Tag Archives: zwart wit

Mwah

5 apr

In de supermarkt is het deze barre dagen net als vroeger op de snelweg: houd je zelf ruim afstand, schiet er steeds iemand handig in het open gat – over wijdbenende voetgangers die jou zonder één pink op te hoeven lichten tussen geparkeerde auto’s doen schieten maar niet te spreken.

Vorige week (of de week daarvoor: mijn dagen lopen inmiddels zo naadloos in elkaar over dat ik de tel wat ben kwijtgeraakt) werd ik voor de verandering zelf op die anderhalve meter aangesproken. Terwijl ik volgens mij toch behoorlijk stil op een etiket stond te turen, en hooguit mijn zoons benen bij tijd en wijle spastisch vooruit strekten. Waarvan de krijsende dame in kwestie dan erg moet zijn geschrokken. Wellicht omdat ze zijn rolstoel aanvankelijk voor een winkelwagen hield en haar naar afstand zoekende blik daardoor niet op hem, op zithoogte, maar op mij, daarachter richtte? Want dat gebeurt nogal eens, namelijk. Alsof een kwijlende gehandicapte die toch al voor spek en bonen aan de samenleving meedoet tijdens een coronastress- en besmettingsangsttijdperk logischerwijs bij het winkelinventaris hoort. Daar doe je niets aan, behalve de deur never nooit niet meer uitkomen. En okee: hard ‘pss’-en, als het zo uitkomt (in het geval van stoere ik-sta-hier-types). Met één hand losjes mensen aan de kant wapperen is ook grappig bedoeld, maar om dat te vatten moeten die kennelijk wel eerst goed in hun vel zitten. Soit.

‘Ik vertrouw je voor geen anderhalve meter’ mailde tekstuele verwenner Mwah in zo’n beetje diezelfde periode naar trouwe klanten. Dat kon ik wel waarderen. Net als hun ansichtkaarten. Helemaal zwart-wit én gegarandeerd plagiaatvrij!

12 Mwah ansichtkaarten €12,95

Zwart-witbubbels

31 dec

Het gaat goed met Nederland. We geven met zijn allen weer meer uit in plaats van te sparen-voor-later, ‘dus’ we hebben weer vertrouwen in de toekomst. Mooi toch? Deze met cijfers onderbouwde conclusie is alleen niet de mijne. Want net zo min als ik me informeer door voornamelijke vette krantenkoppen te lezen neem ik de meest voor de hand liggende hapklare verklaringen voetstoots aan: als de aarde rond was zouden ze er down under wel zijn afgevallen.

Ook mij is het heus opgevallen dat het deze maand ongebruikelijk druk was in de winkels waar ik blijmoedig beduidend duurdere kerstkaarten kocht dan andere jaren. Terwijl ik tijdelijke even geen inkomen heb, ‘dus’ eigenlijk zuiniger aan zou moeten doen. En een plezier dat ik had! Alsof je vakantie viert zonder vrij te hebben. Bitcoinbubbels, maar dan zonder winstbejag.

Ik denk eerder dat we – ongemerkt – collectief bewuster zijn geworden van onze eigen sterfelijkheid. Niet zozeer als logische conclusie (natuurgeweld, politiek wangedrag, terroristische willekeur) of door doemdenken (atoomwereldoorlog), maar oer-Hollands praktisch. Noem het desnoods emo-polderen: onze zuinige volksaard die onderhandelt met ons nuchtere verstand – het kan krek zomaar afgelopen zijn, zeg Ingrid, misschien moeten we toch eens de bloemetjes buitenzetten.

Deze foto maakte ik in Parijs, voorjaar 2004. Waar ik nogal overdonderend werd onthaald door overal posters met mijn naam erop. Het betrof een benefietconcert ten bate van een naar mijn verongelukte franse naamgenootje vernoemde stichting – pour les routes de la vie. Een paar maanden later werd ik zelf aangereden en het scheelde maar een haartje. Die winter kreeg iedereen een handgedrukte foto op passepartoutkarton bij wijze van kerstgroet. Dat ik er voor mezelf geen had achtergehouden deed me op een bepaald moment ineens diep verdriet. Gewoon, omdat er van al die gelegenheidsafdrukjes waarschijnlijk niet één nog bestond. Terwijl het item voor mij juist zoveel betekende. Waarom kon ik niet een beetje meer aan mezelf denken?

Pas na stevig aandringen en manipulatieve drogredennaties pareren – ‘Ik kom het wel een keer langs brengen want opsturen is veelste duur’ – had dan eindelijk de haar in bewaring gegeven envelop met mijn correspondentie aan een overleden familielid hier op de mat gelegen. Of het toen ook juni was durf ik niet met zekerheid te zeggen, maar een Buon Natale a tutti-momentje was het in ieder geval (zie afbeelding boven).

 

raamexpositie Joy de Vivre

3 apr

t/m 31 mei te zien Aan de kade: raamexpositie Joy de Vivre – een stilleven van fotoafdrukken, met liedboekpapier beplakte en beschilderde bloembollen, snelle schetsen op papier, plastic en kant en klaar keramiek, kale eierschalen, gemodelleerde klei-, brons-, en andere plezierige objecten.

Beschildering kunstei: Veri van Dormolen; bewerking bloembollen: Adri Huisman; vormgeving bronzen beeldje: Marion Daniëls; fotografie, schetsen en overige modellering: Marilou de Poorter.

Het werk van zowel Marion Daniëls als Adri Huisman was tijdens eerdere (solo)gastexposities al eens Aan de kade te zien. Het beschilderde ei van Veri van Dormolen was een Paasattentie. De afdrukken van Marilou de Poorter betreffen het Parijse straatleven in 1981, 2002 en 2004.

Van het getoonde werk is niets te koop.

%d bloggers liken dit: