Archief | yoga oefeningen RSS feed for this section

ontmoeten van een andere dag

18 Jan

Advertenties

stilleven aan de Schie

17 Jan

Koukleumend wat plaatjes schietend om mezelf af te leiden van de door merg en been waaiende wind moest ik hier aan een stripsoapaflevering van Ansje Tweedehansje (van Gerrie Hondius in oldschool Opzij) denken dat in mijn vorige huis jaren op de wc-deur zat geplakt: Ansje loopt met een knorrende maag in een supermarkt (‘Ik zou best iets lusten’) waar haar prompt op een presenteerblaadje een keur aan heerlijke hapjes wordt aangeboden. Dit mazzeltje slaat bij Ansje in als een bom: je hoeft alleen maar aan iets te denken en het gebeurt gewoon! Dat heuglijke nieuws wil de getekende wereldvredeambassadrice natuurlijk niet voor zichzelf houden. Waarna ze door twee medewerkers in blauw bedrijfstenue vriendelijk doch dringend de winkel uit wordt gewerkt: ‘Ja hoor mevrouwtje, en als de hemel naar beneden valt hebben we allemaal een blauw hoedje op’. Zelf hebben ze dat al, dat maakt het juist zo leuk – of wacht: nou verklap ik geloof ik de clou.

(Betreffende strip helaas niet te opgenomen in album Ingenaaid – maar wat niet is… et cetera.)

Als je haar maar goed zit

12 Jan

Dat specialisten niet altijd alles binnen hun vakgebied kunnen verklaren is wat mij betreft echt geen blamage. En een beetje droge humor heeft vaak meer genezend vermogen dan de een of andere dure kuur gericht op symptomen.

Zo kreeg ik onlangs van de dermatoloog te horen dat ik afgelopen zomer waarschijnlijk ongemerkt door een insect ben gebeten. En dat ik er daarom nu nog steeds nieuwe jeukbultjes met een permanent karakter bij krijg. Of ik een antihistamine pilletje wilde – nee dank u, ik ben van mezelf al duf en moe.

En verklaarde de kno-arts dat mijn neusslijmvliezen waarschijnlijk door stress dermate opzwellen dat ze op mijn evenwichtsorganen drukken en die dan uit balans brengen, waardoor het voor mij ineens lijkt of de wereld ronddraait – in plaats van door. Ik diende rust te nemen (Rust), mijn slaapkamer goed te luchten (Reinheid) en alle vormen van stress te vermijden (Regelmaat). Vandaag vroeg de pre-pensionado me hoopvol: ‘Zal ik anders nog even een Pfeiffer test laten uitvoeren, ik denk wel niet dat dat het is, maar dan kunnen we het daarna afsluiten’ – ja graag, afsluiten lijkt me wel wat.

Het gebeurt me regelmatig dat ik pas buiten bedenk dat ik mijn haar nog niet heb gekamd. En gelukkig maar zelden dat ik mijn foute huislegging nog gewoon aan heb – of dat het gekrompen huisjurkje erboven onder mijn jas vast niet zichtbaar is. Mijn tiptop verzorgde zoon kan er vanuit zijn rolstoel altijd de lol wel van inzien dat ik veel en vaak van alles vergeet: wat is ze toch weer grappig, met haar verwarde hoofd, kun je hem met een beetje fantasie dan vanuit zijn tenen horen lachen. Voor vergeetachtigheid bestaan geloof ik geen pilletjes. Noch voor je sleutels kwijtraken, je portemonnee thuis laten liggen, je boodschappenbriefje zoek maken, iemands naam niet onthouden, iemand niet herkennen op straat – maar ik houd me aanbevolen.

Het maagmiddel dat ik kreeg voorgeschreven voor chronische keelklachten deed gek genoeg niets. Wel had ik sindsdien op de vreemdste plaatsen krampen, die me ’s nachts nog wakker hielden ook. Sinds ik er op eigen houtje maar weer mee stopte – maagpillen voor de keel, hoe verzinnen ze het – stopten de krampen synchroon mee. Maar dat was natuurlijk puur toeval. (cartoon: Gerrie Hondius op Lotje&co.nl)

Schaamteloos vals

8 Jan

Soms sluit een nationaal nieuwsbericht naadloos aan op je eigen leefwereld. (Ik zou zeggen: wie de schoen past, et cetera.) Jung benoemde dit acausale verschijnsel in 1930 als ‘synchroniciteit’ – wat hem overigens duur kwam te staan.

Zelf zei hij daar ooit over: “Synchroniciteit is niet raadselachtiger of geheimzinniger dan de discontinuïteiten in de fysica. Het is slechts de vastgeroeste overtuiging van de almacht van de causaliteit die het verstand moeilijkheden bereidt en die het ondenkbaar doet schijnen dat er oorzaakloze gebeurtenissen zouden kunnen voorkomen of bestaan”.

Nieuwsberichten kunnen soms ook een inspiratiebron zijn. Dan is er bij een reeks mediagenieke autobranden – om maar een willekeurig voorbeeld te noemen – juist wel sprake van causaal verband. Hoewel je dan toch eerder spreekt van imitatie, waar weer geen kunst aan is.

bronnen: Wikipedia, NOS / beeld: ANP

pro Deo

6 Jan

Er wordt me wel eens gevraagd waarom ik eigenlijk betaald krijg om voor mijn kind te zorgen. Het is toch zeker normaal dat een moeder dat doet? Dan leg ik zo geduldig mogelijk uit dat mijn werk met een moeilijk woord ‘buitengebruikelijke zorg’ heet. Dat het zwaar en verantwoordelijk is, behoorlijk uitputtend zelfs, maar dat ik desondanks, inderdaad vanwege die 1stegraadsfamileband, niet door een CAO of strakke taakomschrijving word beschermd en bij onheil of ziekte ook niet ‘gewoon’ krijg doorbetaald.

Dat ik in de 30 jaar dat ik dit al dan niet bezoldigd doe nul pensioen opbouwde en soms even helemaal geen inkomen heb omdat ik alles al verkoos uit te geven aan – veel duurdere – zorg van buitenaf. Dat ik in dat geval nog steeds de nodige mantelzorg zal moeten blijven verlenen, want toereikend voor álle zorg is een PGB meestal niet. Je kunt er ook niet van op vakantie – voor zover dat begrip, net als ‘weekend’ en ‘avond’ nog in je verzorgende vocabulaire voorkomt dan. Maar wel heel fijn dat het bestaat. Dat mag u aan wie u maar wilt doorvertellen.

Want zonder die eigen regie van het PGB zat ik er als non-stop zorgverlener nu allang en breed doorheen en lagen mijn zoon en ik vermoedelijk allebei ergens in een instellingsbed – naar een mix van urine en Dettol te meuren – of inmiddels onder de groene zoden. Leven en laten leven, wil ik maar zeggen. Geld maakt niet fit en niet gezond van lijf en leden. En ook niet vrij van geest, noch gelukkig van gesternte: dat moet je zijn gegeven.

Zwart-witbubbels

31 Dec

Het gaat goed met Nederland. We geven met zijn allen weer meer uit in plaats van te sparen-voor-later, ‘dus’ we hebben weer vertrouwen in de toekomst. Mooi toch? Deze met cijfers onderbouwde conclusie is alleen niet de mijne. Want net zo min als ik me informeer door voornamelijke vette krantenkoppen te lezen neem ik de meest voor de hand liggende hapklare verklaringen voetstoots aan: als de aarde rond was zouden ze er down under wel zijn afgevallen.

Ook mij is het heus opgevallen dat het deze maand ongebruikelijk druk was in de winkels waar ik blijmoedig beduidend duurdere kerstkaarten kocht dan andere jaren. Terwijl ik tijdelijke even geen inkomen heb, ‘dus’ eigenlijk zuiniger aan zou moeten doen. En een plezier dat ik had! Alsof je vakantie viert zonder vrij te hebben. Bitcoinbubbels, maar dan zonder winstbejag.

Ik denk eerder dat we – ongemerkt – collectief bewuster zijn geworden van onze eigen sterfelijkheid. Niet zozeer als logische conclusie (natuurgeweld, politiek wangedrag, terroristische willekeur) of door doemdenken (atoomwereldoorlog), maar oer-Hollands praktisch. Noem het desnoods emo-polderen: onze zuinige volksaard die onderhandelt met ons nuchtere verstand – het kan krek zomaar afgelopen zijn, zeg Ingrid, misschien moeten we toch eens de bloemetjes buitenzetten.

Deze foto maakte ik in Parijs, voorjaar 2004. Waar ik nogal overdonderend werd onthaald door overal posters met mijn naam erop. Het betrof een benefietconcert ten bate van een naar mijn verongelukte franse naamgenootje vernoemde stichting – pour les routes de la vie. Een paar maanden later werd ik zelf aangereden en het scheelde maar een haartje. Die winter kreeg iedereen een handgedrukte foto op passepartoutkarton bij wijze van kerstgroet. Dat ik er voor mezelf geen had achtergehouden deed me op een bepaald moment ineens diep verdriet. Gewoon, omdat er van al die gelegenheidsafdrukjes waarschijnlijk niet één nog bestond. Terwijl het item voor mij juist zoveel betekende. Waarom kon ik niet een beetje meer aan mezelf denken?

Pas na stevig aandringen en manipulatieve drogredennaties pareren – ‘Ik kom het wel een keer langs brengen want opsturen is veelste duur’ – had dan eindelijk de haar in bewaring gegeven envelop met mijn correspondentie aan een overleden familielid hier op de mat gelegen. Of het toen ook juni was durf ik niet met zekerheid te zeggen, maar een Buon Natale a tutti-momentje was het in ieder geval (zie afbeelding boven).

 

No News From God

24 Dec

Die 2dehands dvd met muziek van Baz Luhrmann bleek gewoon een cd te zijn. Met soundtracks van films die ik never nooit zag, want ‘episch romantisch’ en daar heb ik dus echt niets mee. Maar voor iemand die stress moet mijden best een goede keus want bomvol heerlijk rustgevende klanken. Een mengeling van luxe lift-, new age-, en 50+loungemuziek.  Precies mijn ding – for the time being.

Alta Fidelidade (2000), een van de overige vier ‘5 voor 5′ dvd’s was me, ondanks de gave rol van Jack Black, echt veel te zoet. Wie hem wil, mag hem hebben. En The Other Side Of The Bed (2002) koos ik vanwege de aanbeveling dat het ‘The most fun foreign film since Y Tu Mamá También’ zou zijn – NOT. Eerder een prematuur La La Land (2016): ‘laten we een poosje uit elkaar gaan’ doorspekt met lullige liedjes en dansjes, maar dan met een happy end. Terwijl ik laatstgenoemde alleen zag omdat uitgerekend die film draaide op de enige avond dat ik in de gelegenheid was naar de Pleinbioscoop te gaan. The other side of the bed/El Otro Lado De La Carna verhuist vermoedelijk binnenkort naar een vriendin die graag Spaans wil leren. (Y Tu Mamá También uit 2001 mooi niet, die staat zelfs vrij hoog in mijn top 1001 aller tijden!)

Bella Maffia met Nastassja Kinski is nog een twijfelgeval. Het thema ‘erotiek tussen moeder/vader en ooit zoek geraakt, niet herkend kind/nageslacht’ is me eigenlijk te gruwelijk, en bovendien in Incendies (2010) veel kundiger gedramatiseerd. Maar de samenwerking die  zich tussen de overgebleven vrouwen – met totaal verschillende karakters – na een giga familiedrama ontpopt vond ik daarnaast zo bemoedigend dat ik deze dvd alleen doorgeef aan iemand met een heel goed verhaal. (Wat niet gelijk staat aan een heel goede reden, want daar gaat het me niet om.)

Blijft over No News From God, mét Penélope Cruz. Deze mag zeker weten blijven. De openingsscène lijkt – afgezien van de maskers – geïnspireerd door Pulp Fiction met John Travolta als Vince Vega. Zo ook haar lullige Kung Fu dansje, wat daardoor juist wél op m’n lachspieren werkte. (Het bigbrotheriaanse camerastandpunt helpt natuurlijk ook.)

%d bloggers liken dit: