Tag Archives: coronastress

Lourdes sur le Schie™

6 okt

Groetjes uit pelgrimsoord Delfshaven™!

Onlangs spotte ik in de Tovertunnel van Delfshaven dit typische tafereeltje.
Ik bedoel: zou het echt, echt, écht werken?
Is het maar een hoax of toch de toekomst?
Bedevaartsoord Delfshaven – Mekka aan de Maas™.
Mwah. Ik zie er wel brood in.

Laat die pelgrims maar komen!

In your face

24 mei

IMG_2204 (2)

Ons microleven in tijden van corona valt me tot nog toe alles behalve tegen. Een heftige koortslip drukte me desondanks wel weer even genadeloos met m’n neus op de nuchtere feiten: ’s zoons afweer is aangetast en dat maakt hem al zijn hele leven vatbaar voor van alles en nog wat. Mede daardoor is hij inmiddels alvast maar met prepensioen. Sowieso scheelt het een hoop zorgsectorenstress – waarmee ik de lezer hier nu verder niet zal vermoeien – en dat is juist gunstig voor iemands afweer. Mooi meegenomen, toch?

Mondkapjes dragen we pas als dat wordt verplicht. Want pas als iedereen zijn omgeving zou beschermen door zijn eigen virus goed dicht bij zichzelf te houden, lijkt het me ook echt wat toevoegen.

Dat is te zeggen: zolang zo’n mondmasker dan niet impulsief even wordt afgedaan om hygiënisch te kunnen niesen natuurlijk – zoals beschreven in een ooggetuigenverslag vanuit Berlijn, waar ze al wat langer, en op meer plaatsen verplicht zijn.

Maar voorlopig lijken we hier Aan de kade de coronadans nog netjes te ontspringen. Ondanks op ongepaste afstand op ons afgevuurde aerosolen van loze spuugdreigementen – ‘Ik doe het hoor!’ – en al.

Coronastress zou voor het grootste deel voortkomen uit die altijd sluimerend aanwezige oervraag: ‘Wat ben ik nog waard, wanneer alles waarop ik – m’n imago – bouwde, onaangekondigd maar onafwendbaar ineenstort’, las ik althans ergens in een coronacolumn. Je zou voorbereid willen zijn op dat allerlaatste oordeel, als vluchten echt niet meer kan.

Wat een wereld. Wat mooie nieuwe wereldordekansen.

Lang leve de Woning!

27 apr

Sinds covid-19 ook in Nederland rondwaart worden er steeds weer nieuwe woorden uitgevonden. Anderhalvemetersamenleving, balKoningsdag, raambezoek, corona-angst, coronacomplot, coronastress en coronaspuger: je kunt het zo gek niet bedenken of het is alweer een voldongen feit.

De allereerste Woningsdag vandaag is hier op ‘De Dijk’ aardig goed op- en uitgepakt. Er waren coronaproof buitenslingers, virtuele vrijmarktkleedjes, hygiënisch verpakte koningscupcakejes – uiteraard homemade! –  en ook de pimp-je-produkt-service aan huis is waarschijnlijk een blijvertje.

(Koningshuisvlijt. Nog een term die zo kan worden opgenomen in het nieuwe coronatijdperkwoordenboek.)

Gelukkig hebben we de foto’s nog!

14 apr

Dat veel mensen zich door coronamaatregelen thuis zitten te vervelen is natuurlijk best sneu. Ik begreep dat er van gekkigheid zelfs gezellig wordt gepuzzeld om de tijd maar enigszins te doden.

Nou was het bij kunstenmakerij / atelier Aan de kade altijd wel een gekkenhuis, oké. Maar sinds iedereen zoveel mogelijk thuis moet werken is onze dag meestal alweer om voor het avondeten koud kon worden. Hier geen gebrek aan dagbestedingsactiviteiten kortom. Wél vaak een hele puzzel om op tijd fris gewassen en gepoetst in bed te belanden. 

Eigenlijk zouden we vanavond gezellig ons tijdelijke bedje aan zee induiken. Dat ging alleen niet door. Niet voor kuilen gravende toeristen en niet voor zand snuivende diehards. Dus zochten we in fotobestanden van vóór corona maar naar een plaatje om ook in 530 stukjes te hakken. (Alleen verkrijgbaar via darkweb@aandekade.info.)

Deze diashow vereist JavaScript.

Bungalowpark Aan de kade

6 apr

Buitenkansje: in mei nog 3 huisjes vrij op gloednieuw bungalowpark Aan de kade!!! 

Ook toegankelijk voor huismussen.

Boeken en info: tjerpetjerpetsjieptsjiep@aandekade.info

Mwah

5 apr

In de supermarkt is het deze barre dagen net als vroeger op de snelweg: houd je zelf ruim afstand, schiet er steeds iemand handig in het open gat – over wijdbenende voetgangers die jou zonder één pink op te hoeven lichten tussen geparkeerde auto’s doen schieten maar niet te spreken.

Vorige week (of de week daarvoor: mijn dagen lopen inmiddels zo naadloos in elkaar over dat ik de tel wat ben kwijtgeraakt) werd ik voor de verandering zelf op die anderhalve meter aangesproken. Terwijl ik volgens mij toch behoorlijk stil op een etiket stond te turen, en hooguit mijn zoons benen bij tijd en wijle spastisch vooruit strekten. Waarvan de krijsende dame in kwestie dan erg moet zijn geschrokken. Wellicht omdat ze zijn rolstoel aanvankelijk voor een winkelwagen hield en haar naar afstand zoekende blik daardoor niet op hem, op zithoogte, maar op mij, daarachter richtte? Want dat gebeurt nogal eens, namelijk. Alsof een kwijlende gehandicapte die toch al voor spek en bonen aan de samenleving meedoet tijdens een coronastress- en besmettingsangsttijdperk logischerwijs bij het winkelinventaris hoort. Daar doe je niets aan, behalve de deur never nooit niet meer uitkomen. En okee: hard ‘pss’-en, als het zo uitkomt (in het geval van stoere ik-sta-hier-types). Met één hand losjes mensen aan de kant wapperen is ook grappig bedoeld, maar om dat te vatten moeten die kennelijk wel eerst goed in hun vel zitten. Soit.

‘Ik vertrouw je voor geen anderhalve meter’ mailde tekstuele verwenner Mwah in zo’n beetje diezelfde periode naar trouwe klanten. Dat kon ik wel waarderen. Net als hun ansichtkaarten. Helemaal zwart-wit én gegarandeerd plagiaatvrij!

12 Mwah ansichtkaarten €12,95

%d bloggers liken dit: