Tag Archives: kennis is macht

komt een vrouw bij de balie

30 nov

IMG_0310

Vorige week stond ik er bijna een uur voor nop te wachten – met mijn zeven deelcertificaten konden ze me alleen feliciteren: dat heeft u snel gedaan! Vandaag kwam ik met mijn (inmiddels vanzelf thuisgezonden) diploma Aspirant Schipper niet heel veel verder dan een relatiegeschenk én vervangende pas – maar voor die B-status van lichtmatroos was ik niet teruggekomen. Zelfs bij het STC kreeg ik nog geen stempeltje voor mijn behaalde mijlpaal losgepeuterd. Wel werd me geduldig voorgerekend dat ik nu na 540 vaardagen vanzelf matroos zou zijn. Daarvan maakte ik zelf maar een aantekening in mijn gloednieuwe agenda.

IMG_0308

Overeengekomen Lage Waterstand

3 nov

Wat me van de 2Doc uitzending over verplichte tegenprestatie bij financiële bijstand het meest bijbleef was toch wel hoe de uitvoerders en controleurs zich als mens proberen staande te houden. Want natuurlijk is het behoorlijk vervreemdend (are you talking to me?) om als werkzoekend gediplomeerd kapster te horen te krijgen dat je je de komende weken bij de Roteb zal moeten melden – no offence. En het is zelfs ronduit ontmoedigend wanneer je netjes alles hebt gedaan zoals afgesproken, maar vervolgens toch op je uitkering wordt gekort omdat de mondelinge opdrachten kennelijk net even anders in je dossier staan verwoord – of wellicht was hier onderhuids zelfs sprake van het vooroordeel dat mensen met overgewicht, die bovendien niet goed zijn in lezen, wel lui zullen zijn? Nee, de ondergeschikte afhankelijkheidspositie van iemand die bijstand – in welke vorm dan ook – van een ander nodig heeft, is geen benijdenswaardige. Maar de positie van degene die over het lot van een ander beslist trekt mij eerlijk gezegd nog veel minder.

Gediplomeerd sociaal werkers hebben hun dienstverlenende functie bij SoZaWe onlangs zien vervormen tot een onpersoonlijke, hoofdzakelijk regels uitvoerende en controlerende taak. Ik weet natuurlijk niet of ze voor de invoering van het tegenprestatiesysteem wel plezier hadden in hun mensenwerk, maar uit de documentaire meen ik te mogen opmaken dat ze onder de huidige omstandigheden stuk voor stuk inwendig worstelen met die nieuwe, hun van hogerhand toebedeelde onsympathieke doch betaalde bezigheid. Ieder op zijn/haar eigen wijze.

‘Pas als ik besluit dit werk niet meer te doen (…)’. De bevlogenheid van de medewerker die zijn persoonlijke ‘geloof’ in het tegenprestatiesysteem predikt en zich tegelijkertijd een dergelijke uitspraak laat ontvallen benadrukt, althans in mijn beleving, juist knagende twijfel: aan het systeem, aan zijn eigen rationalisering. Evenals de afgemeten zorgvuldigheid van een andere medewerker angst lijkt te weerspiegelen – om tijdens het eerstvolgende functioneringsgesprek zelf ergens op te worden afgerekend.

De laatste jaren vraag ik me steeds vaker af of mensen die mijn pad kruisen onder andere omstandigheden ‘fout’ zouden kunnen zijn. Meer concreet: of ze zichzelf een verhaaltje op de mouw zullen spelden als het water hun tot aan de lippen komt te staan. Hoe je dat in mensen herkent. En of ik zelf sterk genoeg in mijn schoenen sta om, onder iedere omstandigheid, mezelf trouw te durven blijven. Want macht kan van mensen in no time monsters maken. Experimenten toonden dat in de vorige eeuw al aan.

%d bloggers liken dit: