Tag Archives: levenskunst

Schaamteloos vals

8 Jan

Soms sluit een nationaal nieuwsbericht naadloos aan op je eigen leefwereld. (Ik zou zeggen: wie de schoen past, et cetera.) Jung benoemde dit acausale verschijnsel in 1930 als ‘synchroniciteit’ – wat hem overigens duur kwam te staan.

Zelf zei hij daar ooit over: “Synchroniciteit is niet raadselachtiger of geheimzinniger dan de discontinuïteiten in de fysica. Het is slechts de vastgeroeste overtuiging van de almacht van de causaliteit die het verstand moeilijkheden bereidt en die het ondenkbaar doet schijnen dat er oorzaakloze gebeurtenissen zouden kunnen voorkomen of bestaan”.

Nieuwsberichten kunnen soms ook een inspiratiebron zijn. Dan is er bij een reeks mediagenieke autobranden – om maar een willekeurig voorbeeld te noemen – juist wel sprake van causaal verband. Hoewel je dan toch eerder spreekt van imitatie, waar weer geen kunst aan is.

bronnen: Wikipedia, NOS / beeld: ANP

Advertenties

Wat eten we vandaag

18 Okt

ontbijt: banaan-smoothie

lunch: puree met gesmolten kaas

diner: soep met pannenkoeken

tussendoor: geschilde partjes appel; havermoutpap

Wie mooi wil zijn moet pijn leiden – quote tandarts ter plaatse.  Maar ook: Niets is wat het lijkt. Want niet ijdelheid, niet het streven naar perfectie dreef mij naar een tandcentrum in ‘Almere of all places‘ – quote zowat iedereen die ervan hoorde -, maar het streven om mezelf te kunnen zijn. Inclusief bijbehorend karakteristiek imperfect tandbeeld. Want nu alweer zo’n jaar of tien loop ik met kunsttanden in mijn mond die in de verste verte niet lijken. Mooi, degelijk, hoogwaardig materiaal met een luxe uitstraling. Als een veel te grote rood-wit-blauwe vlag op een speels meanderend modderschuitje dus. Die ene forse hoektand herken ik weliswaar van een heel leuke collega-levenskunstenaar, maar ik – ben – haar – niet. En ik voel veel eerder verwantschap met rafelige randfiguren dan met gladgestreken welgestelden. Niet hoe het heurt geeft mij voldoening, maar trouw blijven aan mezelf. Coûte que coûte.

Kan niet ligt op het kerkhof, Wil niet ligt ernaast, en Een doodshemd heeft geen zakken. Zodat ik nu een week of wat mijn tijdelijke tanden niet in verleidelijke appels zetten kan – en mijn opgezette tandvlees sowieso even geen stevige kost verdraagt. Maar ooit lig ik in een hergebruikkist mijn imperfecte, karakteristieke zelf te zijn. Weliswaar met op elkaar gelijmde lippen (of hoe doen ze zoiets eigenlijk?) maar dat doet er niet toe, want uiteindelijk gaat en ging het toch vooral om iemands innerlijk – ja, je innerlijke gemoedsrust wel te verstaan! Ergo conclusio: Leef en sterf vooral in vrede met jezelf – vrij naar Confucius. Amen. (Buon appetito!)

oogst van de kanomiddag

25 Aug
IMG_3262doopfeest van de dag
%d bloggers liken dit: