Tag Archives: coronamaatregelen

Groeten uit Delfshaven Festival

16 jul

Typisch Delfshaven: een gratis meerdaags festival!

Start: vandaag!

Naast onder meer aandacht voor de geschiedenis van Delfshaven en een workshop historische ansichtkaartgroeten tekenen, is er een veelzijdig kinderprogramma.

Op 4 zomerse zaterdagen is er tijdens Open Delfshaven op het Piet Heynsplein ’s middags en ’s avonds muziek.

6 t/m 8 augustus sluit festival Ketels aan de Kade (geen familie) de lokale feestelijkheden culinair af.

foto: anonieme voorbijganger (2019)

raamexpositie Zwaai Zwaai

2 jun

Gevelwerkzaamheden schuren: je woont, werkt, w̶o̶r̶k̶s̶h̶o̶p̶t̶  en exposeert tijdelijk in een oranje-grafietgrijze stofwolk en dat duurt dan zo ongeveer maandenlang.

Als iets schuurt kun je je beklagen, of op zoek gaan naar leuke alternatieven.

Voor Zwaai Zwaai, de nieuwe raamexpostie van kunstenmakerij / atelier Aan de kade bedacht ik dit:

Tijdelijk gratis flessenpostgroeten in de Schie

En dit:

Tijdelijk raamexpositie van Groeten uit Delfshaven™ in het oude brugwachtershuisje bij de Lage Erfbrug

Tot alles weer normaal is, is raamexpositie Zwaai Zwaai op eigen risico ook te zien op het vertrouwde adres tegenover molenromp De Graankorrel.

Delfshaven in the picture

28 mei

Dat was me wat, vorige week in Ahoy, op de Erasmusbrug en op prominente Rotterdamse daken. Zo’n 200.000.000 mensen wereldwijd zagen met eigen ogen hoe gemakkelijk Rotterdam is om van top tot teen groos op te zijn. Zelfs Delfshaven zat vermoedelijk begeesterd aan de buis gekluisterd.

The Netherlands heeft het Eurovisie liedjesfestijn goddank niet nog eens gewonnen en life goes on as usual. Met coronamaatregelversoepelingen in het verschiet en al. Vanavond is de grote bekendmaking!

Om alvast in de uitzwaaistemming te komen hier een sneak preview van de eerstvolgende raamexpositie Aan de kade.

Laten we een kat een kat noemen

21 mei

Met een vooroorlogse woning heb je al snel muizen, dus had ik preventief alle potentiële knaagdiergaatjes dichtgekit toen we hier acht jaar terug introkken. Af en toe hoorde ik wel eens kleine klauwtjes aan de binnenkant van onze jaren ’30 ventilatiekanalen de salsa krabbelen en ik zag zelfs een keer een spits snuitje verdwaasd door de kachelruit naar binnen koekeloeren. Kennelijk had ik de klep van het rookkanaal toen niet goed gesloten. Maar afgelopen ongewoon koude winter rook het in het souterrain op sommige plekken toch echt naar muizenpies. Aangezien de buurman zijn beide katten waren meeverhuisd, leek het me een een-tweetje. Geef ze ook eens ongelijk. Zolang ze maar niet bij mij kwamen buurten.

Ik ben er nog steeds niet achter hoe, maar eerst vond ik kleine chocoladehagelslagjes bovenop de koelkast. En een dag of twee later, ik zat nog even stilletjes wat nieuwsberichten te lezen voor het slapengaan, meende ik van pure vermoeidheid te hallucineren toen ik op de plankenvloer iets zag rondscharrelen. Het had me doen denken aan een vriendin die in haar laatste levensfase overal konijntjes zag rondhuppelen. Dat had haar blij gemaakt, want ze hield erg van konijnen. Maar nu is ze dus een engel en dit was onmiskenbaar een stinkmuis. En hoewel het me vrijwel onmogelijk voorkwam, was het dier hier toch heus: het onomstotelijke bewijs dat ik me niets verbeeld, lag me vandaag bij thuiskomst doodgemoedereerd op te wachten.

Als de katten van huis zijn…

Kuren

20 mei

In Delfshaven is de vaccinatiebereidheid zo bedroevend laag dat het landelijke nieuwswaarde heeft. Toch is het nu al een dikke week ‘erg druk in de regio’. Worden we geacht uit te wijken naar Rijswijk of alle places omdat er in de Van Nelle Fabriek hier om de hoek tot inmiddels ergens in juli geen plek voor ons is. Maar dat kan ook komen omdat er ‘te weinig prikkers zijn’, of ‘te weinig vaccins’, naar ik telefonisch vernam.

Ondertussen kan mijn zoon nog steeds niet persoonlijk welke vraag dan ook beantwoorden en zal ik zonder hem erbij mijn vaccinatieafspraak niet na kunnen komen – leg dat maar eens uit aan een uitzendkracht. En als mijn mobiel geen kuren heeft, hebben wij het wel: onverwachts koorts, heerlijk een paar dagen naar zee.

Daar las ik een anekdote over een bosjesmannenvrouw die al uren en uren in de woestijn loopt en desondanks beleefd de haar aangeboden lift afslaat. Ze was te moe geweest om ook nog in een auto te moeten zitten. Zo simpel kan het zijn.

Zo ziekiek da*)

22 apr

Deze diashow vereist JavaScript.

Er wordt hier dus aan de gevel gewerkt. Het stof in onze neus en ja, waar eigenlijk niet, verruilden we zonder morren tijdelijk voor tandenknarsend zand tussen de tenen; dagenlange mechanische pokkeherrie voor een stuk of wat weldadige grillen van moeder natuur.

Aan zee is het altijd wel goed toeven voor stadse bleekneusjes. En in deze tijd van het jaar valt er zo weinig te beleven dat je vanzelf meer ziet gebeuren. In geuren en kleuren. In ijzige stilte of *)meegevoerd met de wind. Weer of geen weer.

Ze

19 apr

Z̶e̶ ̶w̶a̶r̶e̶n̶ ̶n̶e̶t̶ ̶g̶a̶s̶o̶l̶i̶e̶ ̶a̶a̶n̶ ̶h̶e̶t̶ ̶b̶u̶n̶k̶e̶r̶e̶n̶. Er werd net gasolie gebunkerd. Zo rook het althans toen we dichterbij kwamen en er langzaam langs fietsten. Aan dek stonden een stuk of wat matrozen al dan niet ergens op leunend op de uitkijk. Wellicht dachten die: wat is dit voor foute grap? Worden we werkelijk door een fucking rolstoel-riksja opgehaald? Op de achtergrond een muisgrijs fregat, onbeweeglijk stil.

De melding dat ‘ze’ hier in de wijk een wandeling organiseerden ging vast niet ook over Mark en Hugo, maar verder wordt er met ‘ze’ vrijwel altijd wel Rutte en de Jonge bedoeld. De regering. De RIVM. De ‘andere partij’: die van de draconische maatregelen. Terwijl het toch een kleine moeite is om iedere schijn van polariteit te omzeilen.

Z̶e̶ ̶b̶e̶d̶e̶n̶k̶e̶n̶ ̶i̶e̶d̶e̶r̶e̶ ̶k̶e̶e̶r̶ ̶w̶e̶e̶r̶ ̶w̶a̶t̶ ̶a̶n̶d̶e̶r̶s̶. Er worden straks aangepaste maatregelen bekendgemaakt. Maatregelen om iets groots en onheilspellends aan de horizon, weliswaar niet gemakkelijk zichtbaar maar wel al bijna te ruiken, zo goed en zo kwaad als dat gaat tegen te houden. Onder de duim te krijgen. Te stoppen. Er wordt gedaan wat nodig wordt geacht, niet wat bewezen effectief is. Dat laatste kan in dit stadium eigenlijk alleen de clairvoyant (m/v) eventueel zeker weten. Het eerste is juist een kwestie van zoveel mogelijk rationele afwegingen – en allerlei menselijke beperkingen.

In de supermarkt waar we steevast doorheen racen om maar zo min mogelijk in de nabijheid van mogelijke virusdragers te hoeven vertoeven liep laatst als uit het niets een oude kennis op de rolstoel van mijn zorgenkind af. Onvervaard met de ene hand hem al bijna vriendelijk aanrakend, terwijl de andere het verplichte mondkapje naar beneden trok. Onze vrije doorgang als een botte beer blokkerend. Of hij beledigd was door mijn barse optreden – ‘Ga weg joh! Raak hem niet aan!’ – of zich met terugwerkende kracht schaamde voor zijn domheid en egoïsme boeit me allerminst. Boos was ik alleen het moment dat hij me dwong hem en plein publique te corrigeren. Zijn hand wees inmiddels verontschuldigend naar zijn oor: ‘Ik heb een gehoorapparaat.’

Dat een volwassen kerel niet voldoende afstand houdt, midden in een winkel het mondmasker weghaalt dat zijn omgeving moet beschermen en zelfs meent iemand met onderliggend lijden wel eventjes ongevraagd te mogen aanraken is allemaal terug te voeren op ’s mans auditieve handicap? Je zou er toch haast van gaan wensen dat ‘ze’ dáár nou eens wat op verzonnen.

“anderhalf meter, voor iedereen beter!”

Schrikkeldag

1 mrt

Vorig jaar 29 februari werd bekend dat in het Maasstad ziekenhuis een week lang iemand met corona op de IC had gelegen. Twee dagen eerder had ik uitgerekend de arts die dit nieuws onder de aandacht van heel Nederland mocht brengen nog uitgebreid de hand geschud, ‘nu het nog kan’. Lacherig. Stoer. Zo’n vaart zou het niet lopen.

Daarna telde ik de incubatiedagen af – het zal toch niet? Hield ik mijn hart vast bij ieder kuchje en iedere nachtelijke kerm.

Maar na 12 lange dagen en korte nachten kon ik het grotere plaatje wel weer zien. Ons eigen belang vooropstellen was sindsdien nog nooit zo gemakkelijk. Best bijzonder eigenlijk, hoe ingesleten compromissen je ongemerkt toch stevig teneerdrukken.

Over stevig gesproken: het afgelopen jaar zag ik mijn meervoudig gehandicapte zoon figuurlijk én letterlijk groeien. En is hij, zoals dat heet als je niet kunt praten, daardoor ook beter te ‘lezen’. Sinds hij van moeders voor altijd thuis mag blijven en alleen nog leuke dingen moet, nooit meer wordt getreiterd door mislukte zorgverleners noch door onervaren begeleiders hopeloos wordt miskend, zit hij beter in zijn vel dan ooit tevoren.

Zoiets geldt voor ene Job kennelijk ook. Zijn moeder presenteerde vandaag haar nieuwste boek en deelde meteen met mij en verder iedereen thuis voor de buis dat háár meervoudig gehandicapte zoon bij elke corona-update zowat zit te stuiteren op de bank van de pret. Blij naar Rutte roepend: ‘Alle mensen zijn ziek! Scholen dicht! Niet naar school! Jammer!’.

Ik zag meteen het inwendig glunderende smoeltje van mijn eigen zorgenkind weer voor me. Zijn glimmende pretogen, toen hij afgelopen coronavoorjaar doorkreeg dat ik – hihihi, niets laten merken! –  helemaal vergat hem nog naar school te sturen. Heerlijk toch.

Toeters en zwaaien

20 jan

Vanmorgen herinnerden buiten twee vrolijk toeterende binnenschepen me eraan dat ik vandaag precies een jaar ouder geworden ben – wat zij vast niet wisten, althans niet dat ik weet, en ook vast niet op het Botlekblokkanaal onderling afstemden maar leuk blijft het, zeker als je er even bij stil staat dat je ze hier nou niet bepaald vaak, laat staan op één en dezelfde dag voorbij ziet gaan.

‘Wat je toekomt, komt naar je toe’, staat er in het engels op een koelkastmagneet bij een foto van wijlen mijn biologische vader. Lachend zijn glas buiten beeld naar me heffend: ‘Santé!’ – En nog vele gezonde jaren, voeg ik daar voor deze gelegenheid vrijmoedig zelf aan toe.

Of, zoals een nautisch kunstwerk boven de kademuur van een verre buur al jarenlang belangeloos uitdraagt: ‘Wat voorbijgaat, ontmoet’.

Kerstgedachte van de dag

22 dec

Let it snow, let it snow, let it snow…

%d bloggers liken dit: