Tag Archives: vitamine zee

Gelukkig hebben we de foto’s nog!

14 apr

Dat veel mensen zich door coronamaatregelen thuis zitten te vervelen is natuurlijk best sneu. Ik begreep dat er van gekkigheid zelfs gezellig wordt gepuzzeld om de tijd maar enigszins te doden.

Nou was het bij kunstenmakerij / atelier Aan de kade altijd wel een gekkenhuis, oké. Maar sinds iedereen zoveel mogelijk thuis moet werken is onze dag meestal alweer om voor het avondeten koud kon worden. Hier geen gebrek aan dagbestedingsactiviteiten kortom. Wél vaak een hele puzzel om op tijd fris gewassen en gepoetst in bed te belanden. 

Eigenlijk zouden we vanavond gezellig ons tijdelijke bedje aan zee induiken. Dat ging alleen niet door. Niet voor kuilen gravende toeristen en niet voor zand snuivende diehards. Dus zochten we in fotobestanden van vóór corona maar naar een plaatje om ook in 530 stukjes te hakken. (Alleen verkrijgbaar via darkweb@aandekade.info.)

Deze diashow vereist JavaScript.

Vitamine zee

20 mrt

Met een rolstoel het strand op is een hele uitdaging. Zeker nu we gepaste afstand moeten zien te houden. Dus vertrokken we extra goed voorbereid richting kust voor een frisse dosis vitamine zee. Zeker van onszelf en waaraan we begonnen.

Op het wijdse strand werd ik door geen enkele loslopende hond besprongen. Zandkastelen bouwende families zwaaiden van een gezellig veilig afstandje vrolijk naar ons terug, net als stoere kiters, aandoenlijke paardenmeisjes en een idem schatzoeker.

Maar de sportieve grijsaard waarmee ik ineens schouder aan schouder stond begreep er he-le-maal niets van. ’s Mans spontane duwhulp zal best heel goed bedoeld zijn, maar was niet veel meer dan heel erg misplaatst. Dat stak ik dan ook niet onder rolstoelen of zandbanken. Desondanks kreeg ik nog een bemoedigend schouderklopje toe. Of geruststellend. Of naïef. Wie zal het zeggen. Zelf vond ik het vooral heel erg dom.

Géén idee waarom de goede man meende de spreekwoordelijke uitzondering te zijn die de anderhalve meter afstandsregel bevestigt. Een andere generatiegenoot had daar wel een verklaring voor. Ik had haar in het voorbijwandelen toegeroepen dat we er nog maar goed van moesten profiteren, nu het nog kon. ‘Nu we in ieder geval nog niet binnen hoeven te blijven!’ Kennelijk had ze dat opgevat als een uitnodiging me aan te klampen. Mijn vriendelijk doch dringende verzoek meer afstand van ons te houden leek ze niet meteen te kunnen plaatsen. Pas toen ik een tandje strenger werd, deed ze een paar stappen terug. ‘Ja, maar’, tegensputterend. ‘Jullie zijn toch ook dicht bij elkaar?’

vitamine zee snuiven – nu het nog kan

%d bloggers liken dit: