Tag Archives: film

Dude Day déjà vu

14 mei

Gisteren zag ik tussen de spelende kinderen op de stoep een buurman in badjas lopen. Dat zag er, wellicht mede door de quasi-klassieke badstof ruit in combinatie met zijn lome tred en slaperige haardracht, erg grappig uit. Vond ik. En toen wist ik nog niet eens dat het vandaag The Dude Day is! – las ik vanmorgen vroeg in mijn ochtendjas in het ochtendnieuws. Gewoon, om te vieren dat filmklassieker en cultkomedie The Big Lebowski (van de Coen-brothers, ja) 20 jaar bestaat. En ook al zag ik de dvd die afgelopen twee decennia minstens al een keer of tig, de kans is groot dat ik vanavond tussen diehard fans in robe in de bios zit.

Advertenties

Colpo di luna

15 okt

Het leuke van een mondje Italiaans spreken – en lezen – is dat je dan bij de Italiaanse versie van de Bruna-webwinkel een dvd kunt bestellen die verder nergens meer verkocht wordt. Ook wanneer deze libreria het de consument niet extra gemakkelijk maakt met Bruna-like icoontjes als een winkelwagentje of een euroteken – laat staan met vlaggetjes. Colpo di luna uit 1995 van Alberto Simone werd destijds door de VPRO uitgezonden. Mijn meervoudig gehandicapte zoon met Italiaanse roots was minstens zo onder de indruk van deze film als ik. ‘Zo ben ik ook! Dit gaat over mij!’, kon ik hem bijna horen denken. Nou had ik al vaker online gezocht en in real life rondgevraagd, maar steeds liep dat op niets uit. Tot vanmorgen. Wellicht onder invloed van de volle maan kreeg ik vleugels en gaf niet op voor de bestelling rond was – nu maar hopen dat het film-menu straks wel een taalinstellingsoptie heeft…

jacht van de IFFR-dag

3 feb
De droogkomische film Chevalier sloot mooi aan op de film die ik om vast in filmfestivalstemming te komen eerder die week al was gaan zien: The Lobster – een bitterzoete liefdesgeschiedenis voor de liefhebber van absurdistische logica. Het was de eerste echte IFFR-dag en iedereen zocht nog wat onwennig naar de juiste kassa- en festivalattitude: ontspannen improviseren met de data van het moment. Zo kon het gebeuren dat mensen me na een uurtje gezellig gezamenlijk wachten oprecht feliciteerden met het allerlaatste kaartje voor de uitverkochte, inmiddels ruim begonnen eerste vertoning, en ik een veel te vlug voor mij uitlopende zaalwacht volgend naar de enige nog vrije stoel in het duister tastte tot ik met de grijns van een geluksvogel toch eindelijk voor het filmdoek zat.
Het irritante plingplong-geluidje uit You got mail (en Mon Ami) waarmee voor mij Chevalier zo’n beetje begon werd nog één keer herhaald, voor een stem uit het publiek vermanend opriep ‘dat ding nou toch eens uit’ te zetten, ‘joh’. De regisseuse leek dit verzoek terstond te honoreren. Naast me had een andere filmliefhebber het kennelijk ook best zwaar met haar verfilming van mannendingen. In het schemerdonker zag ik mijn buur tenminste af en toe nors naar me omkijken wanneer ik alweer hardop in de lach schoot. Een algehele onrust (steeds verzitten en voor de zoveelste keer in zijn tas gluren) en onverholen zuchten, verraadden sowieso dat deze IFFR-fan mijn kijkplezier niet deelde. Tot die ene shot. Bij het zien van een glanzende stijve pik was de hele zaal een moment – slik – stil geweest. De fractie van een seconde daarna knalde, in een bevrijdend orgasme van ingehouden ergernis en opgepotte frustratie, de ultieme schaterlach zijn keelgat uit.
Voor wie deze (overigens heus erg leuke scene) ook wel zou willen zien: vanavond laatste kans, Oude Luxor, aanvang 19:30 uur.
%d bloggers liken dit: