Archief | yoga oefeningen RSS feed for this section

vaartuig van de dag

11 Mei

Als je dan toch al in IJmuiden bent kun je net zo goed even naar de Amsterdamse mini-versie van Futureland rijden, ja toch? Kun je meteen digitaal oefenen in de grootste zeesluis ter wereld invaren met een olietanker (moeilijkheidsgraad 3). En o, ja: in je daarbij niet van de wijs laten brengen door een arrogante docent (of zoiets) die doodleuk zonder enige aankondiging, letterlijk over jouw hoofd heen een voordracht gaat staan houden voor zijn groep volgelingen. Noch door het geklik-klik-klik van een professionele camera pal voor je neus – maar dat was volgens mij nog vóór ik met nul schade mijn megaschip had geschut (uit beleefdheid juichte ik in stilte).

Advertenties

Fortune favours the bold – and the beautiful

2 Mei

Een van de laatste keren dat ik naar mijn favoriete mediterrane eiland vloog leerde ik van de vader van mijn lift naar het centrum (eenmaal geland was de laatste bus al vertrokken en aangezien ik absoluut niet goed ben in onderhandelen stapte ik niet op een van de klaarstaande taxi’s af, maar raapte al mijn moed bijeen en sprak out of the blue een local van ongeveer mijn eigen leeftijd bij een eind verderop geparkeerde old school stationwagen aan), dat ‘brutaal’ zijn niet per definitie verwerpelijk hoeft te zijn. ‘Fortune favours the bold‘, citeerde hij Aristoteles met een serieus gezicht. Want hoewel het deze professor (die aan de universiteit van San Francisco bijbeunde) nogal verraste (zo niet: rauw op zijn dak viel) na een etmaal vliegen te worden opgewacht door onder meer iemand die hij nog nooit van zijn leven had gezien en die zich min of meer aan zijn favoriete bloedverwante bleek te hebben opgedrongen, stond hij er Grieks-galant op me desondanks comfortabel tot pal voor mijn guesthouse te vergezellen. Bold (brutaal) zijn, was in zijn opinie juist veelal een gunstige eigenschap. Het risico durven nemen om te worden afgewezen en niet bang zijn eventueel te worden weggehoond eerder benijdenswaardig, dan banaal afkeurenswaardig.

Of deze chevalier beroepsmatig aanvoelde dat dit iets was waarmee ik destijds nogal worstelde, weet ik niet. Maar tot op de dag van vandaag ben ik hem dankbaar voor zijn pro deo consult op die versleten achterbank. Dat ik me helemaal niet bezwaard hoef te voelen wanneer ik voor mezelf op kom in plaats van (lijdzaam, passief) braaf af te wachten, nam ik onmiddellijk (en zonder greintje valse bescheidenheid) van deze vreemde (A stranger is just a friend you haven’t met jet – Yeats) aan. De levensles die ik tijdens die autorit door een met ontelbare sterren bestrooid nachtzwart landschap kreeg aangereikt was even simpel als effectief. Want (even afgezien van het onvermijdelijke gunstig gesternte natuurlijk) eureka! (quote Archimedes): ‘De sleutel tot voorspoed en geluk is jezelf iets durven gunnen’ – anonymous.

Overzeese haven-lingo

1 Mei

To sail, or not to sail – oftewel: Nieuwe ronde, nieuwe kansen!

raamexpositie Joy de Vivre

3 Apr

t/m 31 mei te zien Aan de kade: raamexpositie Joy de Vivre – een stilleven van fotoafdrukken, met liedboekpapier beplakte en beschilderde bloembollen, snelle schetsen op papier, plastic en kant en klaar keramiek, kale eierschalen, en gemodelleerde klei-, brons- e.a. plezierige objecten.

Beschildering kunstei: Veri van Dormolen; bewerking bloembollen: Adri Huisman; vormgeving bronzen beeldje: Marion Daniëls; fotografie, schetsen en overige modellering: Marilou de Poorter.

Het werk van zowel Marion Daniëls als Adri Huisman was tijdens eerdere (solo)gastexposities al eens Aan de kade te zien. Het beschilderde ei van Veri van Dormolen was een Paasattentie. De afdrukken van Marilou de Poorter betreffen het Parijse straatleven in 1981, 2002 en 2004.

Van het getoonde werk is niets te koop.

Alternatieve argumenten

12 Mrt

Dat ik na die 3 jaar niet het alleenrecht op hem had. Dat wat hij met haar had, los stond van wat wij hadden. Dat ik zijn vrijheid had te respecteren: sinds gisteren moet ik steeds terugdenken aan rare patstellingen waar ik nooit helemaal zonder kleerscheuren uitkwam. Daarvan waren er eigenlijk best onrustbarend veel. Maar laat ik me hier voor de overzichtelijkheid beperken tot twee. Zo herinner ik me een buurvrouw die hypocriet in de slachtofferrol kroop. Die meelijwekkend sip beweerde me ‘alleen maar te hebben willen helpen’ – door iemand van de plantsoenendienst een háár storende vlinderstruik in mijn tuintje flink te laten kortwieken toen ik even, maar net niet lang genoeg, uithuizig was. Aanvankelijk meende ik toen trouwens dat ze me de doorgang tot mijn rechtmatige privéterrein versperde om me te behoeden voor de schok van de plas bloed die op mijn terras was achtergebleven nadat de ambulance een van mijn bovenbuurkinderen in allerijl had weggevoerd, want van het balkon gevallen bij het net iets te ver rijken naar bloemen van háár vrij ver omhoog woekerende klimroos. Bleek ze me doodleuk aan de praat te houden om tijd te winnen. Hoe ze het (***) in haar hoofd had gehaald. En hoe hij zo dom had kunnen zijn tegen beter weten in haar mooie praatjes te geloven. ‘Maar het moest’, was kennelijk alles dat gewicht in de rechtvaardigingsschaal zou hoeven leggen. Van wie of wat het dan ‘moest’ werd veelzeggend geheimzinnig verzwegen. Tja, wat breng je daar als goede buur nog tegenin? Ik heb in ieder geval geen gedag meer gezegd toen ik naar hier verhuisde. We spraken sinds die spreekwoordelijke druppel elkaar geloof ik sowieso niet meer.

In mijn ideale wereld hoef ik nooit mijn grenzen te bewaken of op mijn strepen te staan. Geef ik hooguit aan: nu moet je oppassen, anders krijgen we straks nog ruzie. En omwille van de lieve vrede laat ik soms, tot op zekere hoogte, gemoedelijk over me heen lopen. Zodat mensen zich wel eens door me bedrogen voelen (‘En ik dacht dat jij niet moeilijk was!’) als ik onvermurwbaar duidelijk maak: tot hier en geen millimeter verder. Want wie is er nou wel van gediend om te worden gemanipuleerd, voorgelogen, bedrogen, bestolen, bedreigd of misleid? Wat dat betreft moet ik de betoger die gisteren van de NOS vrij baan kreeg om zijn standpunt in die breed uitgemeten diplomatieke rel uit de doeken te doen, groot gelijk geven. Want jezelf afvragen wat iets met jou zou doen, als jij in een vergelijkbare situatie terechtkwam, relativeert je aanvankelijk wellicht weinig doorvoelde primaire reactie inderdaad wezenlijk. Daarmee sloeg hij de spijker echt op zijn kop. Ga maar na: als een meisje nee zegt, bedoelt ze natuurlijk ook nee. En zelfs als dat jouw fijne plannen botweg dwarsboomt, heb je haar weigering maar gewoon te respecteren. Want dat jij anders veronderstelde, gebaseerd op welke logische of onlogische aannames dan ook, geeft je he-le-maal nergens recht op. Voor die meneer uit de eerste alinea was dat trouwens nog behoorlijk slikken. Die verwachtte duidelijk dat ik me meegaand en welwillend aan zijn keus zou conformeren. (Uhm, sinds wanneer ben jij het centrum van mijn universum, dan? Autsj!) Maar om even terug te komen op die rare patstellingen waar ik dit verhaaltje mee begon: met hem heb ik dus ooit, op zijn initiatief, een (één, ja) vriendschappelijk potje geschaakt. Nou ken ik de spelregels, maar daar houdt mijn schaaktechniek wel zo’n beetje op. Desondanks maakte ik hem al na een stuk of wat zetten genadeloos in. Want om de boel een beetje vaart te geven – dat weifelende geschuif met pionnen schiet natuurlijk niet op – had ik hem met een, zeg maar Trojaanse paardensprong uitdagend pat gezet. Wat bij nader inzien meteen ook schaakmat bleek te zijn. Daarna had hij alleen nog willen mens-erger-je-nieten met een verzwaarde dobbelsteen.

Weggegooid geld

27 Feb

De laatste keer dat ik de voorraadkast uitmestte was toen ik op zoek ging naar het reiswaterkokertje voor in onze hut op de ferry naar Newcastle: mini-cruise here we come! Niet dat ik dacht dat ze daar geen koffie zouden verkopen, maar die van mij – turkse kahvesi opgekookt in een authentiek grieks steelpannetje – maakt me nou eenmaal blijer wakker dan alle andere cafeïnedranken (netjes gezegd, toch?) bij elkaar. Het waterkokertje (die grieks-turkse koffie smaakt me in brandgevaarvrije omstandigheden ook met alleen heet water nog heel uitstekend ) vond ik weggestopt achter een verzameling lege koffiebusjes en kaasblikken. Die zijn namelijk vaak veel te leuk om meteen weg te gooien. En komen altijd wel van pas als je iets overzichtelijk wilt opbergen: schroeven, pluggen, bouten, ringetjes, ‘overig’. Eentje kon ik nog wel gebruiken, voor op reis of anders voor reserve. Voor je weet het maar nooit. Maar de rest mocht nu echt wel eens weg, vond ik, zelfs ietwat geërgerd over mijn eigen gewoonte steeds van alles te willen bewaren. In een van de blikjes die ik vastberaden opzij zette hoorde ik een lepeltje rammelen. Die haalde ik er zo wel uit. Misschien een mooie, of handige – of allebei. Maar eerst die kast weer efficiënt inruimen, dan een vuilniszak pakken en alles wat weg kan hups, meteen naar buiten.

Mijn voornemen omtrent het rammelende lepeltje herinnerde ik me later die morgen. Toen alles allang en breed diep in de ondergrondse container afval lag te zijn. Jammer dan. Pas dagen daarna drong, schoorvoetend, tergend, langzaam tot me door waar mijn voorraadje noodcontanten (voor je weet het maar nooit) tijdelijk verstopt zou moeten zitten. Tijdelijk, tot ik een betere plek kon bedenken. Waar het om onduidelijke redenen nooit meer van gekomen was. Gewoonweg vergeten? Hoe had ik zo dom kunnen zijn? En die hele mini-cruise ging uiteindelijk nog niet eens door, ook. Afijn, moge de eerlijke vinder het bundeltje biljetten maar blij over de balk hebben gesmeten. Alaaf! Alaaf! Alaaf!

vaartuig van ‘die gingen niet’

15 Dec

Zo niet leuk: heb je een geweldige mini-cruiseaanbieding getroffen, nota bene inclusief uitzicht op zee, verhoogde bedden, 12-12 gateway én supermaan, moet je noodgedwongen thuis blijven! Overigens heel attent dat je dan meteen na sluiting incheckbalie al een meelevend belletje krijgt om te informeren of je soms onverhoopt ergens bent gestrand – ‘Nee, uche-uche helaas kwamen we uche niet veel verder dan de bank uche-uche-uche-uche-uche’. En dat ze je als thuisblijver niet vergeten wanneer er een luxe mini-cruise wordt verloot onder respondenten van een tevredenheidsonderzoek. Met een beetje mazzel zijn we tegen de tijd dat we die winnen weer totally fit en zeewaardig!

dfds-commodorefoto: Schotlandforum (fam. Hoonhout)

%d bloggers liken dit: