Archief | yoga oefeningen RSS feed for this section

Wie is de mol…

17 dec

Dat de jaarlijkse tuinvogelteldag al lang voorbij is weerhoud mij er niet van om onze gevederde buurtbewoners goed te observeren. Zo zag ik vanmorgen bij het ontbijt een roodborst, een pimpelmees, meerdere koolmezen, een koppel hondsbrutale halsbandparkieten en een schuwe jonge merel. Tamme rat Carel, vernoemd naar zeemeeuw Karel-met-de-houten-poot (en een halfzijdig verlamde buurman die met de Noorderzon is vertrokken) heeft zich vandaag nog niet laten zien. Net zo min als de Vlaamse gaaien die, samen met een dikke duif, ruim voor corona ons land bereikte de pindaslinger voor de kleintjes in ons vijgenboompje al confisceerden. Een rat zag ik er toen nooit in klimmen. Noch een loebas van een kater die wel met het knaagdier wilde spelen.

Pakjesdag

16 dec

Wat is er nou heerlijker na alweer een gebroken nacht, dan lijdzaam urenlang thuis zitten wachten op je pakje, omdat bezorgdiensten het door coronamaatregelen zo bizar druk hebben dat ze het, steeds netjes geüpdate, steeds later verwachten af te leveren?

Doordrongen van m’n mogelijk slechte karma – waarom anders gaat bij mij bijna nooit iets in één keer helemaal goed – geniet ik eerst nog even na, en van de collage op de verpakking. Zal er dit keer in zitten waarom ik gevraagd heb? Mooi vind ik het sowieso nu al.

compositie met hout, inkt, grondverf, tape en karton (2020)

En God schiep de mondkapjes en de vaccins, en zag dat het goed was

15 dec

Dat we allebei vannacht geen oog dicht deden kwam niet door het grote mysterie van ons anonieme kerstpakket – en al helemaal niet door übersmoes corona – maar door een onverklaarbaar geluid. Een bromtoon van, tja, ‘ergens’ binnenin ons jaren 30-pand, met inmiddels een dusdanig volume dat het met geen mogelijkheid meer valt te negeren. We deden hiernaar in het tijdperk voor corona al uitgebreid onderzoek. En even leek onze kwelling zelfs voorgoed te zijn verdwenen: die eerste onrustige weken na de covidpandemie-aftrap gaf het me nog weldadige hoop dat we in ieder geval ziek konden worden in alle nachtelijke rust. En afgelopen snikhete zomer was ik dolblij geweest dat het ’s nachts tenminste wel heerlijk stil was in huis. Dat we niet ook nog hoefden te dealen met onontkoombaar omgevingsgeluid was werkelijk een zegen. Zo niet een wonder!

Maar ergens in het najaar werd het mechanisch zeurende gebrom zonder enige moeite toch weer waarneembaar. Om in de daaropvolgende weken en maanden, zoals al was te verwachten, geleidelijk in volume toe te nemen en onze aandacht steeds meer op te eisen. Mij leek het heel wel mogelijk dat het gebouw hier pal tegenover in het voorjaar voor de zekerheid de mechanische afzuiging tijdelijk had stilgezet, maar het risico op verspreiding door de lucht nu wel weer aandurfde – of dat door coronamoeheid voor lief nam. Wat het geluidmysterie dan misschien niet zou oplossen, maar toch zou kunnen verklaren. En dat is ook goud waard. Een buurtbewoner die er als vrijwilliger een vinger aan de pols houdt kon deze these alleen niet beamen. En tot voor kort was de ‘zeer aanwezige’ toontrilling weliswaar nachtrust verstorend, maar viel er met wat wilskracht eigenlijk best mee te leven.

Tot nu toe alles dus best koek en ei. Vandaag lijk ik echter wel een zombie en mijn geweldige zoon een tikkende tijdbom, mét kort lontje. Liet ik mijn sleutels in de voordeur zitten en kon ik mijn naam niet meer leesbaar schrijven. Mede daardoor bleef het bij één handgeschreven kerstkaartje. Dat hier aan de deur werd afgehaald – en niet eens vanwege dat vermaledijde virus maar door een mooi staaltje toeval, een speling van het lot of anders gewoon de voorzienigheid.

Dat we, door ervaring wijs (en grijs), momenteel zeker weten dat dit volume zo’n beetje het maximaal bereikbare aan decibels is én dat ongrijpbaar geluid nog (weken en) wekenlang onze nachtrust zal verknallen voordat het op miraculeuze wijze in het niets opgelost, is wat me nu toch de nodige houvast geeft en hoop. Ooit houdt het op. Samen zullen we dit doorstaan! Maar als ik mocht kiezen, had ik liever de duidelijkheid die een harde lockdown biedt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Anderen doen het ook niet

13 dec

Het was sowieso voor corona en ik was in een drogisterij. Op zoek naar spinnendrop voor Halloween. Om buurkinderen te kunnen trakteren op iets dat ik zelf ook lust. Althans: in een ander leven had ik op het jaarlijkse Boekenbal in de bieb er uit nieuwsgierigheid eentje in mijn mond gestoken en had toen tot mijn eigen verrassing de smaak meteen te pakken. Daarna ben ik ze nog wel eens in een zakje gemengde dropjes tegengekomen, als ik geluk had een stuk of 6, 7. Soms ook maar 3 – en de rest was dus écht niet te nassen. 

Op internet stonden weliswaar kilozakken te koop, van diverse aanbieders en merken, maar om een onverhoopte kat in de zak te ontlopen ging ik toch liever live winkelen – dat kon toen nog zonder gewetensbezwaren – en zo kon het gebeuren dat ik in gedachten verzonken bij de snoepschepunit door een vriendelijke dame werd aangesproken. Zij wist zo te zien precies wat haar kinderen graag lusten maar dropspinnen kende ze niet. Wel adviseerde ze me ongevraagd om het snoep dat ik er enigszins vergelijkbaar uit vond zien ‘toch gewoon even te proeven’. Dat ze vervolgens haar hand in de betreffende pot stak en mij er eentje presenteerde verzin ik er geloof ik nu ter plekke bij, maar veel scheelde het niet. Tegensputteren deed ik in ieder geval 100% zeker geweten wel.

‘Anderen doen het ook’, was haar nonchalante redenatie. Tja. Anderen. Daar had ik niet van terug. Als het anonieme meervoud van ik het ook doet, zal het wel in orde zijn, of niet? Ineens had ik helemaal geen trek meer in welke drop dan ook en liep naar de winkel waar ik eerder grappige chocolade oogballen en afgehakte vingerlollies had zien liggen. Voorverpakt. En inmiddels leuk afgeprijsd.

 

Fired and furious

15 nov

Het houdt me al jarenlang bezig en nu denk ik de code te hebben gekraakt! Een methode om eenvoudig twee tegenpolen, twee zijdes van dezelfde medaille, op normen en waarde te kunnen rangschikken. De plussen bij de plussen en de minnen bij de minnen. Moreel versus immoreel. Dat mag best. In het besef dat tegelijkertijd niets is wat het lijkt. En dat het goede niet kan bestaan zonder kwade krachten.

Maar goed. Laat ik beginnen met voorbeelden uit de monetaire wereld. Dan heb ik meteen ieders onverdeelde aandacht. Geld spreekt overal wel tot de verbeelding en biedt alleen daardoor al stof tot nadenken. Neem spaarzaamheid versus gierigheid. Of vrijgevigheid versus verkwisting. Waarom is de ene kant van de penning iets positiefs en wordt de andere als naar, negatief ervaren? 

En dan nu de truc! Wat niet combineert, klopt niet. Is afbrekend. Wat wel samengaat is juist opbouwend. Vrijgevigheid is prima te verenigen met spaarzaamheid, het vraagt hooguit wat flexibiliteit. Verkwisting en gierigheid daarentegen zijn twee uitersten die tot het einde der tijden elkaars bloed wel kunnen drinken. Die worden het nooit eens. – Of er moet flink wat drank in het spel zijn. Zoals tijdens carnaval. Maar dat zijn eerder incidentele uitzonderingen die welke regel dan ook juist bevestigen.

Het ene verbindt, het andere polariseert. Verdeel en heers versus deel en vermenigvuldig – weer twee verwante maar tegengestelde zijden van een en dezelfde munt.

Of liegen versus fantaseren – een fantast creërt iets met leugens, een kunstenaar met verbeeldingskracht. Lasterpraat versus relativerende humor – of ironie. Manipulatie versus inspiratie. Sluw versus schrander. Goed van vertrouwen versus goedgelovig. Naïef versus open minded. Integer versus dociel. Fake versus diplomatiek. Niet in de pas lopen versus aandacht claimen. Een standaard sollicitatiebrief insturen versus een persoonlijk gekleurde verhaal uitdragen.

Wauw, nieuwe voorbeelden zoeken is bijna zo verslavend als sudoku’s oplossen en tweets de wereld in slingeren! 

Koppig versus standvastig. Angstig versus alert. Argwaan versus waakzaam. Onbuigzaam versus met karakter. Streng versus star. Flexibel versus slap. Sloom versus kalm. Verbolgen versus furieus. – Niet per se in volgorde van enig belang.

 

Bye bye, zwaai zwaai

8 nov

Aandekade.art 2020

Tweedeleven ansichtkaartenpresenratiemolen met originele Groeten uit Delfshaven™ binnenkort te bewonderen bij natuurvoedingswinkel An-Dijvie!

Zelfspotprent

6 nov

Dat humor helpt relativeren en dat – tegen wil en dank – in de lach schieten helpt ontspannen, is een voldongen feit waar niet iedereen mee lijkt te kunnen dealen. Het leven moet, coute que coute, voor deze, vermoedelijk verminderd vrijgevochten zielen per se serieus genomen worden. Iets met controledrang en angst voor het onbekende? Moeite met groeien? 

‘Recht is recht en krom is krom! – en moet tot in de eeuwigheid zo blijven.’ De verkapte angst druipt er vanaf en raakt bijna een gevoelige compassiesnaar.

Om, eindeloos herhaalde, bezwerende toverspreuken te kunnen ontmaskeren moet je kennelijk zelf eerst heel veel mooipraterij, manipulatie, misleiding, gestook, laster en list en bedrog met succes hebben doorstaan – was dat niet een wet van Meden en Perzen? Wat verkondigde Confucius in 500 voor Christus ook alweer? O, ja: ‘Iemands gevoel voor humor is een afspiegeling van zijn inzicht in het leven’. – En what doesn’t kill you (tegenwerking, hoon, bedrog) makes you stronger. Je weet toch.

stilleven met lichtpijpje, fossiele schelp, ingestraald water en goudreinet – what doesn’t kill you makers you stronger, je weet toch

Lichtvervuiling

2 nov

zonsondergang bij molenromp De Graankorrel (op de warmste novemberdag ooit gemeten)

Er komt hierbuiten binnenkort permanente kerstverlichting. Om ook des zomers de sfeer op de Dijk te verhogen. Zelf zie ik liever meer groene bomen verschijnen. Die gratis en voor niets het hele jaar rond overvloedig regenwater vasthouden en ons op opgewarmde klimaatdagen onbezoldigd heerlijke koelte bezorgen. Wie weet zelfs frisse appels en zoete pruimen! Niets zo verbindend als moeder natuur. Maar goed. Lichtzuilen dus. Matcht vast leuk bij die kunstkas die – ooit – om molenromp De Graankorrel moet komen. 

Lourdes sur le Schie™

6 okt

Groetjes uit pelgrimsoord Delfshaven™!

Onlangs spotte ik in de Tovertunnel van Delfshaven dit typische tafereeltje.
Ik bedoel: zou het echt, echt, écht werken?
Is het maar een hoax of toch de toekomst?
Bedevaartsoord Delfshaven – Mekka aan de Maas™.
Mwah. Ik zie er wel brood in.

Laat die pelgrims maar komen!

Fiets app?

3 okt

Het is me toch een hoop gepuzzel en getenenkrom zeg, zo’n zoektocht naar de meest stabiele, gebruiksvriendelijkste rolstoeltransportfiets die er bestaat. Niet dat die markt nou zo enorm groot is – integendeel, alleen het product zelf past deze classificatie. En ik heb het er heus voor over. Al die mailtjes en telefoontjes. Uitstapjes naar onvindbare oorden. Ik oefen me nou eenmaal graag in kafkaiaanse situaties. Het houdt me soepel, denk ik. Net als yoga.

Of ze van ons samen ook een foto zou maken, vroeg de dame met hondje onder moeders paraplu. Wat een onzin. Alsof men in de middle of Ommoord géén selfies maakte. Maar ze vraagt het zo vriendelijk dat ik al even aardig bevestigend reageer. Voor ik er erg in heb.

Pas als ze ons nadert zie ik dat ze een wel zéér onnatuurlijk gebruinde teint heeft. Griezelig gewoon. En maak ik dat we daar als de wiedeweerga wegkomen.*)

 

*) met een speciale fiets app kun je de electrische ondersteuning eenvoudig op turbostand zetten

 

<span>%d</span> bloggers liken dit: