wachten tot hij me – alsnog – naar huis begeleidde. Nu denk ik: waarom had je het lef niet om terug te fietsen naar dat feest? Dan had je naar huis kunnen bellen dat je moest worden opgehaald en misschien zelfs voor het eerst gezoend met die jongen waar je toen zo verliefd op was.

Of het leuk was geweest. Mijn openheid mocht niet baten. Ik werd niet gehoord, denk ik nu. Of ik het nu leuk vond of niet: seks hoorde er nu eenmaal bij, dat hadden meisjes maar te accepteren. Dat was zo voorbestemd. En het was een goede partij. Het werd tijd dat ik voor mijn uitzet ging sparen. – Zo ging dat toen. Meisjes hadden niets in te brengen. Daar werd niet naar geluisterd. Pas 4 jaar later maakte ik het uit. Vlak voor het eindexamen. Iedereen sprak er schande van. Hoe kon ik.

Ineens kon ik het! Op mijn strepen staan: tot hier en niet verder. Ik ga in Rotterdam studeren en je waagt het niet ook die stad te kiezen. Mijn leven zou eindelijk beginnen en niemand pakte me dat meer af. Het was nu of nooit.

Nu woon ik er alweer 40 jaar en nog steeds heb ik geen pannenset met matching eierwarmers. ‘Hoe het hoort’ past niet bij mij en niet bij het huis dat ik inmiddels aan de haak heb geslagen – over voorbestemd gesproken.

Advertenties

De grote zorgloterij

14 Aug

Na het lezen van een aangrijpend artikel in de Groene lijkt je meest recente eigen Kafkaëske ervaring met zorgland ineens peanuts. Want vergeleken bij die tenhemelschreiende misstanden in de ouderenzorg zijn gehandicapten en hun belangenbehartigers in Nederland anno nu eigenlijk nog best goed af. Twee vriendinnen die inmiddels ook intensief mantelzorgen, maar dan voor hun oude vaders in plaats van semi-volwassen kind, weten door schade en schande wijs geworden gelukkig precies waarover ik het heb als ze me op een doorsnee dag vragen: ‘Alles goed?’ – terwijl je het hun zo zou gunnen dat ze, net zo optimistisch als die overigens best sympathieke buurvrouw vanmorgen, nog op mijn antwoord konden reageren met: ‘Nou ja, maar je hebt toch tijd zat?’

Regelmatig brainstormen we erover wat nou de beste manier is om met tenenkrommende aanvaringen variërend van machtsmisbruik tot onomwonden desinteresse bij zorgprofessionals om te gaan. Je eigen waardigheid én die van je zorgafhankelijke familielid bewaren blijkt dan toch steeds net een ander accentje te krijgen. Maar hoe verschillend en weloverwogen ons weerwoord op dergelijke kwalijke praktijken ook moge zijn, de uitkomst ervan heeft steevast veel weg van een grote loterij. Soms tref je het, en soms tref je tirannieke dovemansoren. Geen peil op te trekken.

De enige logica lijkt wel te liggen in de tegenstrijdigheid dat het nu eenmaal veel gemakkelijker kwaad bloed zet wanneer een doorsnee medemens tot veel méér zorgzaamheid in staat blijkt dan de deskundige in kwestie zichzelf ooit ziet opbrengen, dan dat het automatisch waardering en respect wekt. Wat dat betreft moet een vitale, veerkrachtig mantelzorger het gek genoeg eerder hebben van die wildvreemde voorbijganger op straat, of in een winkel, die gratis en voor niets een oprecht gemeend compliment weggeeft of er niet omheen draait je moedig en sterk te vinden, of die je anderszins een hart onder de riem weet te steken waardoor het ook lukt om jaar in  jaar uit vitaal en veerkrachtig te blijven.

Voor netheid geen 8

7 Jul

Een SBB-erkend leerbedrijf worden blijkt nog best even een dingetje. Want naast handigheidjes als dek wassen, roest bikken, kleine reparaties uitvoeren, op de uitkijk staan, vlot en bekwaam (ont)meren en het schip besturen moet een matroos dan wel de schipper in opleiding kennelijk ook worden onderricht in huishoudelijke zaken als het hygiënisch bereiden van gevarieerde en gezonde maaltijden voor de gehele bemanning, keukenapparatuur veilig bedienen,  en de boodschappenlijst bijhouden. Die karnemelkbanaan-smoothie heb ik vandaag alleen maar heel snel weer van het menu geschrapt. Want zonder het juiste hulpstuk wordt het er natuurlijk meteen een onzindelijk witte bende – iemand ergens een calamiteitenformulier gezien?

 

 

gemiste boot van de dag

24 Jun

Voor alle buren die graag het naadje van de kous zouden willen weten: ook dit is niet wat het mogelijk lijkt …

Jutter van de dag

22 Jun

Wat is dat toch, dat wanneer je lekker langs de vloedlijn met je geleende Jutter strandrolstoel (met dank aan Strandzaken Gemeente Rotterdam) loopt te wandelen mensen je per se willen ‘helpen’ duwen – en in het uiterste geval zelfs alvast hun slippers op de voetensteun neerplanten (‘oh, je wilt het niet?’), terwijl niemand nog maar een pink uitsteekt als je door het mulle, hete zand weer heuveltje-op naar de verharde weg moet zien te komen. Je daarbij hooguit belangstellend gadeslaan. Zichzelf sussend met een quasi solidaire groet wanneer je behoedzaam om ze heen stuurt.  Was het de lamleggende warmte? Een gebrek aan opvoeding? De jongedame in bikini die aanbood ons samen te fotograferen scoorde bij deze strandpiraat van de Midzomerstranddag in ieder geval uhm … 10 zeesterren!IMG_0103

Fortune favours the brave/bold

20 Mei

Tijdens een studiereisje naar de zuidkust van Kreta leerde ik behalve de theorie van varen en manoeuvreren (en de bij bijzondere omstandigheden te nemen maatregelen) ook de praktijk van het standvastig koers houden. Preciezer gezegd: oefende ik ongemerkt de vaardigheid om (zonder uitgekiende berekeningen vanwege bijvoorbeeld variatie en deviatie) mijn aandacht oprecht gefocust te houden: dit is wat ik wil, en daar wil ik fluitend naar toe.

Het lot was me overduidelijk zeer gunstig gezind geweest, laat dat helder zijn. Maar daarvan kun je eigenlijk alleen voluit profiteren als je ook rotsvast blijft vertrouwen én jezelf alles gunt. Niet afbuigt voor onvermijdelijk opkomende twijfel, dus. Want eigenwijs gaan nadenken over wat je al heel zeker wist, staat gelijk aan terugkrabbelen. Aan een bange weigering van je eigen voorspoed – waarna je dan fijn kunt oefenen in onnodig oppoppende problemen oplossen.

vakantievaartuig van vroeger

vaartuig van de dag

11 Mei

Als je dan toch al in IJmuiden bent kun je net zo goed even naar de Amsterdamse mini-versie van Futureland rijden, ja toch? Kun je meteen digitaal oefenen in de grootste zeesluis ter wereld invaren met een olietanker (moeilijkheidsgraad 3). En o, ja: in je daarbij niet van de wijs laten brengen door een arrogante docent (of zoiets) die doodleuk zonder enige aankondiging, letterlijk over jouw hoofd heen een voordracht gaat staan houden voor zijn groep volgelingen. Noch door het geklik-klik-klik van een professionele camera pal voor je neus – maar dat was volgens mij nog vóór ik met nul schade mijn megaschip had geschut (uit beleefdheid juichte ik in stilte).

%d bloggers liken dit: