Stoelendans

21 mrt

Wat wilde hij graag bij het hogere echelon horen. Bij de intellectuele club, niet bij mij. In kostuum gebakjes eten en daarna naar het toilet. Maar het was en bleef een slechte verliezer en dat botst nou eenmaal genadeloos met jezelf groter voordoen dan je bent. Om hem te plezieren wilde ik het Mens erger je niet!-bord best omruilen voor dat van het schaakspel waarin hij ambieerde te excelleren. In enkele speelse zetten had ik hem schaakmat.

Daarna ging hij vreemd. Daar bleek een hele theorie achter te zitten die aan mij niet was besteed, aangezien je die al van verre kon horen rammelen. Jaren later confronteerde ik hem nogmaals onbedoeld met zijn angst om door de mand te vallen.

Pas in het vliegtuig had ik die aan zijn stoel genagelde grijsaard op het terras bij de bushalte waar ik opstond om van plek te wisselen en alvast lekker in de zon te zitten kunnen plaatsen. De schrik in de ogen die me vanachter het busraam vol ongeloof aanstaarden. Het ‘hoe red ik me hier uit’; de stevige blondine als een stille getuige op de klapstoel ernaast.

Deze diashow vereist JavaScript.

Zwaai van de dag

20 mrt

(maar dan een paar uur later).

Haaibaai bij Merwe-Vierhavens

Sinds de mobiele brugwachter op zondagen niet meer werkt, moet je als schipper van de Haaibaai – aka Pinguïnboot – toch echt een dag eerder al van je vaste ligplek verkassen om je afspraak met een zeeboot op de Maasvlakte die speciaal voor de dieren in het Oceanium vers zout ballastwater reserveerde, netjes na te kunnen komen. Daar zit niets anders op. En niemand die je dan vanaf M4H even terugbrengt naar je auto natuurlijk. Hoewel?

Voor spek en bonen

16 mrt

Volgens de kieswijzer komen mijn normen en waarden het meest overeen met de ChristenUnie en met Denk. Aangezien ik die allebei de komende honderd jaar nog niet aan patriarchale rolpatronen zie tornen heb ik toch maar weer strategisch gestemd. Op een vrouwelijke lijsttrekker. Eentje die het spreektalent van demissionair minister president Rutte het meest benadert – wat een hele klus is, want man wat een woordkunstenaar is dat zeg! Emile Ratelband is er een jongetje bij. Iemand, met andere woorden die het onopvallendst in de schoenen van haar voorganger zal glijden. Opschudding hebben we het afgelopen jaar wel genoeg gehad.

Coronaproof-vroeg stemmen was weliswaar relaxt, maar toch even wennen: denk je je bijdrage te hebben geleverd, gaat de kiezersjacht doodleuk nog een paar dagen door. Een beetje of je lucht bent met je goede gedrag. Of ‘vegetarisch’ – nee meneer, gewoon van vlees en bloed.

Of dat je een heldere vraag stelt aan iemand die alleen zichzelf kan horen. Terwijl we al wegfietsen begint hij het bewuste etiket plechtstatig voor te lezen. Mannen. Soep van koken.

Studieboekjes

15 mrt

Voor de lessen modeltekenen bij Annie Goddijn maakte ik destijds van restmateriaal dummies: boeken met blanco bladzijden om zelf vol te krabbelen. Van deze studieboekjes – de meesten in formaatje pocket – hier nummer 9.

Deze diashow vereist JavaScript.

acryl, inkt en papier op papier; dicht: 25 x 19 cm, open: 25 x 55 cm (2001)

Er kan op geboden worden. Stuur uw bod vanaf 25 euro*) naar boekje9@aandekade.art. Sluitingsdatum: 15 april.

*) ex. 21% btw, incl. verzendkosten

Handschrift

14 mrt

Dat de markante buur waar ik was uitgenodigd op de thee me een ontkennend antwoord voorschotelde bevreemde me, maar welwillend nam ik het voor waar van haar aan. De pasteltekening in een hoek van de kamer had onmiskenbaar het handschrift van een kennelijk gemeenschappelijke kennis, maar allah. Pas nadat het één en ander over haar levenspartner op tafel kwam viel alles op z’n plek. Daarna wilde ik het liefst zo snel mogelijk weg. Ik wist te veel. Veel meer dan me lief was in ieder geval en ongetwijfeld meer dan zijzelf. Hoewel: waarom probeerde ze in vredesnaam de herkomst van die prent te verbloemen? Veemd. Maar vooral erg ongemakkelijk. 

De lieverd bleef daarna toch steeds toenadering zoeken en na elk niet goed meer te ontkomen bezoekje was ik doodmoe. Want natuurlijk ging het dan behalve over de kinderen ook over hun vaders, onze mannen. Over hun kwetsende capriolen en hoe we daar mee dachten te dealen. Maar nooit meer over die pastel, of hoe ze er aan kwam.

Ons contact stopte uiteindelijk vanzelf. En als ik haar op straat nog wel eens tegenkwam leek zij zich wel onzichtbaar te willen maken. Ook dat bevreemde me. Tegelijkertijd kwam het me ook niet slecht uit. Mijn hobby is het niet om iemands kostbare roze wolk bij het grofvuil te zetten.

Sinds kort staat hier een interactief doosje  buiten met dingen die een nieuw thuis zoeken. Een ooit cadeau gekregen, nooit zo heel erg mooi gevonden siervoorwerp is al snel met iemand mee naar huis gegaan. Stilletjes denk ik dat dit uit een goed hart gekomen aardigheidje werd geadopteerd door de buur die ik vaak per ongeluk met háár voornaam groet.

Deze diashow vereist JavaScript.

Stormachtige make-over

12 mrt

Waar zat de spinazie niet?

In een poging mijn Hb wat op te krikken eten we vaker krootjes en spinazie. Helaas heeft mijn tafelheer voor de broodnodige variatie de gewoonte ontwikkeld af en toe te proesten, in plaats van keurig te slikken. En om te voorkomen dat het zijn nieuwe hobby wordt mij te zien emmeren met dweil en sop laat ik alles nu maar gewoon even voor wat het is, en waar het zit. Want wat is er nou leuker dan door weer en wind karnemelk scoren bij een megawoonboot vol koeien in de Fruithaven?

Ook Evert lustte er gisteren zo te zien wel pap van.

Deze diashow vereist JavaScript.

Rotterdamse randjes

2 mrt

De retorische vraag ‘dat we er zeker niet zo vaak op uit gingen’ moest ik toch ontkennend beantwoorden. We gaan er juist heel vaak op uit. Alleen bijna nooit met de auto. En dan neem ik meestal toeristische routes dus zo kort zijn die spaarzame ritjes nou ook weer niet.

Helemaal naar de kust is echt niet aan te fietsen en de rafelranden van Rotterdam halen we met de benenwagen never nooit niet. Nee, met al die keuzemogelijkheden binnen handbereik hebben we het maar goed hier. Voor een frisse dosis verwondering hoef je nooit erg ver te zoeken.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Schrikkeldag

1 mrt

Vorig jaar 29 februari werd bekend dat in het Maasstad ziekenhuis een week lang iemand met corona op de IC had gelegen. Twee dagen eerder had ik uitgerekend de arts die dit nieuws onder de aandacht van heel Nederland mocht brengen nog uitgebreid de hand geschud, ‘nu het nog kan’. Lacherig. Stoer. Zo’n vaart zou het niet lopen.

Daarna telde ik de incubatiedagen af – het zal toch niet? Hield ik mijn hart vast bij ieder kuchje en iedere nachtelijke kerm.

Maar na 12 lange dagen en korte nachten kon ik het grotere plaatje wel weer zien. Ons eigen belang vooropstellen was sindsdien nog nooit zo gemakkelijk. Best bijzonder eigenlijk, hoe ingesleten compromissen je ongemerkt toch stevig teneerdrukken.

Over stevig gesproken: het afgelopen jaar zag ik mijn meervoudig gehandicapte zoon figuurlijk én letterlijk groeien. En is hij, zoals dat heet als je niet kunt praten, daardoor ook beter te ‘lezen’. Sinds hij van moeders voor altijd thuis mag blijven en alleen nog leuke dingen moet, nooit meer wordt getreiterd door mislukte zorgverleners noch door onervaren begeleiders hopeloos wordt miskend, zit hij beter in zijn vel dan ooit tevoren.

Zoiets geldt voor ene Job kennelijk ook. Zijn moeder presenteerde vandaag haar nieuwste boek en deelde meteen met mij en verder iedereen thuis voor de buis dat háár meervoudig gehandicapte zoon bij elke corona-update zowat zit te stuiteren op de bank van de pret. Blij naar Rutte roepend: ‘Alle mensen zijn ziek! Scholen dicht! Niet naar school! Jammer!’.

Ik zag meteen het inwendig glunderende smoeltje van mijn eigen zorgenkind weer voor me. Zijn glimmende pretogen, toen hij afgelopen coronavoorjaar doorkreeg dat ik – hihihi, niets laten merken! –  helemaal vergat hem nog naar school te sturen. Heerlijk toch.

gevaarte van de dag

27 feb

Bij tijd en wijle komt er hier een wel heel bijzonder vaartuig voorbijvaren. Zoals dat epische VOC-schip met gouden details of de het afgelopen coronajaar weer in zijn groen-wit-groene glorie herstelde Croosboot. Of en blauw gevaarte per bijzonder transport.

Deze diashow vereist JavaScript.

Complot van de dag

26 feb

Dont grow up, it’s a trap!

Deze diashow vereist JavaScript.

(met dank aan diverse random voorbijgangers en o.a. mijn favoriete graffiti artiest)

%d bloggers liken dit: