Tag Archives: rust reinheid regelmaat

Gelukkig hebben we de foto’s nog!

14 apr

Dat veel mensen zich door coronamaatregelen thuis zitten te vervelen is natuurlijk best sneu. Ik begreep dat er van gekkigheid zelfs gezellig wordt gepuzzeld om de tijd maar enigszins te doden.

Nou was het bij kunstenmakerij / atelier Aan de kade altijd wel een gekkenhuis, oké. Maar sinds iedereen zoveel mogelijk thuis moet werken is onze dag meestal alweer om voor het avondeten koud kon worden. Hier geen gebrek aan dagbestedingsactiviteiten kortom. Wél vaak een hele puzzel om op tijd fris gewassen en gepoetst in bed te belanden. 

Eigenlijk zouden we vanavond gezellig ons tijdelijke bedje aan zee induiken. Dat ging alleen niet door. Niet voor kuilen gravende toeristen en niet voor zand snuivende diehards. Dus zochten we in fotobestanden van vóór corona maar naar een plaatje om ook in 530 stukjes te hakken. (Alleen verkrijgbaar via darkweb@aandekade.info.)

Deze diashow vereist JavaScript.

Weten hoe het hoort – NOT

12 nov

Het eerste wat ik deed was die drie geurstokjes weggooien. Toen de ramen open en de verwarming uit: het rook niet alleen fake fris in mijn tijdelijke slaapvertrek aan zee, het was er ook om te stikken zo warm. Die nacht had ik het desondanks druk met steeds het dekbed van me afgooien en in prikkende, tranende ogen wrijven – maar dan niet van de emotie er eindelijk eens een dagje tussenuit te zijn.

Op het weidse strand pal voor de hoteldeur moet je goed opletten niet in een verse drol te trappen. En word je om de halve kilometer wel besprongen door een natgeregende hysterische hond. Niet van die kleintjes ook. Eentje stompte zelfs steeds snoeihard met zijn muilkorf tegen m’n benen. Ik heb er blauwe plekken van.

In het restaurant rook het naast me ineens doordringend naar oude asbak. Discreet vertrok ik maar richting wc. Vanaf mijn nieuwe zitplaats kon ik sommige gasten zien loeren en smoezen. En vroeg ik me af of het eten hun nog wel smaakte. Of dat het went.

De kruidenmix over de patat frites is kennelijk net als die geurstokjes (en de gasgestookte open haard tegenover de toiletten) onlosmakelijk verbonden met de populariteit van deze keten. Na een paar happen gaf ik het op.

De zilte zeelucht striemde daarnet nog in mijn neus en mond. In de verte hadden  bliksemschichten uit een dreigend donkere wolk de van hagel en stortregens zwangere lucht verlicht. Mijn zwarte Speedo zwempak onder meerdere niet meer zo droge kledinglaagjes had ik niet meer nodig om me een verzopen zeehond te wanen. De twee keurig gekapte, witte wijn verslindende dames achter het panoramaraam zwaaiden niet enthousiast naar me terug.

Verder is hier niet zoveel te doen. Zo’n beetje alle strandtenten zijn al dicht zo laat in het seizoen. En De Viskeet die ik open trof bleek een zeevisserscafé. Zodat ik me nu maar met zakken vol vet-vegetarisch lekkers van de afhaalchinees, in mijn enige nog droge T-shirt op het voeteneinde van het luxe lits-jumeaux heb geïnstalleerd. Buiten loeit de wind onverminderd voort. De tonen van leer en bittere chocola in mijn plastic bekertje wijn maken het plaatje helemaal af. Wat een rust. Wat een weldadige rust.

oceaanwater van de dag

4 mei

ontstress-les van de dag

stresstest van de dag

3 mei

rust, reinheid, regelmaat!

%d bloggers liken dit: