Tag Archives: zorghelden

Geen woorden maar daden

26 mei

Voor voetbal hoef je mij niet wakker te maken. Op mijn leeftijd kom ik alleen mijn bed nog uit om nachtmerries te verzachten of een poepluier te verschonen. De spreekwoordelijk uitzonderingen – chillen voor onze deur, ghettoblaster-huisfeestjes en andere nachtelijke geluidshinder – even daargelaten. Die zijn noodzakelijk om de regel te bevestigen.

Vannacht echter géén feestgedruis: Feyenoord verloor; in Tirana bleef het rustig; en in het centrum van Rotterdam weliswaar niet, maar vanuit Delfshaven is dat zowat even ver van je bed.

Mooie praatjes verkopen en vervolgens niets waarmaken kun je Feyenoord niet verwijten. Ze deden hun stinkende best, het was alleen niet genoeg om als helden te worden gehuldigd. Hoe graag iedereen ook weer als vanouds – lees: voor corona – helemaal uit zijn dak had willen gaan. Die teleurstelling dan maar fanatiek afreageren met rellen, geweld en vernielingen was bijna voorspelbaar.

En een beschamend staaltje egocentrische verwendheid van de bovenste plank. Even onnozel als verantwoordelijkheid wegtoveren met loze praatjes, dreigende taal of andere intimidatiepogingen.

Ongemakkelijk

17 mei

Soms maak ik onbedoeld, maar kennelijk precies op het juiste moment, blijkbaar precies de juiste opmerking om iemand, die het vermoedelijk heel hard nodig heeft, het overdrachtelijke duwtje in de rug te geven om een beter mens te worden. Of ben ik juist daar, waar iemand met onbegrepen issues bijna schrééuwt om een spiegel te worden voorgehouden. Et voilà, gratis uit het niets!

Wonderlijk hoe transparant mensen met nauwelijks enig zelfinzicht voor hun omgeving kunnen zijn.

Fascinerend hoe ze zich in schaamteloze bochten wringen om zichzelf maar niet onder ogen te hoeven komen.

Zich een gekweldheid aanmeten, om er sympathie mee af te dwingen – en voor zichzelf tijd te kopen: voor uitstel van executie; voor zolang het duurt; voor er met een woedeaanval uit zijn/haar/hen slachtofferrol gevallen wordt.

Nee, het talent mensen ongemakkelijk te maken is geen onverdeeld genoegen, dat is zonneklaar. En dat geeft helemaal niets.

Wat het wel geeft, is vrede in je hart en in je leven. Méér en bestendiger dan om het even welke onverschilligheid vermomt als tolerantie.

De moed die dat vergt is nog wel even een dingetje. Om van veilig neutraal standpunt te veranderen, of van halsstarrige strategie evengoed – chapeau! Maar dankzij alle tegelijkertijd danig huishoudende stressoren – klimaat, corona, oorlog – zijn daarvoor as we speak wereldwijd inspirerende rolmodellen genoeg voorhanden, me dunkt. Wat zeg ik: het lijkt wel een hype!

Een muziekclip die kennelijk meteen viral ging maakte mij onbehaaglijk as hell. Terwijl ik tegelijkertijd bewondering voel voor het – zeer – op het randje in your face-concept. Voor het gewaagde spel met vooringenomen waarneming, flexibele daadkracht en verbitterd wantrouwen: geen clip zonder actrices, die zich meermaals omkleden; geen clip die niet in scène is gezet – of verklap ik nou onbedoeld de clou?

 

Dijkdingen

30 apr

Iemand vroeg belangstellend of ik nu nog wel toekwam aan ‘dingen naar mijn hart’.

Dat vond ik wel mooi verwoord. Het maakte dat ik er even tijd voor nam.

En naar eer en geweten kon terugteksten dat ik eigenlijk niet heel veel anders deed. Maar misschien heb ik makkelijk praten?

Met mijn 24/7 gezelschap én leuke buurtje én grote levenservaringsrijkdom tel ik dagelijks mijn zegeningen.

Maar om nog even terug te komen op die vreugde en voldoening schenkende dingen: BoTu12-bruggenbouwers brachten moeders in Bospolder-Tussendijken vanmorgen alvast een lieve attentie. Op anderhalve meter afstand kwam hun intentie gemakkelijk binnen.

%d bloggers liken dit: