Tag Archives: coronacrisis

Toeters en zwaaien

20 jan

Vanmorgen herinnerden twee vrolijk toeterende binnenschepen me eraan dat ik vandaag precies een jaar ouder geworden ben – wat zij vast niet wisten, althans niet dat ik weet, en ook vast niet op het Botlekblokkanaal onderling afstemden maar leuk blijft het, zeker als je er even bij stil staat dat je ze hier nou niet bepaald vaak, laat staan op één en dezelfde dag voorbij ziet gaan.

‘Wat je toekomt, komt naar je toe’, staat er in het engels op een koelkastmagneet bij een foto van wijlen mijn biologische vader. Lachend zijn glas buiten beeld naar me heffend: santé! ‘En nog vele gezonde jaren’, plak ik daar voor deze gelegenheid vrijmoedig achteraan.

Of, zoals een nautisch kunstwerk boven de kademuur van een verre buur al jarenlang belangeloos uitdraagt: ‘Wat voorbijgaat, ontmoet’.

We’ve only just begun

8 jan

Een ogenschijnlijk kalme, vreedzame quasi mea culpa. Zonder gêne het eigen aandeel verdraaiend en de meest fanatieke trouwe fans verradend. Afgerond met een romantische metafoor die van alles suggereert behalve een al dan niet waardige aftocht.

In mijn wereld heet zoiets manipulatie; de donkere kant van iemands spreektalent. Aan de andere zijde van dezelfde medaille bevindt zich inspiratie; belangeloos hoop en licht verspreiden. Maar ja, wat koop je d’r voor? 

Ik heb wel eens ergens gelezen dat influencers verslaafd kunnen raken aan de kick van steeds weer meer likes en shares. Dat alle aandacht die populariteit met zich meebrengt zo zijn keerzijde heeft. Dat er steeds gekkere stunts moeten worden uitgehaald om in de spotlights te blijven. Supersterren zichzelf zo meer en meer verliezen. En die eindeloze schare fans maar doorjuichen. Vreselijk lijkt me dat. Vreselijk eenzaam.

coronapicknick

 

V-day aanbieding

6 jan

kaart 25: (limited edition!) Nog Effe, A6 formaat, kleur, mat, excl. envelop – tijdelijk van €1,95 voor €1,50 (zolang de voorraad strekt)

In het kader van de naderende, vorig jaar covidgedwongen uitgestelde Olympische Spelen wordt er momenteel vrolijk gelobbyd om vaccinvoorrang voor alle sportieve Nederlandse deelnemers en hun noodzakelijke begeleiders voor elkaar te krijgen. In de huidige vaccinatiestrategie worden mantelzorgers ook nergens specifiek genoemd. Met een beetje mazzel vallen die in de categorie ’18 tot 60 jarigen met een medische indicatie’ en zijn ze in februari toch al aan de beurt voor het prikje dat hun zorgcontinuïteit positief beïnvloedt. Zo niet, wordt het achteraan aansluiten bij de ‘thuiswonende vitale ouderen’ met hun elektrisch ondersteunde toerfietsen en profylactische domotica – of toch gewoon zittend achter geraniums, zoals het old school bejaarden betaamt. Terwijl iedereen weet dat in een zorgcrisis als deze, non-stop mantelzorgers de enige echte topsporters zijn. Ech wel.

Met ingang van vandaag tot aan de allerlaatste nationale vaccinatie ansichtkaartgroet uit Delfshaven Ja Hoor Nog Effe van €1,95 voor €1,50. Zolang de voorraad strekt en op=op.

Vaccin-ja-tie, vaccin-nee-tie

18 dec

Soms neem je de bekende, kortste weg, dat is alleen maar menselijk. Maar op deze mooie decembermiddag liepen we voor de frisse verandering de toeristische route naar overal en nergens.
In een smal straatje onderweg terug naar huis manoeuvreerde ik voor de zekerheid met een zo ruim mogelijke boog om een groepje volwassenen aan de glühwein. Die ‘vaccinjatie’ uit hun stemmige coronaconversatie hebben we allebei nog niet gehad.

Deze diashow vereist JavaScript.

De Kerstgedachte

14 dec

Hoewel ik me voornam toch echt, echt, echt ruim optijd te beginnen met kerstkaartjes sturen dit jaar – alles ligt al een hele poos klaar voor de start maar er was steeds zoveel te doen met grotere prioriteit – was iemand me vandaag met zijn/haar (hun?) kerstgedachte toch voor. In de vorm van een kerstpakket vol lekkers ‘voor een geweldige moeder en zoon’. Hoe leuk! Vanwege de privacywet konden geen mededelingen worden gedaan over de afzender. Zodat ik er sindsdien alsmaar aan loop te denken wie de gulle gever (hoe krijgen we zoveel ooit op?) zou kunnen wezen. Het moet haast wel iemand zijn die uit eigen ervaring weet wat mantelzorgen écht van je vraagt – het gros ziet alleen de voor de hand liggende zorg, sommigen menen dat je permanent vakantie hebt. Maar het kan ook best uit een goed hart komen dat amper zorgervaring heeft natuurlijk. Iemand die er ook van geniet dat mijn zorgenkind sinds coronakort eindelijk lekker in zijn vel zit. Terwijl er net zo goed (nou ja, ‘goed’) iemand met een contactverbod achter kan steken die er op kickt dat op slinkse wijze te omzeilen. Of iemand die wel over een ontwikkeld geweten beschikt en wel iets probeert goed te maken – maar die weet dan ook dat ik niet omkoopbaar ben. Zei die bezorger nou dat ze dit jaar kerstpakketten aanbieden voor mensen die hun vrienden of familie door corona niet kunnen bezoeken, en was dat wellicht een diplomatieke hint? Familie. Hmm. Vrienden? Dat er glutenvrije crackers inzitten kán erop duiden dat ‘De Kerstgedachte’ weet heeft van mijn zoons overgevoeligheid. Dat er hertjesthee in zit wijst weer in de richting van een algemeen kerstthema van de winkelier in kwestie. Dat dit An-Dijvie is betekent niet per se dat onze Anonimus-Vrijgevicus daar ook kind aan huis is maar ligt wel een beetje in de verwachting. En het kan heel best een volstrekt onbekende zijn, ook al lijkt me dat in dit geval minder waarschijnlijk dan die keer met dat fleurige boeketje, afgelopen maand. Van kaartjes schrijven is het vandaag niet meer gekomen. 

creatief met Sinterklaas

23 nov

Het is ontzettend lang geleden maar ik herinner het me nog suikergoed. Afgestudeerd en op zoek naar zinvolle dagbesteding – voor zolang ik niet aan de bak kwam, wat achteraf een eeuwigheid zou blijken te gaan duren – had ik bedacht dat het Sinterklaasfeest voor volwassenen waarvoor ik was uitgenodigd eigenlijk pas echt interessant werd, als het vertrouwde concept hélemaal zou worden omgeturnd. Dat het pas echt leuk werd, als iedereen bij wijze van übersurprise – bestaan surprises anno 2020 eigenlijk nog, bedenk ik me nu ik dit schrijf. Wordt er nog wel geplaagdicht en op lange tenen getrappeld? – zijn eigen naam zou trekken bij het loten. De jongedame – we schelen geloof ik een half decennium, wat destijds een heel leeftijdsverschil opleverde maar anno nu natuurlijk niets meer voorstelt – die de bijeenkomst voor meer dan dertig personen organiseerde was vrijwel meteen enthousiast over mijn alles-op-z’n-kop-versie van Pakjesavond. We brainstormden er gezellig op los hoe verhelderend het zou zijn om jezelf op de hak te moeten nemen. Hoe louterend en bevrijdend. We verheugden ons al bij voorbaat op dat ongewisse knallertje. Jeugdige vriendin voorzag alleen wel problemen: de oudere generatie uit haar netwerk – dat van mij was ook toen al verwaarloosbaar klein – zou (heel, héél) erg hechten aan tradities. Oké dan. Soit. Strooigoed erover. Maar het jaar erop was de try-out, namen we ons daar en dan vast voor. Mijn leven nam echter al vrij snel een nogal drastische wending en voorzover ik weet is Sinterklaasavond voor ieder die wel zoet was min of meer juist bij het oude gebleven. Heel veel opgeschoten zijn we in ieder geval niet, met die vastgeroeste tradities van ons, oud-Hollandse kaaskoppen van eigen bodem – nu ook verkrijgbaar in marsepein! Maar het verschil wordt al wel gemaakt, als ik zo om me heen kijk en bij überhippe afhaaltentjes door het vensterraam naar binnen gluur.

Fired and furious

15 nov

Het houdt me al jarenlang bezig en nu denk ik de code te hebben gekraakt! Een methode om eenvoudig twee tegenpolen, twee zijdes van dezelfde medaille, op normen en waarde te kunnen rangschikken. De plussen bij de plussen en de minnen bij de minnen. Moreel versus immoreel. Dat mag best. In het besef dat tegelijkertijd niets is wat het lijkt. En dat het goede niet kan bestaan zonder kwade krachten.

Maar goed. Laat ik beginnen met voorbeelden uit de monetaire wereld. Dan heb ik meteen ieders onverdeelde aandacht. Geld spreekt overal wel tot de verbeelding en biedt alleen daardoor al stof tot nadenken. Neem spaarzaamheid versus gierigheid. Of vrijgevigheid versus verkwisting. Waarom is de ene kant van de penning iets positiefs en wordt de andere als naar, negatief ervaren? 

En dan nu de truc! Wat niet combineert, klopt niet. Is afbrekend. Wat wel samengaat is juist opbouwend. Vrijgevigheid is prima te verenigen met spaarzaamheid, het vraagt hooguit wat flexibiliteit. Verkwisting en gierigheid daarentegen zijn twee uitersten die tot het einde der tijden elkaars bloed wel kunnen drinken. Die worden het nooit eens. – Of er moet flink wat drank in het spel zijn. Zoals tijdens carnaval. Maar dat zijn eerder incidentele uitzonderingen die welke regel dan ook juist bevestigen.

Het ene verbindt, het andere polariseert. Verdeel en heers versus deel en vermenigvuldig – weer twee verwante maar tegengestelde zijden van een en dezelfde munt.

Of liegen versus fantaseren – een fantast creërt iets met leugens, een kunstenaar met verbeeldingskracht. Lasterpraat versus relativerende humor – of ironie. Manipulatie versus inspiratie. Sluw versus schrander. Goed van vertrouwen versus goedgelovig. Naïef versus open minded. Integer versus dociel. Fake versus diplomatiek. Niet in de pas lopen versus aandacht claimen. Een standaard sollicitatiebrief insturen versus een persoonlijk gekleurde verhaal uitdragen.

Wauw, nieuwe voorbeelden zoeken is bijna zo verslavend als sudoku’s oplossen en tweets de wereld in slingeren! 

Koppig versus standvastig. Angstig versus alert. Argwaan versus waakzaam. Onbuigzaam versus met karakter. Streng versus star. Flexibel versus slap. Sloom versus kalm. Verbolgen versus furieus. – Niet per se in volgorde van enig belang.

 

zwaai van de landelijke mantelzorgdag

10 nov

Vandaag was wel mijn lucky day, zeg! Kreeg ’s morgens eerst vanaf een gigagroot binnenschip twee thumbs up (bovenop de zandzuiger met beide armen zwaaiend, langzaam naderbij schuivend, alleen niet langzaam genoeg om op tijd een camera te kunnen richten – of ik niet alert genoeg, het is maar hoe je er naar kijkt) en vervolgens kreeg ik vanmiddag, van een medewerker van de sekshop waarlangs ik bijna dagelijks mijn rolstoeler wel een keertje voor me uit duw, een fleurig boeketje bloemen aangeboden (als anonieme blijk van waardering – no strings attached, en ik kan het weten, ik heb het gecheckt).

Dus hoezo: ‘Ieder voor zich en corona voor allen!’ (vrij naar een slachtofferrolmodel van eigen bodem, dat zijn medemens graag lijkt voor te spiegelen dat er echt helemaal niets mis is met egoïstisch zelfbeklag; of naar die wannabe wereldleider aan de andere kant van de oceaan, je weet wel, die zo uitblinkt in stoken en geen been ziet in naakte feiten)?

‘Tuurlijk, het is echt wel deep shit. Niemand die erop zat te wachten dat alles waarop je je leven – en imago – bouwde, genadeloos van de ene dag op de andere wordt gedelete. Dat de wereld zoals je die gewend was alleen in een andere, nieuwe, verbeterde 2.0-versie kan terugkeren. Ooit. Dat is wel wat de coronapandemie tegelijk ook zo boeiend maakt, toch?

Deze wereldwijde crisis houdt iedereen, zowat op het zelfde moment, een giga-spiegel voor en what you see is what you get – autsj! Sommigen willen er niet aan, anderen komen erdoor tot bezinning. En nog weer anderen zien mogelijkheden voor een eerlijker wereldorde. Met vrede op aarde en in alle mensen die corona overleefden een welbehagen – om maar wat te noemen. Oké, dat is minstens zo moeilijk voorstelbaar als 2019-nCoV een jaar geleden ook nog was. Dat geef ik eerlijk toe (vrij naar een fantasieloze twitterfanaat die recentelijk lijkt te zijn fired).

Anderhalvemeter dekwassen

4 nov

limited edition coronakerstkaartje €1,95

Typisch matrozenwerk: a) anderhalvemeter dekwassen, b) boom coronaproof optuigen, c) covidstressvrije kerstkaarten sturen

verkrijgbaar bij An-Dijvie en kunstenmakerij / atelier Aan de kade (zolang de voorraad strekt)

Lichtvervuiling

2 nov

zonsondergang bij molenromp De Graankorrel (op de warmste novemberdag ooit gemeten)

Er komt hierbuiten binnenkort permanente kerstverlichting. Om ook des zomers de sfeer op de Dijk te verhogen. Zelf zie ik liever meer groene bomen verschijnen. Die gratis en voor niets het hele jaar rond overvloedig regenwater vasthouden en ons op opgewarmde klimaatdagen onbezoldigd heerlijke koelte bezorgen. Wie weet zelfs frisse appels en zoete pruimen! Niets zo verbindend als moeder natuur. Maar goed. Lichtzuilen dus. Matcht vast leuk bij die kunstkas die – ooit – om molenromp De Graankorrel moet komen. 

%d bloggers liken dit: