Tag Archives: coronacrisis

Schrikkeldag

1 mrt

Vorig jaar 29 februari werd bekend dat in het Maasstad ziekenhuis een week lang iemand met corona op de IC had gelegen. Twee dagen eerder had ik uitgerekend de arts die dit nieuws onder de aandacht van heel Nederland mocht brengen nog uitgebreid de hand geschud, ‘nu het nog kan’. Lacherig. Stoer. Zo’n vaart zou het niet lopen.

Daarna telde ik de incubatiedagen af – het zal toch niet? Hield ik mijn hart vast bij ieder kuchje en iedere nachtelijke kerm.

Maar na 12 lange dagen en korte nachten kon ik het grotere plaatje wel weer zien. Ons eigen belang vooropstellen was sindsdien nog nooit zo gemakkelijk. Best bijzonder eigenlijk, hoe ingesleten compromissen je ongemerkt toch stevig teneerdrukken.

Over stevig gesproken: het afgelopen jaar zag ik mijn meervoudig gehandicapte zoon figuurlijk én letterlijk groeien. En is hij, zoals dat heet als je niet kunt praten, daardoor ook beter te ‘lezen’. Sinds hij van moeders voor altijd thuis mag blijven en alleen nog leuke dingen moet, nooit meer wordt getreiterd door mislukte zorgverleners noch door onervaren begeleiders hopeloos wordt miskend, zit hij beter in zijn vel dan ooit tevoren.

Zoiets geldt voor ene Job kennelijk ook. Zijn moeder presenteerde vandaag haar nieuwste boek en deelde meteen met mij en verder iedereen thuis voor de buis dat háár meervoudig gehandicapte zoon bij elke corona-update zowat zit te stuiteren op de bank van de pret. Blij naar Rutte roepend: ‘Alle mensen zijn ziek! Scholen dicht! Niet naar school! Jammer!’.

Ik zag meteen het inwendig glunderende smoeltje van mijn eigen zorgenkind weer voor me. Zijn glimmende pretogen, toen hij afgelopen coronavoorjaar doorkreeg dat ik – hihihi, niets laten merken! –  helemaal vergat hem nog naar school te sturen. Heerlijk toch.

Spaanse snapshots

21 feb

Deze diashow vereist JavaScript.

Rondje Rotterdam – mobiele snapshots van de Spaanse Polder

Poepsneeuw

9 feb

Natuurlijk heeft niet iedereen er lol in dat het hier in Delfshaven sinds kort als een wintersportoord oogt. Dat je niet pas na een eindeloos lange slapeloze nachtrit gebroken uit een gare stinkbus de kraakheldere sneeuw en frisse vrieskou in rolt, maar vrolijk fluitend gewoon via je eigen voordeur. Smaken verschillen. Net als mogelijkheden. Logisch.

Maar helemaal voor nop op wannabewintersport; hoeveel leuker wil je het middenin een mega-ongemakkelijke, alles ontwrichtende pandemie hebben dan?

Wie gaat er vandaag mee windowshoppen?!

28 jan

Deze diashow vereist JavaScript.

Ik heb wat met motoriek. Daar kan ik uren naar kijken. Hoe iemand zich beweegt verraadt van alles. Van veel jongemannen die zich ’s avonds na negenen nog op straat laten streamen vermoed ik dat ze als ukkies bij kassa’s steevast krijsend en stuiptrekkend op de grond gingen liggen om hun goddelijke zin maar te krijgen. Meestal betrof dat dan een chocolade-ei.

Toeters en zwaaien

20 jan

Vanmorgen herinnerden buiten twee vrolijk toeterende binnenschepen me eraan dat ik vandaag precies een jaar ouder geworden ben – wat zij vast niet wisten, althans niet dat ik weet, en ook vast niet op het Botlekblokkanaal onderling afstemden maar leuk blijft het, zeker als je er even bij stil staat dat je ze hier nou niet bepaald vaak, laat staan op één en dezelfde dag voorbij ziet gaan.

‘Wat je toekomt, komt naar je toe’, staat er in het engels op een koelkastmagneet bij een foto van wijlen mijn biologische vader. Lachend zijn glas buiten beeld naar me heffend: ‘Santé!’ – En nog vele gezonde jaren, voeg ik daar voor deze gelegenheid vrijmoedig zelf aan toe.

Of, zoals een nautisch kunstwerk boven de kademuur van een verre buur al jarenlang belangeloos uitdraagt: ‘Wat voorbijgaat, ontmoet’.

We’ve only just begun

8 jan

Een ogenschijnlijk kalme, vreedzame quasi mea culpa. Zonder gêne het eigen aandeel verdraaiend en de meest fanatieke trouwe fans verradend. Afgerond met een romantische metafoor die van alles suggereert behalve een al dan niet waardige aftocht.

In mijn wereld heet zoiets manipulatie; de donkere kant van iemands spreektalent. Aan de andere zijde van dezelfde medaille bevindt zich inspiratie; belangeloos hoop en licht verspreiden. Maar ja, wat koop je d’r voor? 

Ik heb wel eens ergens gelezen dat influencers verslaafd kunnen raken aan de kick van steeds weer meer likes en shares. Dat alle aandacht die populariteit met zich meebrengt zo zijn keerzijde heeft. Dat er steeds gekkere stunts moeten worden uitgehaald om in de spotlights te blijven. Supersterren zichzelf zo meer en meer verliezen. En die eindeloze schare fans maar doorjuichen. Vreselijk lijkt me dat. Vreselijk eenzaam.

coronapicknick

 

V-day aanbieding

6 jan

kaart 25: (limited edition!) Nog Effe, A6 formaat, kleur, mat, excl. envelop – tijdelijk van €1,95 voor €1,50 (zolang de voorraad strekt)

In het kader van de naderende, vorig jaar covidgedwongen uitgestelde Olympische Spelen wordt er momenteel vrolijk gelobbyd om vaccinvoorrang voor alle sportieve Nederlandse deelnemers en hun noodzakelijke begeleiders voor elkaar te krijgen. In de huidige vaccinatiestrategie worden mantelzorgers ook nergens specifiek genoemd. Met een beetje mazzel vallen die in de categorie ’18 tot 60 jarigen met een medische indicatie’ en zijn ze in februari toch al aan de beurt voor het prikje dat hun zorgcontinuïteit positief beïnvloedt. Zo niet, wordt het achteraan aansluiten bij de ‘thuiswonende vitale ouderen’ met hun elektrisch ondersteunde toerfietsen en profylactische domotica – of toch gewoon zittend achter geraniums, zoals het old school bejaarden betaamt. Terwijl iedereen weet dat in een zorgcrisis als deze, non-stop mantelzorgers de enige echte topsporters zijn. Ech wel.

Met ingang van vandaag tot aan de allerlaatste nationale vaccinatie ansichtkaartgroet uit Delfshaven Ja Hoor Nog Effe van €1,95 voor €1,50. Zolang de voorraad strekt en op=op.

Vaccin-ja-tie, vaccin-nee-tie

18 dec

Soms neem je de bekende, kortste weg, dat is alleen maar menselijk. Maar op deze mooie decembermiddag liepen we voor de frisse verandering de toeristische route naar overal en nergens.
In een smal straatje onderweg terug naar huis manoeuvreerde ik voor de zekerheid met een zo ruim mogelijke boog om een groepje volwassenen aan de glühwein. Die ‘vaccinjatie’ uit hun stemmige coronaconversatie hebben we allebei nog niet gehad.

Deze diashow vereist JavaScript.

De Kerstgedachte

14 dec

Hoewel ik me voornam toch echt, echt, echt ruim optijd te beginnen met kerstkaartjes sturen dit jaar – alles ligt al een hele poos klaar voor de start maar er was steeds zoveel te doen met grotere prioriteit – was iemand me vandaag met zijn/haar (hun?) kerstgedachte toch voor. In de vorm van een kerstpakket vol lekkers ‘voor een geweldige moeder en zoon’. Hoe leuk! Vanwege de privacywet konden geen mededelingen worden gedaan over de afzender. Zodat ik er sindsdien alsmaar aan loop te denken wie de gulle gever (hoe krijgen we zoveel ooit op?) zou kunnen wezen. Het moet haast wel iemand zijn die uit eigen ervaring weet wat mantelzorgen écht van je vraagt – het gros ziet alleen de voor de hand liggende zorg, sommigen menen dat je permanent vakantie hebt. Maar het kan ook best uit een goed hart komen dat amper zorgervaring heeft natuurlijk. Iemand die er ook van geniet dat mijn zorgenkind sinds coronakort eindelijk lekker in zijn vel zit. Terwijl er net zo goed (nou ja, ‘goed’) iemand met een contactverbod achter kan steken die er op kickt dat op slinkse wijze te omzeilen. Of iemand die wel over een ontwikkeld geweten beschikt en wel iets probeert goed te maken – maar die weet dan ook dat ik niet omkoopbaar ben. Zei die bezorger nou dat ze dit jaar kerstpakketten aanbieden voor mensen die hun vrienden of familie door corona niet kunnen bezoeken, en was dat wellicht een diplomatieke hint? Familie. Hmm. Vrienden? Dat er glutenvrije crackers inzitten kán erop duiden dat ‘De Kerstgedachte’ weet heeft van mijn zoons overgevoeligheid. Dat er hertjesthee in zit wijst weer in de richting van een algemeen kerstthema van de winkelier in kwestie. Dat dit An-Dijvie is betekent niet per se dat onze Anonimus-Vrijgevicus daar ook kind aan huis is maar ligt wel een beetje in de verwachting. En het kan heel best een volstrekt onbekende zijn, ook al lijkt me dat in dit geval minder waarschijnlijk dan die keer met dat fleurige boeketje, afgelopen maand. Van kaartjes schrijven is het vandaag niet meer gekomen. 

creatief met Sinterklaas

23 nov

Het is ontzettend lang geleden maar ik herinner het me nog suikergoed. Afgestudeerd en op zoek naar zinvolle dagbesteding – voor zolang ik niet aan de bak kwam, wat achteraf een eeuwigheid zou blijken te gaan duren – had ik bedacht dat het Sinterklaasfeest voor volwassenen waarvoor ik was uitgenodigd eigenlijk pas echt interessant werd, als het vertrouwde concept hélemaal zou worden omgeturnd. Dat het pas echt leuk werd, als iedereen bij wijze van übersurprise – bestaan surprises anno 2020 eigenlijk nog, bedenk ik me nu ik dit schrijf. Wordt er nog wel geplaagdicht en op lange tenen getrappeld? – zijn eigen naam zou trekken bij het loten. De jongedame – we schelen geloof ik een half decennium, wat destijds een heel leeftijdsverschil opleverde maar anno nu natuurlijk niets meer voorstelt – die de bijeenkomst voor meer dan dertig personen organiseerde was vrijwel meteen enthousiast over mijn alles-op-z’n-kop-versie van Pakjesavond. We brainstormden er gezellig op los hoe verhelderend het zou zijn om jezelf op de hak te moeten nemen. Hoe louterend en bevrijdend. We verheugden ons al bij voorbaat op dat ongewisse knallertje. Jeugdige vriendin voorzag alleen wel problemen: de oudere generatie uit haar netwerk – dat van mij was ook toen al verwaarloosbaar klein – zou (heel, héél) erg hechten aan tradities. Oké dan. Soit. Strooigoed erover. Maar het jaar erop was de try-out, namen we ons daar en dan vast voor. Mijn leven nam echter al vrij snel een nogal drastische wending en voorzover ik weet is Sinterklaasavond voor ieder die wel zoet was min of meer juist bij het oude gebleven. Heel veel opgeschoten zijn we in ieder geval niet, met die vastgeroeste tradities van ons, oud-Hollandse kaaskoppen van eigen bodem – nu ook verkrijgbaar in marsepein! Maar het verschil wordt al wel gemaakt, als ik zo om me heen kijk en bij überhippe afhaaltentjes door het vensterraam naar binnen gluur.

%d bloggers liken dit: