Tag Archives: graffiti

verboden te voeren

7 dec

Een rondje fietsend voor een gezond frisse neus rook ik als uit het niets een vlaag muizenpis. Als voormalig medewerker van een broodafdeling heb ik daar ongewild toch talent voor ontwikkeld, merk ik met name de laatste jaren. Om precies te zijn: sinds het in onze jarendertigwoning naar muizen ging stinken. Muizenpis vermengd met chloor. Zo nu en dan liep er eentje in een val, zo’n retro houten klem uit mijn studententijd, maar dan met verse vegetarische kaas als aas. De ongenode huisdiertjes in het krot waar ik ‘om niet’ nog net niet kettingrokend aan een afstudeerscriptie werkte, hielden me destijds met hun drukke gedoe boven mijn hoofd hooguit uit m’n slaap. Dat was het wel zo’n beetje. In die levensfase deed overlast er amper toe.

Maar dit moesten buiten wonende bosmuisjes zijn. Dat kon niet anders hier, rond de Plas. Of wacht eens, nou rook ik toch echt de geur van een ezelvacht! Dat typische mengel van droogte, stof en dierlijk zwoegen. Van het lastdier dat dag in, dag uit bij het ochtendgloren Stavros’ koopwaar over de berg heen sjokte. In een ander leven. 3271 kilometer hier vandaan; drie, hooguit vier dagen met boot en Magic Bus.

Op de kinderboerderij die we ongemerkt bereikten blijken naast opgehokte pauwen en giga Vlaamse reuzen, ook hoefdieren als geiten, bokken en schapen te staan. En inderdaad een stelletje ezels. In de buurt van het kippenhok spot ik zelfs een mini muizenverblijfje!

Op de terugweg passeren we grappige graffiti van een groot stuk gatenkaas – zie ik het nou goed? Tussen een bonte verzameling oninspirerende tags. Op het moment dat iemand in het luisterboek dat al die tijd opstaat net vraagt: ‘Wil je een stukje kaas?’ *)

verboden te voeren

*) uit: Zwaardvechten, Robin en Suze (2008, Sjoerd Kuyper)

 

 

Nul is nul

5 dec

Na dik tien jaar beschikbaarheid van effectieve hivremmers (de verlossende ‘cocktailtherapie’ die in Nederland eind 1996 ook beschikbaar kwam) bleek in de praktijk van twee Zwitserse artsen (met ballen!) dat nul virus in iemands bloed, ook nul kans op overdracht betekende.

Dit ‘Zwitserse standpunt’ gaf destijds veel heterostellen de broodnodige lucht. Tenminste, als je van je hiv+partner op aan kon, want therapietrouw was hierbij wel dé alles bepalende factor voor succes.

Het moest natuurlijk ook nog even netjes wetenschappelijk worden bewezen. En er kon ook altijd nog iets mis gaan qua huwelijkse trouw. Dus ‘ruis’ zorgde aanvankelijk wel voor wat twijfel en onzekerheid. Maar het alvast wereldkundig gemaakte ‘medische advies’ – meer was het aanvankelijk nog niet – was desondanks al een enorme mijlpaal in ieders leven met hiv. Het zou deuren gaan openen naar acceptatie. Een volwaardiger deelname aan de maatschappij bevorderen.

Van de BNR-podcast ter gelegenheid van 40 jaar hiv en aids in Nederland heb ik vanmorgen de teaser én twee afleveringen helemaal afgeluisterd. Bij elkaar zowat een uur chronisch spaarzame tijd voor mezelf – en nog geen woord over de good old sectie Positieve Vrouwen.

Maar wat me als hiv-ervaringsdeskundige al luisterend vooral opviel, was de grote variëteit aan stemmen. De verschillen in spreekwijze en wat die diverse geluiden me vertelden. Hoe geluidstrillingen onwillekeurig je gemoed beïnvloeden.

Terwijl de ene spreker sprankelt en daarmee kwistig gratis energie mijn woonkamer instrooit; slurpt een andere geïnterviewde het voorraadje aandacht waarop ik héél erg zuinig ben in een handje vol be-dacht-zaam traag uit-ge-spro-ken, voornamelijk onliners, bij kans bijna leeg – zucht.

Aan iemands relaxte of juist haastige ademhaling merk ik onder hoeveel chronische druk ‘ie vermoedelijk staat: een hiv-verpleegkundige die in dezelfde tijdsspanne veel meer ballen in de lucht moet zien te houden dan een beleidsmedewerker op kantoor, komt hoorbaar chronisch tijd te kort. Struikelt steeds bijna over woorden; slikt ze half in. Terwijl een hiv-onderzoeker rustig de tijd neemt om helder te formuleren – vlak de kracht daarvan ook niet uit hé!

Het Zwitsers standpunt is inmiddels allang en breed bewezen. En hiv een chronische ziekte geworden, goed vergelijkbaar met zoiets als hoge bloeddruk; of diabetes. Vaak met maar één pil per dag prima onder de duim te houden. Toch is anno 2022 het stigma op hiv bij lange na de wereld nog niet uit.

Tja. Waar je mee omgaat, daar word je mee besmet. Deal with it.

beeld: Banksy, Ukraine 2022

Peppie die weg is

1 nov

(vrij naar Sesamstraat)

Bert en Ernie staan op de Binnenweg bij de Claes de Vrieselaan te chillen.

Ernie: – Zie je die boterham met pindakaas?

(Bert kijkt zoekend om zich heen.)

Bert: – Waar? Ik zie geen boterham met pindakaas.

Ernie: – Nee, dat klopt, want die is weg.

(Bert zucht hartgrondig. Ernie bekijkt zwijgend nieuwe graffiti.)

– The End –

Peppie die weg is – foutje, bedankt

Schipperslatijn

7 jun

Dat dit schip leeg is zie je aan hoe hoog het op het water ligt. Logisch. Aan de geringe diepgang, in onvervalst havenlingo. Maar de belangrijkste boodschap van deze trotste binnenvaartschipper lijkt nog eenvoudiger: alles wat met een M begint en niet teveel lettergrepen heeft is mooi – en in de burgermaatschappij worden boeren net als binnenvaartschippers zwaar ondergewaardeerd (een waarheid als een koe).

Op de boeg prijkt nog een leus over corona en vrijheid. Of over corona en vaccin-Ja-tie, dat kan ook. De aantrekkingskracht van alliteratie leek in ieder geval ook hier leidend. Inhoud niet.

Een ander leven

24 mrt

Als student ging ik er ’s nachts stoned skinnydippen in de plas. En ik liep er moederziel alleen eindeloos rondjes met de kinderwagen om mijn huilbaby maar enigszins rustig te krijgen. Later laveerde ik er op rolschaatsen zijn rolstoel doorheen. Takken ontwijkend met de wind in de rug en door ons haar. Als vogels zo vrij. Rende ik er mijn knieën stuk omdat ik het dagenlang dikke, alles dempende sneeuwtapijt niet kon weerstaan. Werd ik er achtervolgd door een vervaarlijk zwalkende snorfiets.

Eigenlijk ben ik niet eens zo’n bosmens. Doe mij maar zee en zand in plaats van bomen en bladerdak. Maar de kaalgeknotte wilgjes langs het Laantje van Nooitgedacht stemmen me melancholisch en eenmaal in het Kralingse Bos ontroert het gekwetter en getjilp als een lang vergeten lied. Het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik hier was.

Ooit mijn kinds lievelingsroute rijden we nu in omgekeerde richting. Waar alles toen moeiteloos aan ons voorbijschoot werk ik me in het zweet om vooruit te komen. Wat ik onderweg aanschouw lijkt nieuw maar voelt toch vertrouwd. Het is thuiskomen, maar dan in een heel ander leven. Herkennen in tegengestelde volgorde. De film van je leven maar dan in slow motion. Dromen over een vreemde, futuristische stad waar je de weg weet te kennen.

zelfportret (2021)

Stormachtige make-over

12 mrt

Waar zat de spinazie niet?

In een poging mijn Hb wat op te krikken eten we vaker krootjes en spinazie. Helaas heeft mijn tafelheer voor de broodnodige variatie de gewoonte ontwikkeld af en toe te proesten, in plaats van keurig te slikken. En om te voorkomen dat het zijn nieuwe hobby wordt mij te zien emmeren met dweil en sop laat ik alles nu maar gewoon even voor wat het is, en waar het zit. Want wat is er nou leuker dan door weer en wind karnemelk scoren bij een megawoonboot vol koeien in de Fruithaven?

Ook Evert lustte er gisteren zo te zien wel pap van.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Complot van de dag

26 feb

Dont grow up, it’s a trap!

Deze slideshow vereist JavaScript.

(met dank aan diverse random voorbijgangers en o.a. mijn favoriete graffiti artiest)

Send me a postcard darling

29 feb

Nu is het Billie Eilish die ieders bewondering scoort maar in mijn tijd had je Mariska Veres als powervrouwrolmodel. Met de hit Venus stond haar Haagse rockband wereldwijd weken op nummer één.

Met het Eurovision Songfestival in Rotterdam Ahoy voor de deur en covid-19 hossend en wel the Netherlands binnengehaald zijn de hysterische ansichtkaarten van groetjes uit Delfshaven inmiddels helemaal hot – en bijna niet meer aan te slepen. Verzamel ze allemaal! Maar haast je, want op = op!

Reserveren kan via Shocking@groetjesuitdelfshaven.nl of Songfestival@groetenuitdelfshaven.nl. Maar ook via D400@delfshavenopdekaart.nl, 2019nCoV@delfshavenopkaart.nl en powervrouw007@aandekade.info: iedere catchy term voor de apenstaartjes is mogelijk! Want met die catch-all instelling komt alles dus altijd goed terecht.

verlaten vaartuigen van de dag

1 mei

vaartuigenkerkhofje van de losdag

%d bloggers liken dit: