Tag Archives: zondagskind

Long-term survivor

1 feb

Wie voor de komst van combinatietherapie – in Nederland sinds 1996 beschikbaar – hiv-positief testte én nog steeds in leven is, wordt wel long-term survivor genoemd.

Een geuzennaam? Een winnend lot? Een rariteit?

Zeldzaam is het sowieso. Hoewel ik geen cijfers kan vinden om dat aan te tonen. In de begrippenlijst van Stichting Hiv-Monitoring komt het hele woord niet eens voor. Daar staat bij de L alleen ‘leukocyten’. Leuk dan.

Ook de RIVM doet niet aan diagnosedatum-onderscheid. Alle mensen met hiv zijn gelijk, logisch. Zo ook de minderheids-subgroep positieve vrouwen: anno 2021 zo’n 16% van het vermoedelijke aantal ingezetenen die leven met hiv. Nog geen 4000 meisjes, moeders en andere ladies loving life, op een bevolking van dik 17 miljoen. Ofwel 0,00225 procent: een winnend lot?

Het huidige aantal long-term survivors is een intrigerend mysterie. Reken maar na: vorig jaar stond de teller op zo’n 24.000 al dan niet gediagnosticeerde hiv-plussers. In 1996 waren hier nauwelijks 8000 seropostieven bekend. Daarvan kende ik er toen nog geen 1%. Van gezicht, van naam. Van vergaderingen, van dagelijks contact. Voor ruwweg de helft kwamen de combinatie-cocktails te laat. Een onbekend deel is nog in leven. Dat is zeker. Mannen, vrouwen, jongvolwassenen.

Lucky devils. Diehards. Zondagskinderen.

Blije boodschap

31 mrt

Mijn zoon wil tegenwoordig een biertje als hij van zijn ‘werk’ komt. Daardoor komt het wel eens voor dat we rond spitsuur bij een kassa staan te scoren. Gisteren nogal letterlijk, want kennelijk 4e in de rij. Althans: volgens de vriendelijke jongedame die al onze boodschappen gratis mee naar huis gaf. Nou kan ik me best een kilo trostomaten, buffelmozzarella, rucola, een fles San Pellegrino, crème brûlée, en wat Belgische biertjes veroorloven, daar niet van. Maar zo met je neus in de boter (oeps, vergeten!) vallen geeft je toch het bijna troostrijke idee een geluksvogel te zijn. Een zondagskind.

Vandaag ging rond etenstijd de deurbel. Normaal doe ik dan niet eens open, maar ik was in een goeie bui en best in voor een uitdaging – want zo voelt dat vaak als goedwillende lieden me iets komen ‘aanbieden’ waarop ik helemaal niet zit te wachten. Bleek het een tot dan toe onbekende buurvrouw te zijn, met een boodschap, in haar hand, van een gemeenschappelijke kennis met een fijne wijnwinkel. Zomaar. Om me blij te maken. Heb netjes gewacht met proeven tot zoonlief op bed lag. Alleen komt de bodem inmiddels aardig in zicht. Gelukkig weet ik dat ik van deze ‘levende’ wijn morgen geen kater zal hebben. – Over een goed begin van je weekend gesproken.

(Bedankt Anna en Maud!)

%d bloggers liken dit: