Tag Archives: dijkdingen

Graag gedaan

16 nov

De column met als titel Ik weet het niet blijkt over in hart en nieren gezeteld werkplezier van een vakman te gaan. ‘Ik weet het niet’, of: ‘ik kan het nergens vinden’ hoorde ik de afgelopen tijd zo vaak dat mijn interesse meteen is gewekt. Stuur die kerel hierheen!, roep ik quasi smekend in gedachten. Een deugdelijke stukadoor kan ik momenteel goed gebruiken.

De NOS meldt dat republikeinse hoogmoed zichzelf uiteindelijk voor de val bracht. De wel winnende democraat kan haar leedvermaak hierover blijkbaar maar nauwelijks bedwingen. ‘You’re welcome’? Ik weet het niet.

Op de wc lees ik zonder bril eigenlijk alleen nog digitaal nieuws en in de Groene Amsterdammer – over leedvermaak gesproken. Maar appen is en blijft zo niet mijn ding.

foto: Corpowonen (uitsnede: Aan de kade)

Ezelsbruggetje: 3 x 9 = 36

12 nov

‘Ben ik nou zo slim, of zijn jullie zo dom’, zou meester van de recht voor zijn raap gebrachte eerlijkheid van Gaal, waarschijnlijk zeggen – heerlijk toch. Zelf zwijg ik liever in zo’n geval. Hoewel dat niet altijd even goed lukt. Terwijl ik dan evengoed wel met m’n mond vol tanden sta. Flabbergasted door niet te bevatten onbenul.

Hoe leg je iets uit aan iemand die vast zit in andermans rondgelobbyde lulverhaal? In zijn/haar/hen eigen starre tunnelvisie? Aan iemand die veilige houvast vindt in kritiekloos napraten?

En hoe dring je tot iemand door die bang is voor gezichtsverlies? Net een slokje teveel op heeft? Nooit geleerd heeft zelf na te denken? Liever met de wind van de meerderheid meewaait? Liever lui is dan moe van het nadenken? Hoe bereik je iemand die Oostindisch doof is?
Moeilijk tot niet, simpel.

foto Zuma Press

Tuintraphuttest XXXL van de warme Wereldhavendag

3 sep

De drie vrijwilligers die zich onverschrokken aanmeldden om hier de toegankelijkheid te komen testen van de allereerste multifunctionele tuintraphut aller tijden, namen voor de zekerheid een extra uitdaging mee – de helden!

tuintraphuttest XXXL

– wordt vervolgd –

Gratis oud ijzer

5 aug

Gratis af te halen: 50 tot 100 kilo oud ijzer op wielen

– nog wel even met vereende krachten door het verhuisraam te tillen…

Woningruilvakantie!

31 jul

Veel van onze buren doen het al jaren maar mij lijkt het niets: voor even van huis ruilen. Zij komen voor bijna nop op de meest uiteenlopende plekken, terwijl achterblijvers op de dijk kennis maken met een rijk palet tijdelijke buren. Één familie krijg ik nooit meer uit mijn hoofd.

Er zou een bruiloft plaatsvinden, bleek op het allerlaatste moment. Het onvoorziene feestgedruis – waar wij ons stiekem al erg op verheugden – bleef echter uit. Uiteindelijk bestond de enige reuring dat weekend uit een volledig in het wit geklede, steenkolenduits brabbelende oude heks op zoek naar iets dat nog het meest klonk als ‘molen’; gevolgd door twee duistere types in pak, met wat een eigenaardig verzwaard, opgerold vloerkleed leek tussen hen in.

Die ‘Müll’ zal never nooit niet door de klep van de ondergrondse containers naast molenromp De Graankorrel hebben gepast, bedacht ik me later pas, toen de optie van een tragisch afgelopen, niet meer voltrokken uithuwelijking zachtjes begon te dagen. Arm kind.

Morgen gaan wij voor het eerst toch ook maar eens in iemand anders haar/zijn/hun huis vakantie vieren. In haar/zijn/hun bedden slapen en op haar/zijn/hun wc zitten. We hoeven niet ver te reizen, dus als het niet bevalt zijn we zo weer terug. En alle voorzieningen die we nodig hebben zijn nog aanwezig ook!

Dus als je ons volgende week weeral met een verse bos bloemen ziet lopen, dan zijn dat vakantiebloemen. Of ons gewoon in de lokale supermarkt spot: we doen er onze vakantieboodschappen. Voor luchtige vakantiepraatjes blijf je de komende zeven dagen bij ons helemaal aan het goede adres. Maar bespaar ons je zielige verhalen en stel zakelijke voorstellen nog eventjes uit. Maandag 8 august zijn we weer bereikbaar. Moet lukken, toch?

– Bedankt/Danke/Ευγαριστο/Grazie/Merci/شكرا/Teşekkürler/Thanks/Toda –

Dijkdingen van de dag

6 mei

Als de bel rinkelt heb ik net met een behoorlijk zwaar matras de uitgang geblokkeerd: zoonliefs elektrische lattenbodem moet een beetje worden aangepast. Op zich een simpel klusje, als je de Prins op de erwt-stapel matrassen voor het gemak even wegdenkt – en in de tussentijd niet wordt gestoord. Het belletje klonk absoluut niet opdringerig, eerder bescheiden. Toch doe ik geen poging bij de voordeur te komen.

In een moeite door pak ik ook meteen maar het een en ander aan achterstallig onderhoud in de achtertuin aan. Pas als de Pelsertboys me roepen, merk ik het geruisloos achter me langs varende gevaarte op. Ze zijn met z’n drieën en ik kan maar op één naam komen. Het is echt tijd voor koffie, constateer ik. Pauze en koffie.

Als we dan eindelijk boven komen ligt er een kunstig gevouwen A4’tje op de deurmat, en blijk ik een oproep gemist te hebben. Het nummer herken ik niet.

Op de zelfgeknutselde flyer voor een zelfbedacht buurtfeest herken ik wel de namen van twee Dijkkids, die graag gezellig marshmallows roosteren, vandaag, voor hun huis. Tijt: 7 uur safons.

Komt allen!

Ondertussen in Delfshaven

23 jan

Over postzegel gesproken: bij An-Dijvie kun je nu ook gepersonaliseerde postzegels kopen bij je Groeten uit Delfshaven™! Leuk voor op die aan je overzeese familielid. Of dichter bij huis: op je handgeschreven ansichtkaartgroeten aan Irma.

‘wie schrijft die blijft’ – je weet toch

Over overzees gesproken: Jo van hier een eindje verderop heeft onlangs het expositieraam van Het museum van heringericht. Komt dat zien!

Dijkdingen

Drie is een verzameling

5 jan

Op internet kon ik het nergens terugvinden, maar ik heb dus ooit gehoord of gelezen dat de een of de andere kunstenaar vond dat een verzameling al begint zodra je drie items hebt met één en hetzelfde thema.

Één is niets, twee is een paar, drie is een verzameling

In die geest zou mijn muizenverzameling vandaag zijn geboren. Dat het mijn intentie is het hier bij te laten doet daar verder niets aan af.

ieniemienie muis

– ultrasonische knaagdierenverjagers sluiten ‘wordt vervolgd’ niet gegarandeerd uit –

Dijkdingen

5 jan

‘Nou, ik kom zo wel eventjes kijken’, had ik de buurjongens die een hut gingen bouwen van onder meer ingezamelde kerstbomen en kartonnen dozen – ‘We hebben zelfs al een tafel gevonden!’ – nog  bemoedigend nageroepen, maar het is er die dag helemaal niet meer van gekomen. En gisteren was alles alweer verregend en verlaten. Zelfs de inzamelzak was op een bodempje water na leeg.

kerstwensen uit Delfshaven

24 dec

kerstwensen uit Delfshaven

Licht en liefde, van een lief kindeke

%d bloggers liken dit: