Tag Archives: gewetenlozen

Iets met muizen, moeder en zee

3 aug

Als uit het niets was een gebeurtenis uit een weggemaakt verleden bij me opgekomen. Hoewel ik er destijds wonderlijk goed vanaf kwam stemde de herinnering toch treurig: wie het in de samenleving moet zien te redden zonder ontwikkeld geweten kan zich weliswaar niet ‘slecht’, maar ook nooit eens ergens ‘goed’ over voelen, snapte ik. Die kent geen voldoening. Voelt alleen maar leegte. Overal en altijd. Daartegen helpt nog geen moedertje lief.

Niet lang daarna kwam een ander lang vergeten, diep triest voorval naar boven drijven. Een vriendin had me sneaky medeplichtig gemaakt aan haar oplichtingspraktijk en verwachtte daarvoor nog lof ook: ik kreeg toch een deel? Van hun wraak, ja! Terwijl zij het vooral spannend leek te vinden dat we ‘moesten maken dat we wegkwamen’, voelde ik me al net zo bedrogen als de stappende zeelui die hun laatste geld bij elkaar hadden gelegd voor een dode mus. En net zo woest: hoe haalde ze het in d’r botte hersens mij willens en wetens in gevaar te brengen? Wie bedenkt nou zoiets wreeds? Daar begreep ik toen helemaal niets van.

Het mooiste aan een schoon geweten is toch wel de totale vrijheid die het geeft.Van 1 t/m 15 augustus wordt tijdens de 8e Beach Cleanup Tour de hele Noordzeekust opgeschoond.

Stoelendans

21 mrt

Wat wilde hij graag bij het hogere echelon horen. Bij de intellectuele club, niet bij mij. In kostuum gebakjes eten en daarna naar het toilet. Maar het was en bleef een slechte verliezer en dat botst nou eenmaal genadeloos met jezelf groter voordoen dan je bent. Om hem te plezieren wilde ik het Mens erger je niet!-bord best omruilen voor dat van het schaakspel waarin hij ambieerde te excelleren. In enkele speelse zetten had ik hem schaakmat.

Daarna ging hij vreemd. Daar bleek een hele theorie achter te zitten die aan mij niet was besteed, aangezien je die al van verre kon horen rammelen. Jaren later confronteerde ik hem nogmaals onbedoeld met zijn angst om door de mand te vallen.

Pas in het vliegtuig had ik die aan zijn stoel genagelde grijsaard op het terras bij de bushalte waar ik opstond om van plek te wisselen en alvast lekker in de zon te zitten kunnen plaatsen. De schrik in de ogen die me vanachter het busraam vol ongeloof aanstaarden. Het ‘hoe red ik me hier uit’; de stevige blondine als een stille getuige op de klapstoel ernaast.

Deze diashow vereist JavaScript.

%d bloggers liken dit: