Tag Archives: lachen is gezond

Strandfeestje!

25 jul

Deze zomer kunnen wij ’s avonds ook eens onbekommerd de hort op. Eerdere jaren was dat hooguit op vrijdag- en zaterdagavond verantwoord. Maar werd ik vrijdags al helemaal in beslag genomen door bad- en andere noodzakelijke rituelen na een dag – zonder noemenswaardige dagbesteding – op ‘de groep’ verzorgd worden door kortstondig meedraaiende zorgleerlingen die, de spreekwoordelijke idealistische uitzondering daargelaten, meer bezig waren met hun eigen avondinvulling dan met het emotionele welzijn van mijn EMVB-rolstoeler en zijn eveneens volledig welzijnsafhankelijke kompanen – waarvan de namen sinds de invoering van de wet op de privacy, net als hun verjaardagen, ook meteen maar niet meer met de thuisfronten werden gedeeld. Voor zover er sinds de invoering van de zoveelste ‘vernieuwingen’ al iets met een thuisfront werd gedeeld dan, eenrichtingsverkeer aan ge- en verboden van een ‘persoonlijk begeleider’ zonder enige kennis van persoonlijke zaken daargelaten. Nee, vrolijker kan ik het niet maken.

Maar sinds corona is dat goddank allemaal history! Zijn wij met prepensioen – en heeft by the way hier in huis niemand meer een geniepige buikgriep opgelopen!

Onlangs sprak ik een begeleidster van heel vroeger (toen alles nog zo veel beter was, ja). Zo eentje van de oude stempel, die gewoon vijf dagen op de groep stond en weet heeft van wat er werkelijk toe doet: de cliënt. Erg optimistisch bleek ook zij niet over die niet meer te stuiten ontwikkelingen in haar werkveld. Wat me steunde – zie je wel, een professionele insider ziet het ook! – en deprimeerde tegelijk – ‘goed’ komt het volgens haar dus ook al niet.

Nee, in de zorg werken is allang geen roeping meer. Het is een manier geworden om je eigen geld te verdienen. Wie wel idealen heeft en het pleziert cliënten een fijne dag te bezorgen, samenwerking met verwanten koestert en transparantie praktiseert, wordt in het gunstigste geval scheef aangekeken – wat een uitslover. En als het maar even kan – slinks – tegengewerkt. Of – geraffineerd – de ziektewet in gemanipuleerd: ik heb het met lede ogen vanaf de zijlijn moeten aanzien.

Toch zijn er best nog nieuwe initiatieven te vinden die wel hoopvol zijn. Zoals de ‘ontdekking’ dat iedereen in de zorgdriehoek er van profiteert wanneer er opzettelijk plezier wordt gemaakt op een groep. Als daar zoals vanouds wordt gezongen en gedanst. Getrakteerd en gelachen, héél veel gelachen. Ook zonder zomaar-feestjes maakt vrolijkheid nog steeds het grote verschil. Zo is het altijd geweest en zo zal het ook altijd blijven. Zorgafhankelijk zijn is van zichzelf tenslotte wel al deprimerend genoeg.

Alweer een inclusieve ansichtkaart!

25 okt

Er is alwéér een nieuwe ansichtkaartgroet uit Delfshaven beschikbaar! Dit maal coronaproof én met een minder valide medemens in beeld.

De gemondmaskerde man links wordt nog gezocht. Wie zichzelf herkent wordt vriendelijk verzocht zich te melden op tovertunnel@delfshavenopdekaart.nl. Een gratis setje ansichten ligt al voor u klaar!

ansichtkaartgroeten uit Delfshaven-kaart €1,95 p.st.

Nu verkrijgbaar bij An-Dijvie en kunstemakerij / atelier Aan de kade.

Als je haar maar goed zit

12 jan

Dat specialisten niet altijd alles binnen hun vakgebied kunnen verklaren is wat mij betreft echt geen blamage. En een beetje droge humor heeft vaak meer genezend vermogen dan de een of andere dure kuur gericht op symptomen.

Zo kreeg ik onlangs van de dermatoloog te horen dat ik afgelopen zomer waarschijnlijk ongemerkt door een insect ben gebeten. En dat ik er daarom nu nog steeds nieuwe jeukbultjes met een permanent karakter bij krijg. Of ik een antihistamine pilletje wilde – nee dank u, ik ben van mezelf al duf en moe.

En verklaarde de kno-arts dat mijn neusslijmvliezen waarschijnlijk door stress dermate opzwellen dat ze op mijn evenwichtsorganen drukken en die dan uit balans brengen, waardoor het voor mij ineens lijkt of de wereld ronddraait – in plaats van door. Ik diende rust te nemen (Rust), mijn slaapkamer goed te luchten (Reinheid) en alle vormen van stress te vermijden (Regelmaat). Vandaag vroeg de pre-pensionado me hoopvol: ‘Zal ik anders nog even een Pfeiffer test laten uitvoeren, ik denk wel niet dat dat het is, maar dan kunnen we het daarna afsluiten’ – ja graag, afsluiten lijkt me wel wat.

Het gebeurt me regelmatig dat ik pas buiten bedenk dat ik mijn haar nog niet heb gekamd. En gelukkig maar zelden dat ik mijn foute huislegging nog gewoon aan heb – of dat het gekrompen huisjurkje erboven onder mijn jas vast niet zichtbaar is. Mijn tiptop verzorgde zoon kan er vanuit zijn rolstoel altijd de lol wel van inzien dat ik veel en vaak van alles vergeet: wat is ze toch weer grappig, met haar verwarde hoofd, kun je hem met een beetje fantasie dan vanuit zijn tenen horen lachen. Voor vergeetachtigheid bestaan geloof ik geen pilletjes. Noch voor je sleutels kwijtraken, je portemonnee thuis laten liggen, je boodschappenbriefje zoek maken, iemands naam niet onthouden, iemand niet herkennen op straat – maar ik houd me aanbevolen.

Het maagmiddel dat ik kreeg voorgeschreven voor chronische keelklachten deed gek genoeg niets. Wel had ik sindsdien op de vreemdste plaatsen krampen, die me ’s nachts nog wakker hielden ook. Sinds ik er op eigen houtje maar weer mee stopte – maagpillen voor de keel, hoe verzinnen ze het – stopten de krampen synchroon mee. Maar dat was natuurlijk puur toeval. (cartoon: Gerrie Hondius op Lotje&co.nl)

%d bloggers liken dit: