Tag Archives: haaibaai

demonstratie van een andere dag

22 Mrt

Wereldhavendagen in 2018 op 7, 8 en 9 september – aftrap vandaag, deze demo 2 september 2016

Advertenties

ijsbreken van de dag

5 Mrt

 

Delete me not

28 Feb

Wat doe je, wanneer iemand jouw per ongeluk verzonden verzoek om zakelijk te connecten accepteert maar je die persoon niet herkent, niet van naam en niet van gezicht? Iemand met wie je kennelijk ooit hebt gemaild, oké, maar daar houdt het spoor wel zo’n beetje op. Zelf liet ik neveninformatie als werkveld en woonplaats de doorslag dan maar geven: verwijderen of tot nader order laten staan?

Twee streepjes bij beroepsaanduiding komt op mij bijvoorbeeld niet betrouwbaar over. Hoe leuk iemand op de profielfoto erboven misschien ook kijkt. Noch een louche klinkende bijnaam, zoals De Neus, of De Lange (ik noem maar wat).

Dat een toevoeging tussen haakjes evengoed een behulpzame aanwijzing kan zijn, bijvoorbeeld omdat iemand inmiddels trouwde en sindsdien een andere naam voert, die niet iedereen van vroeger meteen wat zegt, besefte ik net iets te laat: oh ja, dié is het, leuk mens! Zeer kundig ook. Zo tref je ze niet vaak. Wel even een dagje ouder – maar willen we dat niet allemaal?

scheepskennis van de praktijkdag

9 Jan

De dennenboom of kortweg den, is de opstaande kant van het ruim, vanaf het dek van een binnenschip.

bron: Binnenvaart in Beeld

beeld: Aan de kade

dekwassen van de praktijkdag

13 Dec

matrozenwerk van de winterse dag

Ik ook

5 Dec

In de jaren 60 was een lange broek ‘niets voor een meisje’. Maar ik was een slim meisje en vroeg er een aan oma-Sinterklaas. Uit het pak met mijn naam erop kwam iets in pasteltint dat ik met geen mogelijkheid kon plaatsen. Moeder: (dwingend) ‘Nou, dit wilde je toch zo graag?’ De elastieken bandjes bleken voor onder je voeten en waren maar een paar minuten lollig. Het was echter geen surprise. Dat ik het er die winter ‘maar mee had te doen’ heeft mijn inventiviteit en vastberadenheid in ieder geval goed gedaan – twee eigenschappen waarvan ik nog steeds veel plezier heb.

‘Mijn jas. Mijn nieuwe jas!’, kon ik alleen maar in stilte jammeren. Bovenop me lag een hijgende klasgenoot, onder me krioelden torren en wormen in rottend gebladerte. Het was pikkedonker en ik wist de weg niet in de polder. Onderhandelen (kijk eens wat een mooie sterrenhemel) werkte niet. Er zat niets anders op dan wachten tot hij me – alsnog – naar huis begeleidde. Nu denk ik: waarom had je het lef niet om terug te fietsen naar dat feest? Dan had je naar huis kunnen bellen dat je moest worden opgehaald en misschien zelfs voor het eerst gezoend met die jongen waar je toen zo verliefd op was.

Of het leuk was geweest. Mijn openheid mocht niet baten. Ik werd niet gehoord, denk ik nu. Of ik het nu leuk vond of niet: seks hoorde er nu eenmaal bij, dat hadden meisjes maar te accepteren. Dat was zo voorbestemd. En het was een goede partij. Het werd tijd dat ik voor mijn uitzet ging sparen. – Zo ging dat toen. Meisjes hadden niets in te brengen. Daar werd niet naar geluisterd. Pas 4 jaar later maakte ik het uit. Vlak voor het eindexamen. Iedereen sprak er schande van. Hoe kon ik.

Ineens kon ik het! Op mijn strepen staan: tot hier en niet verder. Ik ga in Rotterdam studeren en je waagt het niet ook die stad te kiezen. Mijn leven zou eindelijk beginnen en niemand pakte me dat meer af. Het was nu of nooit.

Nu woon ik er alweer 40 jaar en nog steeds heb ik geen pannenset met matching eierwarmers. ‘Hoe het hoort’ past niet bij mij en niet bij het huis dat ik inmiddels aan de haak heb geslagen – over voorbestemd gesproken.

zwaaien van de avond

10 Nov

‘de beste aspirant stuurlui staan Aan de kade’

%d bloggers liken dit: