Tag Archives: strategisch stemmen

Sluwe strategie

23 feb

Psychlogisch projecteren is ook mij niet helemaal vreemd. Dan lees ik over de grillen en kuren van wereldleiders en herken meteen mij maar al te bekende patronen: ik groeide op in de wereld van een pathologisch leugenaar, keerde dat de rug toe en kreeg daarna steeds weer nieuwe gewetengestoorden op mijn pad.

Dat is alleen maar logisch. In tegenstelling tot wat meestal wordt aangenomen moet je ‘foute types’ namelijk helemaal niet zo ver als mogelijk van je weg houden, maar juist net zo vaak een verbinding met ze aangaan tot je wél een werkzame manier uitvindt om immuun voor hun egocentrische levensstrategie te worden.

Soms ben je door omstandigheden aan iemand overgeleverd: als minderjarige aan je ouders of wettelijke voogd(en); als volwassene aan je werkgever, of, als je financieel niet (meer) onafhankelijk bent aan je levenspartner. Alles draait hierbij om vertrouwen: ouders beschermen hun kinderen; bazen zorgen voor een veilige werkplek en samen staan partners sterk. De praktijk is alleen weerbarstiger.

Iedereen heeft zo zijn rugzakje, check. De meesten hebben min of meer wel leren dealen met de hun aangedane krenkingen, check. Sommigen daarentegen juist jammerlijk niet. Rancune, afgunst, of domweg zelfhaat – bijvoorbeeld – houdt deze losers dan levenslang in een ijzeren greep. Maar je vrijheid kwijt zijn gun je toch niemand? Check!

Door de ingewikkelde ontwikkelingen rond Oekraïne moest ik terugdenken aan de tijd dat ik nooit helemaal precies zeker wist of ik het nou echt wel helemaal bij het rechte eind had. Kon ik inderdaad vertrouwen op mijn geweten, of leidde ik mezelf ongemerkt om de tuin, terwijl ik meende ‘objectieve’ informatie af te wegen? Was wat ik observeerde niet gewoon wat ik zelf verkoos te willen zien? Werd ik niet ongemerkt beïnvloed door valse beloften waarvoor ik in een onbewaakt moment van zwakte zwichtte? Werkelijk om wanhopig van te worden.

Uiteindelijk kwam het allemaal goed. Van manipulatie en misleiding schiet ik meestal onweerstaanbaar in de lach en leugenaars vind ik dodelijk vermoeiend en vaak ontzettend lastig, maar blijken uiteindelijk vooral meelijwekkend ver de weg kwijt te zijn.

Voor spek en bonen

16 mrt

Volgens de kieswijzer komen mijn normen en waarden het meest overeen met de ChristenUnie en met Denk. Aangezien ik die allebei de komende honderd jaar nog niet aan patriarchale rolpatronen zie tornen heb ik toch maar weer strategisch gestemd. Op een vrouwelijke lijsttrekker. Eentje die het spreektalent van demissionair minister-president Rutte het meest benadert – wat een hele klus is, want man wat een woordkunstenaar is dat zeg! Emile Ratelband is er een jongetje bij. Iemand, met andere woorden die het onopvallendst in de schoenen van haar voorganger zal glijden. Opschudding hebben we het afgelopen jaar wel genoeg gehad.

Coronaproof-vroeg stemmen was weliswaar relaxt, maar toch even wennen: denk je je bijdrage te hebben geleverd, gaat de kiezersjacht doodleuk nog een paar dagen door. Een beetje of je lucht bent met je goede gedrag. Of ‘vegetarisch’ – nee meneer, gewoon van vlees en bloed.

Of dat je een heldere vraag stelt aan iemand die alleen zichzelf kan horen. Terwijl we al wegfietsen begint hij het bewuste etiket plechtstatig voor te lezen. Mannen. Soep van koken.

Komt tijd, komt raadgevend referendum

10 nov

Die 2 stembiljetten op de mat waren hooguit komisch toevallig uitgerekend de morgen voorafgaand aan de Amerikaanse horrorpresidentsverkiezingen bezorgd, natuurlijk. Van kwade opzet – zoals die keren dat de benzineleiding onder mijn auto werd gesaboteerd – was ongetwijfeld absoluut geen sprake. Toch is het opmerkelijk te noemen dat we 30 november in Rotterdam ook uit 2 moeilijk liggende mogelijkheden mogen kiezen. Want ofwel je bent tegen een woonplan dat minder koopkrachtige mede-stadsbewoners hun betaalbare woningen uit jaagt, ofwel je bent vóór het gemeentelijke streven om Rotterdam weer groo(t)s te maken. Uh, hoezo werkt een raadgevend referendum niet polariserend?

De laatste keer dat ik mijn stem uitbracht ging ik, ondanks de nog na-ebbende kater van de verkiezingen dáár weer voor – toen mijn slimmigheid het beoogde effect helaas niet heeft helpen bereiken – toch weer ‘strategisch’ stemmen. Liet ik me met andere woorden toch weer niet leiden door mijn politieke voorkeur, maar door andermans prognoses voor de meest waarschijnlijke uitkomst. Dom! Vergelijkbare pretentieuze peilingen kleurden wellicht eveneens de Amerikaanse twijfelende kiezer veel meer dan haar achteraf lief was? Zo van: als zij toch gaat winnen, kan ik het mezelf best gunnen om mijn ongenoegen dan in ieder geval op zijn minst wel stiekem te uiten door, veilig in het verborgene, op hem te stemmen? In mijn eigen woonomgeving verbaas ik me althans nogal over onvermoed opborrelende onderbuikgevoelens. En nee, dan refereer ik niet per se aan een ‘spontaan’ lekkende benzineleiding, eerdaags na uitvoerige media-aandacht voor een inspirerende heldendaad.

%d bloggers liken dit: