Tag Archives: haaibaai

scheepskennis van de praktijkdag

9 Jan

De dennenboom of kortweg den, is de opstaande kant van het ruim, vanaf het dek van een binnenschip.

bron: Binnenvaart in Beeld

beeld: Aan de kade

Advertenties

dekwassen van de praktijkdag

13 Dec

matrozenwerk van de winterse dag

Ik ook

5 Dec

In de jaren 60 was een lange broek ‘niets voor een meisje’. Maar ik was een slim meisje en vroeg er een aan oma-Sinterklaas. Uit het pak met mijn naam erop kwam iets in pasteltint dat ik met geen mogelijkheid kon plaatsen. Moeder: (dwingend) ‘Nou, dit wilde je toch zo graag?’ De elastieken bandjes bleken voor onder je voeten en waren maar een paar minuten lollig. Het was echter geen surprise. Dat ik het er die winter ‘maar mee had te doen’ heeft mijn inventiviteit en vastberadenheid in ieder geval goed gedaan – twee eigenschappen waarvan ik nog steeds veel plezier heb.

‘Mijn jas. Mijn nieuwe jas!’, kon ik alleen maar in stilte jammeren. Bovenop me lag een hijgende klasgenoot, onder me krioelden torren en wormen in rottend gebladerte. Het was pikkedonker en ik wist de weg niet in de polder. Onderhandelen (kijk eens wat een mooie sterrenhemel) werkte niet. Er zat niets anders op dan wachten tot hij me – alsnog – naar huis begeleidde. Nu denk ik: waarom had je het lef niet om terug te fietsen naar dat feest? Dan had je naar huis kunnen bellen dat je moest worden opgehaald en misschien zelfs voor het eerst gezoend met die jongen waar je toen zo verliefd op was.

Of het leuk was geweest. Mijn openheid mocht niet baten. Ik werd niet gehoord, denk ik nu. Of ik het nu leuk vond of niet: seks hoorde er nu eenmaal bij, dat hadden meisjes maar te accepteren. Dat was zo voorbestemd. En het was een goede partij. Het werd tijd dat ik voor mijn uitzet ging sparen. – Zo ging dat toen. Meisjes hadden niets in te brengen. Daar werd niet naar geluisterd. Pas 4 jaar later maakte ik het uit. Vlak voor het eindexamen. Iedereen sprak er schande van. Hoe kon ik.

Ineens kon ik het! Op mijn strepen staan: tot hier en niet verder. Ik ga in Rotterdam studeren en je waagt het niet ook die stad te kiezen. Mijn leven zou eindelijk beginnen en niemand pakte me dat meer af. Het was nu of nooit.

Nu woon ik er alweer 40 jaar en nog steeds heb ik geen pannenset met matching eierwarmers. ‘Hoe het hoort’ past niet bij mij en niet bij het huis dat ik inmiddels aan de haak heb geslagen – over voorbestemd gesproken.

zwaaien van de avond

10 Nov

‘de beste aspirant stuurlui staan Aan de kade’

vega spek en bonen van de dag

9 Nov

Of ik dan in ieder geval voor spek en bonen mee mocht. Dat was, net als mijn opmerking daarvoor ‘dat ik nu wel een oud wijfie leek’, nogal een open doeletje voor de vaste Haaibaaibemanning natuurlijk. Desondanks bleef ik vandaag thuis. Nog net niet achter de geraniums – wel achter het fornuis: voor een voedzaam doch licht matrozenmaaltje.

(Week een zak zwarte ogen bonen 1,5 uur in ruim water. Kook dat in 3 kwartier gaar en voeg de laatste 5 minuten verse groenten, -knoflook, en zout en pepers naar smaak toe.)

herfstblues

28 Sep

Het hele jaar door speelt het wel in je achterhoofd, hoor. Maar zodra je dienstboekje weer is afgestempeld wordt hoe je ervoor staat officieel – en ga je uitrekenen hoe lang het nog duurt.

Bij mij valt het vaardagentelmoment in de herfst. En er valt inmiddels een stijgende lijn te bespeuren. Nog maar 369 praktijkdagen en ik mag op voor het één na laatste examen.

Dat is denk ik net lang genoeg om routine op te kunnen bouwen.

foto’s: Piet de B. / Willem L.

bijboot van een andere dag

15 Sep

bijboot van de BSO-testdag

%d bloggers liken dit: