Tag Archives: pro deo

pro Deo

6 Jan

Er wordt me wel eens gevraagd waarom ik eigenlijk betaald krijg om voor mijn kind te zorgen. Het is toch zeker normaal dat een moeder dat doet? Dan leg ik zo geduldig mogelijk uit dat mijn werk met een moeilijk woord ‘buitengebruikelijke zorg’ heet. Dat het zwaar en verantwoordelijk is, behoorlijk uitputtend zelfs, maar dat ik desondanks, inderdaad vanwege die 1stegraadsfamileband, niet door een CAO of strakke taakomschrijving word beschermd en bij onheil of ziekte ook niet ‘gewoon’ krijg doorbetaald.

Dat ik in de 30 jaar dat ik dit al dan niet bezoldigd doe nul pensioen opbouwde en soms even helemaal geen inkomen heb omdat ik alles al verkoos uit te geven aan – veel duurdere – zorg van buitenaf. Dat ik in dat geval nog steeds de nodige mantelzorg zal moeten blijven verlenen, want toereikend voor ├ílle zorg is een PGB meestal niet. Je kunt er ook niet van op vakantie – voor zover dat begrip, net als ‘weekend’ en ‘avond’ nog in je verzorgende vocabulaire voorkomt dan. Maar wel heel fijn dat het bestaat. Dat mag u aan wie u maar wilt doorvertellen.

Want zonder die eigen regie van het PGB zat ik er als non-stop zorgverlener nu allang en breed doorheen en lagen mijn zoon en ik vermoedelijk allebei ergens in een instellingsbed – naar een mix van urine en Dettol te meuren – of inmiddels onder de groene zoden. Leven en laten leven, wil ik maar zeggen. Geld maakt niet fit en niet gezond van lijf en leden. En ook niet vrij van geest, noch gelukkig van gesternte: dat moet je zijn gegeven.

Advertenties

Fortune favours the bold – and the beautiful

2 Mei

Een van de laatste keren dat ik naar mijn favoriete mediterrane eiland vloog leerde ik van de vader van mijn lift naar het centrum (eenmaal geland was de laatste bus al vertrokken en aangezien ik absoluut niet goed ben in onderhandelen stapte ik niet op een van de klaarstaande taxi’s af, maar raapte al mijn moed bijeen en sprak out of the blue een local van ongeveer mijn eigen leeftijd bij een eind verderop geparkeerde old school stationwagen aan), dat ‘brutaal’ zijn niet per definitie verwerpelijk hoeft te zijn. ‘Fortune favours the bold‘, citeerde hij Aristoteles met een serieus gezicht. Want hoewel het deze professor (die aan de universiteit van San Francisco bijbeunde) nogal verraste (zo niet: rauw op zijn dak viel) na een etmaal vliegen te worden opgewacht door onder meer iemand die hij nog nooit van zijn leven had gezien en die zich min of meer aan zijn favoriete bloedverwante bleek te hebben opgedrongen, stond hij er Grieks-galant op me desondanks comfortabel tot pal voor mijn guesthouse te vergezellen. Bold (brutaal) zijn, was in zijn opinie juist veelal een gunstige eigenschap. Het risico durven nemen om te worden afgewezen en niet bang zijn eventueel te worden weggehoond eerder benijdenswaardig, dan banaal afkeurenswaardig.

Of deze chevalier beroepsmatig aanvoelde dat dit iets was waarmee ik destijds nogal worstelde, weet ik niet. Maar tot op de dag van vandaag ben ik hem dankbaar voor zijn pro deo consult op die versleten achterbank. Dat ik me helemaal niet bezwaard hoef te voelen wanneer ik voor mezelf op kom in plaats van (lijdzaam, passief) braaf af te wachten, nam ik onmiddellijk (en zonder greintje valse bescheidenheid) van deze vreemde (A stranger is just a friend you haven’t met jet – Yeats) aan. De levensles die ik tijdens die autorit door een met ontelbare sterren bestrooid nachtzwart landschap kreeg aangereikt was even simpel als effectief. Want (even afgezien van het onvermijdelijke gunstig gesternte natuurlijk) eureka! (quote Archimedes): ‘De sleutel tot voorspoed en geluk is jezelf iets durven gunnen’ – anonymous.

%d bloggers liken dit: