Tag Archives: Italiaans

No News From God

24 Dec

Die 2dehands dvd met muziek van Baz Luhrmann bleek gewoon een cd te zijn. Met soundtracks van films die ik never nooit zag, want ‘episch romantisch’ en daar heb ik dus echt niets mee. Maar voor iemand die stress moet mijden best een goede keus want bomvol heerlijk rustgevende klanken. Een mengeling van luxe lift-, new age-, en 50+loungemuziek.  Precies mijn ding – for the time being.

Alta Fidelidade (2000), een van de overige vier ‘5 voor 5′ dvd’s was me, ondanks de gave rol van Jack Black, echt veel te zoet. Wie hem wil, mag hem hebben. En The Other Side Of The Bed (2002) koos ik vanwege de aanbeveling dat het ‘The most fun foreign film since Y Tu Mamá También’ zou zijn – NOT. Eerder een prematuur La La Land (2016): ‘laten we een poosje uit elkaar gaan’ doorspekt met lullige liedjes en dansjes, maar dan met een happy end. Terwijl ik laatstgenoemde alleen zag omdat uitgerekend die film draaide op de enige avond dat ik in de gelegenheid was naar de Pleinbioscoop te gaan. The other side of the bed/El Otro Lado De La Carna verhuist vermoedelijk binnenkort naar een vriendin die graag Spaans wil leren. (Y Tu Mamá También uit 2001 mooi niet, die staat zelfs vrij hoog in mijn top 1001 aller tijden!)

Bella Maffia met Nastassja Kinski is nog een twijfelgeval. Het thema ‘erotiek tussen moeder/vader en ooit zoek geraakt, niet herkend kind/nageslacht’ is me eigenlijk te gruwelijk, en bovendien in Incendies (2010) veel kundiger gedramatiseerd. Maar de samenwerking die  zich tussen de overgebleven vrouwen – met totaal verschillende karakters – na een giga familiedrama ontpopt vond ik daarnaast zo bemoedigend dat ik deze dvd alleen doorgeef aan iemand met een heel goed verhaal. (Wat niet gelijk staat aan een heel goede reden, want daar gaat het me niet om.)

Blijft over No News From God, mét Penélope Cruz. Deze mag zeker weten blijven. De openingsscène lijkt – afgezien van de maskers – geïnspireerd door Pulp Fiction met John Travolta als Vince Vega. Zo ook haar lullige Kung Fu dansje, wat daardoor juist wél op m’n lachspieren werkte. (Het bigbrotheriaanse camerastandpunt helpt natuurlijk ook.)

Advertenties

Wat eten we vandaag

18 Okt

ontbijt: banaan-smoothie

lunch: puree met gesmolten kaas

diner: soep met pannenkoeken

tussendoor: geschilde partjes appel; havermoutpap

Wie mooi wil zijn moet pijn leiden – quote tandarts ter plaatse.  Maar ook: Niets is wat het lijkt. Want niet ijdelheid, niet het streven naar perfectie dreef mij naar een tandcentrum in ‘Almere of all places‘ – quote zowat iedereen die ervan hoorde -, maar het streven om mezelf te kunnen zijn. Inclusief bijbehorend karakteristiek imperfect tandbeeld. Want nu alweer zo’n jaar of tien loop ik met kunsttanden in mijn mond die in de verste verte niet lijken. Mooi, degelijk, hoogwaardig materiaal met een luxe uitstraling. Als een veel te grote rood-wit-blauwe vlag op een speels meanderend modderschuitje dus. Die ene forse hoektand herken ik weliswaar van een heel leuke collega-levenskunstenaar, maar ik – ben – haar – niet. En ik voel veel eerder verwantschap met rafelige randfiguren dan met gladgestreken welgestelden. Niet hoe het heurt geeft mij voldoening, maar trouw blijven aan mezelf. Coûte que coûte.

Kan niet ligt op het kerkhof, Wil niet ligt ernaast, en Een doodshemd heeft geen zakken. Zodat ik nu een week of wat mijn tijdelijke tanden niet in verleidelijke appels zetten kan – en mijn opgezette tandvlees sowieso even geen stevige kost verdraagt. Maar ooit lig ik in een hergebruikkist mijn imperfecte, karakteristieke zelf te zijn. Weliswaar met op elkaar gelijmde lippen (of hoe doen ze zoiets eigenlijk?) maar dat doet er niet toe, want uiteindelijk gaat en ging het toch vooral om iemands innerlijk – ja, je innerlijke gemoedsrust wel te verstaan! Ergo conclusio: Leef en sterf vooral in vrede met jezelf – vrij naar Confucius. Amen. (Buon appetito!)

Colpo di luna

15 Okt

Het leuke van een mondje Italiaans spreken – en lezen – is dat je dan bij de Italiaanse versie van de Bruna-webwinkel een dvd kunt bestellen die verder nergens meer verkocht wordt. Ook wanneer deze libreria het de consument niet extra gemakkelijk maakt met Bruna-like icoontjes als een winkelwagentje of een euroteken – laat staan met vlaggetjes. Colpo di luna uit 1995 van Alberto Simone werd destijds door de VPRO uitgezonden. Mijn meervoudig gehandicapte zoon met Italiaanse roots was minstens zo onder de indruk van deze film als ik. ‘Zo ben ik ook! Dit gaat over mij!’, kon ik hem bijna horen denken. Nou had ik al vaker online gezocht en in real life rondgevraagd, maar steeds liep dat op niets uit. Tot vanmorgen. Wellicht onder invloed van de volle maan kreeg ik vleugels en gaf niet op voor de bestelling rond was – nu maar hopen dat het film-menu straks wel een taalinstellingsoptie heeft…

%d bloggers liken dit: