Tag Archives: of all places

stille nacht, heilige-handen-omhoog-of-ik-schiet nacht

25 Dec

Zit ik vannacht om 3 uur een beetje bij te komen op de pot waar ik net een poos boven had gehangen, hoor ik ineens een megafoonstem twee keer ‘hé, meneer!’ roepen. Dacht door het hysterische hoongelach dat daarop volgde eerst nog dat het een ‘verwarde’ man betrof die de eenzaamheid rond kerst niet goed had aangekund en nu tegen zichzelf beschermd diende te worden, maar al snel bleek het toch menens te zijn: meneer werd gesommeerd ‘iets’ neer te leggen (megafoon was inmiddels uit, maar stemmen buiten nog steeds redelijk goed verstaanbaar vanaf wc). ‘Denken jullie dat ik een vrachtwagen heb gekaapt, of zo, hoorde ik iemand woest sneren. Gevolgd door de steeds weer herhaalde uitdaging hem dan neer te schieten – als je durft, maar dat laatste bedenk ik er natuurlijk bij. Zelf durfde ik aanvankelijk in ieder geval niet eens goed te gaan kijken – je zal uitgerekend op kerstnacht toch maar door een verdwaalde kogel worden geraakt, joh – maar nadat er na drie maal luid en streng ‘handen omhoog of ik schiet’ nog steeds geen vuurgevecht uitbrak waagde ik me toch voor het woonkamerraam met riant uitzicht op de Schie. Aan de overkant, echt knal tegenover onze woning, stonden 2 politiebusjes, 1 dienstauto, en een verlaten personenwagen die kennelijk met een zaklamp op verdachte zaken werd geïnspecteerd.

Ondanks die laag overvliegende helikopter betrof het waarschijnlijk toch een loos alarm. Er was vandaag althans nergens op het net ook maar iets over terug te vinden.

Advertenties

Wat eten we vandaag

18 Okt

ontbijt: banaan-smoothie

lunch: puree met gesmolten kaas

diner: soep met pannenkoeken

tussendoor: geschilde partjes appel; havermoutpap

Wie mooi wil zijn moet pijn leiden – quote tandarts ter plaatse.  Maar ook: Niets is wat het lijkt. Want niet ijdelheid, niet het streven naar perfectie dreef mij naar een tandcentrum in ‘Almere of all places‘ – quote zowat iedereen die ervan hoorde -, maar het streven om mezelf te kunnen zijn. Inclusief bijbehorend karakteristiek imperfect tandbeeld. Want nu alweer zo’n jaar of tien loop ik met kunsttanden in mijn mond die in de verste verte niet lijken. Mooi, degelijk, hoogwaardig materiaal met een luxe uitstraling. Als een veel te grote rood-wit-blauwe vlag op een speels meanderend modderschuitje dus. Die ene forse hoektand herken ik weliswaar van een heel leuke collega-levenskunstenaar, maar ik – ben – haar – niet. En ik voel veel eerder verwantschap met rafelige randfiguren dan met gladgestreken welgestelden. Niet hoe het heurt geeft mij voldoening, maar trouw blijven aan mezelf. Coûte que coûte.

Kan niet ligt op het kerkhof, Wil niet ligt ernaast, en Een doodshemd heeft geen zakken. Zodat ik nu een week of wat mijn tijdelijke tanden niet in verleidelijke appels zetten kan – en mijn opgezette tandvlees sowieso even geen stevige kost verdraagt. Maar ooit lig ik in een hergebruikkist mijn imperfecte, karakteristieke zelf te zijn. Weliswaar met op elkaar gelijmde lippen (of hoe doen ze zoiets eigenlijk?) maar dat doet er niet toe, want uiteindelijk gaat en ging het toch vooral om iemands innerlijk – ja, je innerlijke gemoedsrust wel te verstaan! Ergo conclusio: Leef en sterf vooral in vrede met jezelf – vrij naar Confucius. Amen. (Buon appetito!)

%d bloggers liken dit: