Tag Archives: covid-19

Toeters en zwaaien

20 jan

Vanmorgen herinnerden twee vrolijk toeterende binnenschepen me eraan dat ik vandaag precies een jaar ouder geworden ben – wat zij vast niet wisten, althans niet dat ik weet, en ook vast niet op het Botlekblokkanaal onderling afstemden maar leuk blijft het, zeker als je er even bij stil staat dat je ze hier nou niet bepaald vaak, laat staan op één en dezelfde dag voorbij ziet gaan.

‘Wat je toekomt, komt naar je toe’, staat er in het engels op een koelkastmagneet bij een foto van wijlen mijn biologische vader. Lachend zijn glas buiten beeld naar me heffend: santé! ‘En nog vele gezonde jaren’, plak ik daar voor deze gelegenheid vrijmoedig achteraan.

Of, zoals een nautisch kunstwerk boven de kademuur van een verre buur al jarenlang belangeloos uitdraagt: ‘Wat voorbijgaat, ontmoet’.

vaccin-JA-tie aanbieding bij An-Dijvie

12 jan

Ook bij natuurvoedingswinkel An-Dijvie is de Ja Hoor, Nog Effe-ansichtkaartgroet tot het allerlaatste vaccin is gezet nu in de aanbieding! Zolang de voorraad strekt van €1,95 voor €1,50 en op=op.

op=op limited edition coronakaart tijdelijk van €1,95 voor €1,50

We’ve only just begun

8 jan

Een ogenschijnlijk kalme, vreedzame quasi mea culpa. Zonder gêne het eigen aandeel verdraaiend en de meest fanatieke trouwe fans verradend. Afgerond met een romantische metafoor die van alles suggereert behalve een al dan niet waardige aftocht.

In mijn wereld heet zoiets manipulatie; de donkere kant van iemands spreektalent. Aan de andere zijde van dezelfde medaille bevindt zich inspiratie; belangeloos hoop en licht verspreiden. Maar ja, wat koop je d’r voor? 

Ik heb wel eens ergens gelezen dat influencers verslaafd kunnen raken aan de kick van steeds weer meer likes en shares. Dat alle aandacht die populariteit met zich meebrengt zo zijn keerzijde heeft. Dat er steeds gekkere stunts moeten worden uitgehaald om in de spotlights te blijven. Supersterren zichzelf zo meer en meer verliezen. En die eindeloze schare fans maar doorjuichen. Vreselijk lijkt me dat. Vreselijk eenzaam.

coronapicknick

 

V-day aanbieding

6 jan

kaart 25: (limited edition!) Nog Effe, A6 formaat, kleur, mat, excl. envelop – tijdelijk van €1,95 voor €1,50 (zolang de voorraad strekt)

In het kader van de naderende, vorig jaar covidgedwongen uitgestelde Olympische Spelen wordt er momenteel vrolijk gelobbyd om vaccinvoorrang voor alle sportieve Nederlandse deelnemers en hun noodzakelijke begeleiders voor elkaar te krijgen. In de huidige vaccinatiestrategie worden mantelzorgers ook nergens specifiek genoemd. Met een beetje mazzel vallen die in de categorie ’18 tot 60 jarigen met een medische indicatie’ en zijn ze in februari toch al aan de beurt voor het prikje dat hun zorgcontinuïteit positief beïnvloedt. Zo niet, wordt het achteraan aansluiten bij de ‘thuiswonende vitale ouderen’ met hun elektrisch ondersteunde toerfietsen en profylactische domotica – of toch gewoon zittend achter geraniums, zoals het old school bejaarden betaamt. Terwijl iedereen weet dat in een zorgcrisis als deze, non-stop mantelzorgers de enige echte topsporters zijn. Ech wel.

Met ingang van vandaag tot aan de allerlaatste nationale vaccinatie ansichtkaartgroet uit Delfshaven Ja Hoor Nog Effe van €1,95 voor €1,50. Zolang de voorraad strekt en op=op.

40+1 wensbeentjes

31 dec

Na een recentelijke makeover van de etalage van kunstenmakerij / atelier Aan de kade om er een rolstoeler met prepensioen lekker in het middagzonnetje te kunnen zetten, blijft er voor mij voorlopig meer dan voldoende overbodigheid over om lekker ver weg te gooien. Deze artistieke niemendalletjes mogen alvast blijven: van links naar rechts ondermeer een potje met 40+1 wensbeentjes voor het nieuwe jaar en eentje met 2020 in 2021 zandkorrels zonder zorgen.

40+1 wensbeentjes

Kerstgedachte van de dag

22 dec

Let it snow, let it snow, let it snow…

Kerstgedachte van de dag

20 dec

Sinds my-lips-are-sealed-Fred hier een mega kerstmand bezorgde gaat er geen dag voorbij dat ik niet vrijwel zeker denk te weten wie de anonieme afzender moet zijn. Dan weer vanwege een steelse blik, dan weer omdat ik onderin speciale biertjes ontdek. Maar vandaag spotte ik een externe clou, ergens onderweg terug naar huis van het coronaproof boodschappenuurtje in de buurtsuper. Hint: dat was niet hieronder.

Kerstgedachte van de avond

19 dec

Ja hoor. Was het met die vermaledijde vergaderapp eindelijke gelukt, wordt er irritant indringend aangebeld! Een bezorger met een grote glimlach en een nog véél grotere doos heeft een verrassing voor mijn onafscheidelijke huisgenoot. Iets met lachgas en batterijen. Wat een pret! Zie je het voor je?

Vaccin-ja-tie, vaccin-nee-tie

18 dec

Soms neem je de bekende, kortste weg, dat is alleen maar menselijk. Maar op deze mooie decembermiddag liepen we voor de frisse verandering de toeristische route naar overal en nergens.
In een smal straatje onderweg terug naar huis manoeuvreerde ik voor de zekerheid met een zo ruim mogelijke boog om een groepje volwassenen aan de glühwein. Die ‘vaccinjatie’ uit hun stemmige coronaconversatie hebben we allebei nog niet gehad.

Deze diashow vereist JavaScript.

En God schiep de mondkapjes en de vaccins, en zag dat het goed was

15 dec

Dat we allebei vannacht geen oog dicht deden kwam niet door het grote mysterie van ons anonieme kerstpakket – en al helemaal niet door übersmoes corona – maar door een onverklaarbaar geluid. Een bromtoon van, tja, ‘ergens’ binnenin ons jaren 30-pand, met inmiddels een dusdanig volume dat het met geen mogelijkheid meer valt te negeren. We deden hiernaar in het tijdperk voor corona al uitgebreid onderzoek. En even leek onze kwelling zelfs voorgoed te zijn verdwenen: die eerste onrustige weken na de covidpandemie-aftrap gaf het me nog weldadige hoop dat we in ieder geval ziek konden worden in alle nachtelijke rust. En afgelopen snikhete zomer was ik dolblij geweest dat het ’s nachts tenminste wel heerlijk stil was in huis. Dat we niet ook nog hoefden te dealen met onontkoombaar omgevingsgeluid was werkelijk een zegen. Zo niet een wonder!

Maar ergens afgelopen september werd het zonder enige moeite toch weer waarneembaar. Om in de daaropvolgende weken en maanden, zoals al was te verwachten, geleidelijk in volume toe te nemen en onze aandacht steeds meer op te eisen. Mij leek het heel wel mogelijk dat het gebouw hier pal tegenover in het voorjaar voor de zekerheid de mechanische afzuiging tijdelijk had stilgezet, maar het risico op verspreiding door de lucht nu wel weer aandurfde – of dat door coronamoeheid voor lief nam. Wat het geluidmysterie dan misschien niet zou oplossen, maar toch zou kunnen verklaren. En dat is ook goud waard. Een buurtbewoner die er als vrijwilliger een vinger aan de pols houdt kon deze these alleen niet beamen. En tot voor kort was de ‘zeer aanwezige’ toontrilling weliswaar nachtrust verstorend, maar viel er met wat wilskracht eigenlijk best mee te leven.

Tot nu toe alles dus best koek en ei. Vandaag lijk ik echter wel een zombie en mijn geweldige zoon een tikkende tijdbom, mét kort lontje. Liet ik mijn sleutels in de voordeur zitten en kon ik mijn naam niet meer leesbaar schrijven. Mede daardoor bleef het bij één handgeschreven kerstkaartje. Dat hier aan de deur werd afgehaald – en niet eens vanwege dat vermaledijde virus maar door een mooi staaltje toeval, een speling van het lot of anders gewoon de voorzienigheid.

Dat we, door ervaring wijs (en grijs), momenteel zeker weten dat dit volume zo’n beetje het maximaal bereikbare aan decibels is én dat ongrijpbaar geluid nog (weken en) wekenlang onze nachtrust zal verknallen voordat het op miraculeuze wijze in het niets opgelost, is wat me nu toch de nodige houvast geeft en hoop. Ooit houdt het op. Samen zullen we dit doorstaan! Maar als ik mocht kiezen, had ik liever de duidelijkheid die een harde lockdown biedt.

Deze diashow vereist JavaScript.

%d bloggers liken dit: